مطالعهای نشان میدهد که خاطرات اولیه از سن دو و نیم سالگی آغاز میشوند
نکات کلیدی
- تحقیقات نشان میدهد که خاطرات اولیه ما ممکن است از حدود سن دو و نیم سالگی آغاز شوند، که تقریباً یک سال زودتر از آنچه قبلاً باور داشتیم است.
- توانایی به خاطر آوردن خاطرات اولیه میتواند تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله پیشینه فرهنگی، محیط خانوادگی و روشهای مورد استفاده برای یادآوری خاطرات قرار گیرد.
- شرکت در مصاحبههای مکرر ممکن است به افراد کمک کند تا رویدادهایی از سنین حتی پایینتر را به خاطر بیاورند.
مطالعه
مطالعهای که اخیراً در مجله Memory منتشر شده است، نشان میدهد که افراد میتوانند به طور متوسط رویدادهایی را از سن ۲.۵ سالگی به یاد بیاورند، که زودتر از سن تخمینی قبلی ۳.۵ سالگی است. این مطالعه به رهبری کارول پیترسون، دکترا، استاد بخش روانشناسی دانشگاه مموریال نیوفاندلند، شامل بررسی جامع تحقیقات گذشته در مورد فراموشی کودکی و تحلیل دادههای جمعآوری شده در طول دو دهه بود.
تحقیقات پیترسون چالشهایی را برای باور طولانیمدت که فراموشی کودکی مانع از به خاطر آوردن رویدادهای دو تا سه سال اول زندگی میشود، ایجاد میکند. یافتههای او نشان میدهد که ممکن است یک «مجموعهای از خاطرات بالقوه» وجود داشته باشد که افراد میتوانند به آن دسترسی پیدا کنند، به جای یک نقطه شروع ثابت برای حافظه. این به این معنی است که با استفاده از روشهای مناسب و مصاحبههای مکرر، افراد ممکن است بتوانند حتی خاطرات زودتری را به یاد بیاورند.
دیدگاههای کارشناسان
دیوید کوپلند، دکترا، استاد روانشناسی در دانشگاه نوادا، لاسوگاس، در مورد مفهوم فراموشی کودکی توضیح میدهد که فرض میکند افراد از سالهای اولیه خود چیز کمی به یاد میآورند. با این حال، تحقیقات جدید نشان میدهد که خاطرات ممکن است زودتر از آنچه قبلاً تصور میشد شکل بگیرند. کوپلند تأکید میکند که تعیین یک «خاطره اولیه» واحد میتواند چالشبرانگیز باشد به دلیل طبیعت سیال یادآوری حافظه.
کاساندرا فالون، LMFT، درمانگر در Thriveworks، اهمیت این مطالعه را با اشاره به اینکه این ایده را تأیید میکند که کودکان از سنین پایین تحت تأثیر محیط خود قرار میگیرند، برجسته میکند. او توضیح میدهد که در حالی که به خاطر آوردن جزئیات خاصی مانند تاریخها و زمانها ممکن است دشوار باشد، تأثیر احساسی تجربیات اولیه همچنان مهم است.
لیلا ماگاوی، MD، روانپزشک و مدیر پزشکی منطقهای در Community Psychiatry، به پتانسیل درمانی خاطرات اولیه اشاره میکند. او به بیماران توصیه میکند که جدول زمانی زندگی خود را ایجاد کنند، که اغلب به آنها کمک میکند تا به خاطرات اولیه دسترسی پیدا کنند و بینشهایی در مورد روایت شخصی خود کسب کنند. ماگاوی یادآور میشود که افراد اغلب از میزان خاطرات خود پس از شرکت در این فعالیت شگفتزده میشوند.
چرا خاطرات اولیه مهم هستند
خاطرات اولیه ارزش درمانی دارند و میتوانند بینشهایی در مورد ارزشهای اصلی، ترسها، امیدها و آرزوهای فرد ارائه دهند. به گفته دکتر ماگاوی، درک این خاطرات به افراد اجازه میدهد تا کودک درونی خود را پرورش دهند و از تروماهای گذشته شفا یابند. این خاطرات، چه به طور مستقیم به خاطر آورده شوند و چه از منابع خارجی بازسازی شوند، به روایت زندگی فرد کمک میکنند.
دیوید کوپلند توضیح میدهد که خاطرات اولیه، حتی اگر از داستانهای خانوادگی یا عکسها آموخته شوند، میتوانند به بخشهای جداییناپذیر از داستان زندگی فرد تبدیل شوند. به عنوان مثال، خاطرهای از افتادن از سهچرخه در سن سه سالگی، چه به یاد آورده شود و چه توسط دیگران بازگو شود، میتواند نمادی از مقاومت و غلبه بر چالشها از سنین پایین باشد.
درک خاطرات اولیه میتواند به خودآگاهی بیشتر منجر شود و به افراد اجازه دهد تا نقاط قوت خود را بپذیرند و به نقاط ضعف خود رسیدگی کنند. این خودشناسی میتواند اعتماد به نفس را افزایش دهد، اضطراب و افسردگی را کاهش دهد و تابآوری برای مواجهه با چالشهای زندگی را بسازد.
نتیجهگیری
خاطرات اولیه شما میتوانند بینشهای ارزشمندی در مورد زندگی و رشد شخصی شما ارائه دهند. در حالی که سن شروع این خاطرات ممکن است متفاوت باشد، زمینه و درک این خاطرات است که واقعاً اهمیت دارد. آنها فرصتهایی برای شفا و توسعه شخصی فراهم میکنند و به افراد کمک میکنند تا موانع زندگی را هدایت کنند و درک عمیقتری از خودشان پیدا کنند.