آیا فلسفه تحلیلی تنها از وضعیت موجود دفاع میکند؟
آیا فلسفه تنها از باورهای موجود دفاع میکند؟
در نقد کتاب اخیر لیلی هو از اثر کریستوف شورینگا به نام تاریخ اجتماعی فلسفه تحلیلی: چگونه سیاست فلسفهای غیرسیاسی را شکل داده است، شخصیت فیلسوف تحلیلی مورد نقد قرار میگیرد. هو فیلسوف تحلیلی را بهعنوان فردی توصیف میکند که با اعتماد به نفس وارد بحثها میشود و آماده است تا هر خطای احتمالی را شکار کند. این رویکرد میتواند باعث شود که همصحبتها احساس کنند که تحت نظارت شدید هستند و هر کلمهای ممکن است به درخواست توضیح یا پیشنهاد متقابل منجر شود. با این حال، هو پیشنهاد میکند که پشت این ظاهر از سختگیری فکری، فیلسوفان تحلیلی ممکن است فاقد عمق و کنجکاوی خارج از تمرکز محدود خود باشند.
نقد شورینگا از دیدگاه مارکسیستی، فلسفه تحلیلی را بهعنوان فلسفهای غیرسیاسی و مدافع وضعیت موجود متهم میکند. بهعنوان یک فیلسوف طبیعیگرا، این دیدگاه را تازه مییابم. مسئله فلسفه تحلیلی نه تأکید آن بر سختگیری، بلکه بیعلاقگی آن به پیشرفتهای علمی است که شهودات عمومی را به چالش میکشند. فلسفه تحلیلی امروز اغلب به نظر میرسد بیشتر به مباحث داخلی علاقهمند است تا تعامل با دنیای واقعی.
بسیاری از استدلالها در فلسفه تحلیلی بر پایههایی استوارند که بهعنوان «شهودی» در نظر گرفته میشوند و توسط محیطهای فرهنگی شکل میگیرند. این منجر به تلاشهایی برای رسمیسازی عقل سلیم میشود، همانطور که در آثاری مانند نظریه عدالت اثر رالز دیده میشود. به طور طنزآمیز، حتی لیبرتارینهایی مانند جیسون برنان رالز را از این منظر نقد میکنند و پیشنهاد میکنند که تمرکز فلسفه تحلیلی بر همراستایی نظریهها با عقل سلیم میتواند به نادیدهگرفتن سختگیری منطقی و پرسش از فرضیات منجر شود.
هو نقد خود را با تأمل بر روند افسوس خوردن بر وضعیت فلسفه به پایان میبرد. او اشاره میکند که رد فلسفه بخشی اساسی از خود فلسفه است. برای یک فیلسوف خوب بودن به معنای پرسیدن از روشهای فلسفی است نه توجیه مواضع جریان اصلی. شهودات درباره آنچه باید باور شود، باید نقش حداقلی در فلسفه جدی ایفا کنند. این مشکل در مرکز روششناسی فلسفه تحلیلی قرار دارد، همانطور که شورینگا در توضیحات کتاب خود پیشنهاد میکند: «تا به امروز، فلسفه تحلیلی ایدئولوژی وضعیت موجود است.»