پر کردن خلاءها در دمانس
درک مراقبت مؤثر
زندگی با دمانس، مانند آلزایمر، میتواند چالشبرانگیز باشد و نوشتن میتواند به مدیریت از دست دادن حافظه کمک کند. در سطح جهانی، بیش از ۵۵ میلیون نفر تحت تأثیر دمانس هستند و پیشبینی میشود این تعداد تا سال ۲۰۵۰ تقریباً دو برابر شود. این وضعیت نه تنها بر کسانی که تشخیص داده شدهاند تأثیر میگذارد، بلکه تقاضای زیادی بر مراقبان میگذارد که اغلب سطوح بالایی از اضطراب و افسردگی را تجربه میکنند. مراقبان بدون حقوق سالانه مراقبتی به ارزش تقریباً ۴۷۰ میلیارد دلار ارائه میدهند.
برای درک بهتر مراقبت از دمانس، با سوزان فیت، پرستار روانپزشکی و متخصص دمانس با ۴۰ سال تجربه صحبت کردم. فیت بر اهمیت درک تغییرات مغزی در دمانس برای بهبود استراتژیهای مراقبت تأکید میکند. در مراحل اولیه آلزایمر، مهارتهای زبانی کاهش مییابد و بر گفتار و درک تأثیر میگذارد. مراقبان باید با آهسته صحبت کردن و استفاده از زبان ساده سازگار شوند.
فیت توضیح میدهد که درک پیشرفت بیماری میتواند به مراقبان کمک کند تا رویکردهای خود را تطبیق دهند. لوبهای مختلف مغز با پیشرفت بیماری تحت تأثیر قرار میگیرند، بهویژه لوبهای تمپورال و فرونتال که اغلب اولینها هستند. این نواحی زبان، شنیدن، برنامهریزی و شروع ایدهها را کنترل میکنند. با شناخت این تغییرات، مراقبان میتوانند بهتر از افراد مبتلا به دمانس حمایت کنند.
مراقبان ممکن است به اشتباه باور کنند که افراد مبتلا به دمانس ترجیح میدهند غیرفعال باشند، اما اغلب آنها به سادگی نمیفهمند که از آنها چه خواسته شده است. درگیر کردن آنها با درخواست کمک در انجام وظایف میتواند به تعاملات موفقتر منجر شود. ترکیب نشانههای کلامی و غیرکلامی، مانند ارائه انتخابها و اجازه دادن به آنها برای اشاره به ترجیحاتشان، میتواند کرامت را حفظ کرده و ارتباط را تسهیل کند.
غریزه، روال و ایمنی در مراقبت از دمانس
فیت پیشنهاد میکند که مراقبان خود را در کشوری خارجی بدون مهارتهای زبانی تصور کنند تا چالشهای ارتباطی افراد مبتلا به دمانس را درک کنند. هم بیمار و هم مراقب تحت تأثیر قرار میگیرند، بهویژه مراقب که اغلب برای از دست دادن فردی که میشناختند، سوگواری میکند. حفظ کرامت افراد مبتلا به دمانس بسیار مهم است، زیرا آنها هنوز میتوانند ارتباطات عاطفی را حس کنند حتی اگر افراد را تشخیص ندهند.
روال برای افراد مبتلا به دمانس حیاتی است، زیرا حس ایمنی و امنیت را فراهم میکند. بدون حافظه برای لنگر انداختن، ممکن است احساس سرگردانی کنند. یک روال ثابت به آنها کمک میکند تا احساس ثبات و امنیت کنند. عبارت رایج «میخواهم به خانه بروم» اغلب تمایل به امنیت را نشان میدهد تا آرزوی واقعی بازگشت به خانه فیزیکی.
من این نیاز به امنیت را زمانی تجربه کردم که به اشتباه به خانه کودکیام به جای محل سکونت فعلیام رانندگی کردم، که ناشی از تمایل غریزی برای احساس امنیت بود. این حادثه اهمیت درک و مدیریت این غرایز در مراقبت از دمانس را برجسته کرد.
دمانس همچنین میتواند به اپیزودهایی از سردرگمی و اضطراب شدید منجر شود، شبیه به خاموش و روشن شدن چراغها در مغز. در این مواقع، مراقبان باید آرام و حمایتگر باقی بمانند.
در کتاب خود، درگیر شدن با دمانس، فیت به مراقبان توصیه میکند که هر موفقیت، هرچند کوچک، را جشن بگیرند، زیرا آنها برای ایجاد ارتباطات و احترام به داستانهای کسانی که از آنها مراقبت میکنند، تلاش میکنند.