آیا نگهداشتن دفترچه خاطرات میتواند شما را خوشحالتر کند؟
نوشتن درباره اتفاقات بد میتواند برای شما مفید باشد
بسیاری از افراد فکر میکنند که نگهداشتن دفترچه خاطرات کاری است که نوجوانان برای مقابله با احساسات عاشقانه یا انزوا انجام میدهند. با این حال، این فعالیت محدود به جوانان نیست. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۳ توسط استاتیستا نشان داد که ۲۰٪ از آمریکاییهای ۱۴ تا ۲۵ ساله از نوشتن در دفترچه خاطرات برای مدیریت سلامت روانی خود استفاده میکنند. جالب است که بزرگسالان ممکن است حتی بیشتر به این کار بپردازند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۵ توسط یوگاو نشان داد که تنها ۴۷٪ از بزرگسالان هرگز درباره افکار شخصی خود نمینویسند.
محبوبیت نوشتن در دفترچه خاطرات ممکن است از پتانسیل آن برای بهبود بهزیستی ناشی شود. تحقیقات در مورد نوشتن بیانی، که شامل مستندسازی احساسات و واکنشهای فرد به جای فقط رویدادهای روزمره است، این باور را تأیید میکند.
آنچه تحقیقات درباره فواید افشای احساسی به ما میگوید
جیمز پنبیکر، روانشناس دانشگاه تگزاس، در دهه ۱۹۸۰ تحقیقات در مورد نوشتن بیانی را پیشگام کرد. او و همکارانش از دانشجویان خواستند تا درباره تجربیات شخصی آسیبزا خود در طی چند روز بنویسند. در مقایسه با گروه کنترلی که درباره موضوعات معمولی مینوشتند، کسانی که درباره تجربیات احساسی نوشتند، مزایای مختلفی نشان دادند.
شرکتکنندگان در مطالعات پنبیکر گزارش دادند که سطح کمتری از ناراحتی و افسردگی، علائم جسمی کمتر و حتی نمرات بهتری دارند. مطالعات پیگیری نشان داد که در ماههای پس از نوشتن بیانی، مراجعه به پزشک کمتر و عملکرد ایمنی بهبود یافته است (پنبیکر، ۱۹۹۷). بنابراین، نوشتن درباره رویدادهای احساسی ممکن است نه تنها شادی را افزایش دهد بلکه سلامت را نیز بهبود بخشد.
تحلیلهای متا از مطالعات مشابه، مانند فراتارولی (۲۰۰۶) و گوو (۲۰۲۳)، فواید کوچک اما قابل توجهی از نوشتن بیانی را نشان دادند. در سال ۲۰۰۹، روانشناس دانشگاه UCLA، متیو لیبرمن و تیم او مکانیسم فیزیولوژیکی برای این فواید پیشنهاد کردند. در یک مطالعه تصویربرداری عصبی، شرکتکنندگانی که نمایشهای احساسی، مانند چهرههای خشمگین، را برچسبگذاری کردند، فعالیت بیشتری در نواحی مغزی نشان دادند که شدت احساسی را کاهش میدهد (لیبرمن و همکاران، ۲۰۰۷). این نشان میدهد که شناسایی یا توصیف احساسات منفی ممکن است به کاهش آنها کمک کند.
آیا نوشتن همیشه به ما کمک میکند که احساس بهتری داشته باشیم؟
با وجود فوایدش، نوشتن بیانی درمانی همهجانبه نیست. شرکتکنندگان اغلب گزارش میدهند که بلافاصله پس از نوشتن درباره رویدادهای آسیبزا احساس بدتری دارند. این اثر، که اولین بار توسط پنبیکر و بیل (۱۹۸۶) مشاهده شد، میتواند برای یک یا دو ساعت ادامه یابد، مشابه افت خلق پس از تماشای یک فیلم غمگین.
این احساسات منفی موقت ممکن است افراد را از ادامه نوشتن در دفترچه خاطرات بازدارد و مانع از تجربه فواید بلندمدت شود. علاوه بر این، کسانی که به نشخوار فکری تمایل دارند - یعنی تکرار مکرر تمرکز بر تجربیات منفی - ممکن است نوشتن بیانی را غیرمفید بیابند.
یک مطالعه توسط دیوید سبرا و همکاران نشان داد که شرکتکنندگانی که به تازگی از همسر خود جدا شدهاند و نمرات بالایی در نشخوار فکری داشتند، پس از نوشتن درباره جدایی زناشویی خود، ناراحتی بیشتری را تجربه کردند. این اثرات منفی تا نه ماه ادامه داشت (سبرا و همکاران، ۲۰۱۳).
در طول همهگیری COVID-19، یک مداخله نوشتن بیانی سطح استرس شرکتکنندگان را افزایش داد، با اثراتی که یک ماه ادامه داشت (ووکچویچ مارکوویچ و همکاران، ۲۰۲۰). با این حال، این ممکن است به دلیل ترس و عدم قطعیت افزایشیافته در طول بحران جهانی باشد.
به طور کلی، برای اکثر افراد، نوشتن درباره تجربیات احساسی فواید ماندگاری ارائه میدهد. اثرات منفی کوتاهمدت معمولاً موقتی هستند، در حالی که تأثیرات مثبت میتوانند ادامه یابند.