نقابی که در مستند «میتوانید همه چیز را ببینید» از چهره برداشته نمیشود
نکات کلیدی
- یونگ «پرسونا» را به عنوان نقابی توصیف کرد که برای شکلدادن به نحوه دیده شدن فرد و پنهان کردن ذات واقعی او استفاده میشود.
- الیزابت هولمز به نظر نمیرسد که حقیقت را پنهان کند؛ او به نظر میرسد به نسخهای که ارائه میدهد، باور دارد.
- تحریف نارسیسیستی میتواند واقعیت را بازنویسی کند تا از ایگوی فرد محافظت کند، که ممکن است عدم ندامت هولمز را توضیح دهد.
مستند میتوانید همه چیز را ببینید ساخته ناتان فیلدر کمدین و لنس اوپنهایم فیلمساز، الیزابت هولمز و خانوادهاش را به مدت ۳۴ روز پیش از رفتن او به زندان به دلیل توطئه برای ارتکاب کلاهبرداری از طریق سیم و دروغ به سرمایهگذاران و مصرفکنندگان درباره دستگاههای تحلیل خون شرکتش دنبال میکند. این مستند از شرکت A24 موفقیت بزرگی داشته و بحثهایی درباره الیزابت هولمز واقعی را برانگیخته است، اما بسیاری را با این احساس رها کرده که حقیقت همچنان گریزان باقی مانده است.
هولمز بدون تغییر باقی مانده و فقط یک پرسونا را با دیگری عوض کرده است. توانایی او در باور کردن نسخه خود از حقیقت، او را متقاعدکننده میسازد و تماشاگران و فیلمسازان را به تردید درباره واقعیت وا میدارد.
اصطلاح پرسونا از کلمه لاتین برای نقابهای استفاده شده در تئاتر باستانی مشتق شده است. این نقاب یا پرسونا تا حدی توسط جامعه شکل میگیرد. به عنوان مثال، یک فرد ممکن است پرسونا کاری خود را در درب بگذارد و نسخهای اصیلتر از خود را در خانه به نمایش بگذارد. کارل یونگ پرسونا را به عنوان نقابی توصیف کرد که برای ایجاد تأثیر خاصی بر دیگران طراحی شده و در عین حال طبیعت واقعی فرد را پنهان میکند.
در مستند، هولمز از مدیرعاملی با یقهاسکی سیاه و صدای عمیق به مادری و همسری با صدای نرمتر و زیرتر تغییر میکند. این پرسونا جدید قرار است اصالت و بیگناهی را منتقل کند و نشان دهد که او هیچ کار اشتباهی نکرده و چیزی برای پنهان کردن ندارد. با این حال، این ممکن است نمونهای از تحریف نارسیسیستی باشد.
ارین لئونارد رواندرمانگر اشاره میکند که نارسیسیستها با نسخه خود از حقیقت زندگی میکنند. این تحریف واقعیت، ایگوی آنها را محافظت میکند که ممکن است عدم ندامت هولمز را توضیح دهد. پرسونا او کنار گذاشته نمیشود؛ بلکه ما واقعیت متفاوتی را میبینیم، در حالی که واقعیت اصلی پنهان باقی میماند.
ناتان فیلدر با وارد کردن خود به عنوان یک شخصیت اصلی، روشهای سنتی فیلمسازی مستند را به چالش میکشد و از هولمز و همسرش بیلی ایوانز سوال میکند. او به عنوان یک فرد عادی که به دنبال اعتراف به گناه از هولمز است، به آنها نزدیک میشود، اما این اعتراف هرگز نمیآید. در عوض، فیلم زنی را به تصویر میکشد که تصویر خود را بازسازی کرده تا دوباره اعتماد را جلب کند، با حمایت همسرش از این روایت.
ایوانز ادعا میکند که هولمز «به شکل متفاوتی فکر میکند»، و پیشنهاد میکند که باید به آنچه میبینیم باور کنیم. به نوعی او درست میگوید، اما نه به شکلی که او قصد دارد. افراد نئورودایورجنت و کسانی که ویژگیهای نارسیسیستی دارند به شکل متفاوتی فکر میکنند. فیلدر تلاش میکند به هولمز درباره ترفندهای جادویی آموزش دهد، اما او به نظر نمیرسد بتواند استعارهها را به عنوان آنچه به او مربوط میشود، درک کند.
جادوی فیلم در وعدهاش برای آشکار کردن هولمز بدون نقاب نهفته است، اما در عوض کسی را نشان میدهد که نقابش به شدت در جای خود باقی مانده است. هولمز به پرسوناای که ارائه میدهد باور دارد، و ادعای او مبنی بر اینکه «چیزی برای پنهان کردن ندارد» نگرانکننده است. اگر فیلدر به لحظهای از آسیبپذیری نزدیک شود، ایوانز مداخله میکند تا نه از شخص، بلکه از پرسونا محافظت کند. هولمز حقیقتی برای کشف کردن پنهان نمیکند؛ او نسخه خود از حقیقت را زندگی میکند، و این باعث میشود که دیدن همه چیز واقعاً غیرممکن شود.
منابع
- گیلز، دیوید. (۲۰۲۰). یک طبقهبندی از پرسونا به پیشنهاد نظریه یونگی و ادبیات مطالعات پرسونا در حال تکامل. مطالعات پرسونا، ۶، ۱۵-۲۹.
- یونگ، سی. جی. (۱۹۶۶). آثار جمعآوری شده سی. جی. یونگ: جلد ۷. دو مقاله درباره روانشناسی تحلیلی (ویرایش دوم، ترجمه آر. اف. سی. هال). انتشارات دانشگاه پرینستون.