ما در حال تجربه یک بحران آموزشی هستیم
کاهش نمرات ریاضی و خواندن
در سالهای اخیر، نگرانیها درباره اینکه آیا کودکان آموزش لازم را دریافت میکنند افزایش یافته است. بسیاری از والدین نگران اثربخشی برنامههای درسی مدارس هستند و اینکه آیا دانشآموزان واقعاً مهارتهای ضروری برای دانشگاه و زندگی را یاد میگیرند یا خیر. حضور تلفنهای همراه در کلاسها و استفاده از شبکههای اجتماعی در میان جوانان این مسائل را پیچیدهتر کرده و ممکن است دانشآموزان را از درسهایشان منحرف کند.
کاهش عملکرد آموزشی
دیوید بیلی، در مقالهای اخیر در Math Scholar، به یک بحران آموزشی مهم در ایالات متحده اشاره کرد. او چندین شواهد ارائه داد:
- از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵، ۸۳٪ از نواحی مدرسهای کاهش نمرات خواندن و ۷۰٪ کاهش نمرات ریاضی را تجربه کردند (بیلی، ۲۰۲۶).
- نمرات خواندن کلاس دوازدهم به پایینترین سطح خود از سال ۲۰۰۵ رسیده است و دانشآموزان از پسزمینههای اقتصادی-اجتماعی پایینتر بیشترین کاهش را تجربه کردهاند (بیلی، ۲۰۲۶).
- مطالعهای از دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو نشان داد که بسیاری از دانشجویان تازهوارد مهارتهای ریاضی زیر سطح دبیرستان دارند و حتی استانداردهای مدارس متوسطه را نیز برآورده نمیکنند. در سراسر کشور، استادان دانشگاه گزارش میدهند که دانشجویان بیشتری با جبر پایه و مسائل ساده کلامی مشکل دارند (بیلی، ۲۰۲۶).
- حتی در دانشگاههای معتبر، دانشجویان کمتر به ادبیات کامل مشغول میشوند و اغلب هرگز چنین آثاری را نخواندهاند (بیلی، ۲۰۲۶).
- تورم نمرهگذاری گسترده است. در دانشگاه هاروارد، درصد نمرات A از ۲۴٪ در سال ۲۰۰۵ به ۶۰٪ در سال ۲۰۲۵ افزایش یافته است (بیلی، ۲۰۲۶).
این تغییرات همزمان با افزایش استفاده از تلفنهای هوشمند، استفاده بیشتر از شبکههای اجتماعی و افزایش غیبت دانشآموزان است.
تأثیر فناوری و حضور در مدرسه
همهگیری COVID-19 اغلب به عنوان نقطه عطفی ذکر میشود که نمرات آزمونهای دانشآموزان را بدتر کرده است. با این حال، تحقیقات از پروژه فرصت آموزشی استنفورد نشان میدهد که یک "رکود یادگیری" از حدود سال ۲۰۱۳ آغاز شده است، با عملکرد دانشآموزان بدتر از همتایانشان در یک دهه قبل (میلر و همکاران، ۲۰۲۶). این روند نگرانکننده است و توسط کارت امتیاز آموزشی، پروژهای با مشارکت محققان از استنفورد، هاروارد و دارتموث به عنوان "رکود یادگیری" شناخته شده است (میلر و همکاران، ۲۰۲۶).
نت مالکوس، کارشناس سیاست آموزشی، بر شدت این مسئله تأکید کرد و بیان کرد که این یک مشکل مهم است که توجه کافی به آن نشده است (میلر و همکاران، ۲۰۲۶). مرکز تحقیقات پیو دریافت که تقریباً نیمی از نوجوانان آمریکایی "تقریباً همیشه" آنلاین هستند، که افزایش قابل توجهی نسبت به یک دهه قبل است (میلر و همکاران، ۲۰۲۶). این اتصال دائمی ممکن است به کاهش تمرکز و کاهش درگیری با کارهای مدرسه کمک کند.
توصیههایی برای والدین
با توجه به این چالشها، به والدین توصیه میشود که گامهای فعالی برای حمایت از آموزش فرزندانشان بردارند:
- حضور منظم در مدرسه و تعهد به آموزش را تضمین کنید.
- از سنین پایین با کودکان به کتابخانه عمومی بروید و در خانه برای آنها کتاب بخوانید.
- رفتار خواندن را با مطالعه کتابها و مجلات چاپی مدلسازی کنید.
- کودکان را تشویق کنید که حداقل ۱۰ دقیقه قبل از خواب بدون تلفن همراه در اتاق خواب مطالعه کنند.
- تلفنهای همراه را در زمان انجام تکالیف در اتاق دیگری قرار دهید.
- تکالیف را در فضایی مشترک انجام دهند که استفاده از کامپیوتر آنها قابل نظارت باشد.
- برنامه درسی مدرسه را با مربیان بررسی و در صورت ناکافی بودن، به بحث بگذارید.
- پیشرفت کودکان در موضوعاتی مانند خواندن و ریاضی را نظارت کنید و در صورت لزوم درخواست ارزیابیهای رسمی کنید.
- با معلمان و مدیران مدرسه درباره کاهش استفاده از تلفن و صفحهنمایش در کلاسها ارتباط برقرار کنید.
والدین نقش حیاتی در نظارت و حمایت از آموزش فرزندانشان دارند. با پرورش عادات مطالعه خوب و مهارتهای توجهی از اوایل، والدین میتوانند به موفقیت تحصیلی فرزندانشان کمک کنند.