تأثیرات LSD بر بهبود عملکرد مغز
نکات کلیدی
- تکامل عملکرد مغز پس از یک دوز LSD به خوبی درک نشده است.
- مطالعهای اثرات فوری و بلندمدت LSD بر ادراک و یادگیری حرکتی را بررسی کرد.
- LSD به طور قابل توجهی عملکرد مهارتهای حرکتی را بهبود بخشید.
اسید لایزرژیک دیاتیلآمید (LSD) یکی از چندین ماده روانگردان است که در درمان اختلالات روانپزشکی مانند اختلال افسردگی عمده، اختلالات اضطرابی و اختلالات مصرف مواد امیدبخش نشان داده است. یک دوز LSD میتواند اثرات درمانی را برای ماهها ایجاد کند، که نشان میدهد ممکن است تغییرات پایدار در عملکرد مغز ایجاد کند. مطالعات حیوانی نشان میدهند این فواید ممکن است ناشی از تغییرات در رشد دندریتی، انعطافپذیری سیناپسی و بیان نوروترفین باشد. اعتقاد بر این است که LSD یک دوره یادگیری حیاتی را باز میکند، انعطافپذیری عصبی را افزایش داده و یادگیری را برای چند روز پس از دوزدهی کارآمدتر میکند.
شواهد انسانی برای این تغییرات محدود است و اطلاعات کمی در مورد چگونگی تکامل عملکرد مغز پس از یک دوز وجود دارد. مطالعهای اخیر اثرات LSD بر یادگیری حرکتی و پردازش ادراکی را بررسی کرد. یادگیری حرکتی از طریق یک وظیفه تایپ توالی اندازهگیری شد، که هم یادگیری در طول تمرین و هم تثبیت پس از آن را ارزیابی کرد. پردازش ادراکی با استفاده از تتانیزاسیون شنوایی با الکتروانسفالوگرافی و تحریک جفتشده با تحریک مغناطیسی ترانسکرانیال ارزیابی شد. معیارهای خودگزارشی شامل پرسشنامههای استرس و انعطافپذیری شناختی بود. این روشها به محققان اجازه داد تا اثرات حاد و بلندمدت بر ادراک، یادگیری حرکتی و عملکرد روانشناختی را تا یک هفته پس از یک دوز LSD در افراد سالم ارزیابی کنند. سطح خونی BDNF، یک نوروترفین حیاتی برای انعطافپذیری عصبی، نیز اندازهگیری شد.
مطالعه از یک طراحی متقاطع تصادفی، دو سو کور با ۴۵ شرکتکننده سالم در سنین ۲۱ تا ۵۵ سال استفاده کرد. هر شرکتکننده یک دوز ۱۰۰ میکروگرم LSD و یک دارونما دریافت کرد.
این مطالعه اولین مطالعهای است که نشان میدهد استفاده از روانگردانها میتواند یادگیری حرکتی را در انسانهای سالم بهبود بخشد. LSD عمدتاً اثرات مثبت حاد و پایدار ذهنی ایجاد کرد، با برخی عوارض جانبی موقت. مطابق با مطالعات سیلوسایبین، LSD فعالیت عصبی مرتبط با پردازش حسی مختل و توجه را تغییر داد. این تغییر زمانی انتظار میرود که افراد سیگنالهای حسی داخلی تولید شده را تجربه کنند، مانند توهمات. به طور حاد، LSD توجه به ورودیهای حسی جدید را مختل کرد و معمولاً در طول اوج اثرات باعث تنش عضلانی و لرزش شد. هیچ تغییری در سطح BDNF مشاهده نشد، که نشان میدهد تغییرات پایدار در عملکرد مغز ممکن است به نوروترفینهای دیگر بستگی داشته باشد.
روز بعد از دوزدهی، افرادی که LSD دریافت کرده بودند، بهبود قابل توجهی در تثبیت حافظه حرکتی نشان دادند، بهویژه در سرعت، بدون تأثیر بر دقت. این نشان میدهد که بهبود سرعت ناشی از معاوضه با دقت نبوده است. محققان حدس زدند که این بهبودها ممکن است ناشی از افزایش انعطافپذیری عصبی یا اثرات بر انگیزه، توجه و برانگیختگی باشد.
مطالعات حیوانی نشان دادهاند که LSD مهارتها و عملکرد حرکتی را در سراسر پارادایمهای مختلف یادگیری، از جمله شرطیسازی کلاسیک و عملی، انقراض ترس و یادگیری پاداش اجتماعی بهبود میبخشد. مطالعهای قبلی بر روی انسانها (Ornelas et al., 2022) بهبود در یادگیری و تثبیت حافظه فضایی-بصری را روز بعد از دوز ۵۰ میکروگرم LSD یافت. این یافتهها با مطالعات حیوانی همخوانی دارد و نشان میدهد که یک درمان LSD ممکن است انعطافپذیری سیناپسی را در مناطق مغزی حیاتی برای یادگیری و توجه افزایش دهد. مدت زمان این فواید همچنان ناشناخته است.