من کیستم بدون نقاب؟
نکات کلیدی
- افراد اوتیستیک اغلب پس از سالها پنهانکاری درک هویت خود را دشوار مییابند.
- پنهانکاری معمولاً از کودکی آغاز میشود و میتواند هویت را در طول زندگی تحت تأثیر قرار دهد.
- ضروری نیست که تمام جنبههای خود پنهانشده را رد کنید تا به شکلی اصیلتر زندگی کنید.
«نمیدانم که هستم.» این جملهای است که آنیشا پس از تأیید تشخیص اوتیسم خود بیان کرد. این احساس در میان بسیاری از زنان اوتیستیک رایج است و اغلب پس از فروکش کردن اولیه تشخیص بروز میکند. این مبارزه با هویت عمدتاً به دلیل پنهانکاری است که بسیاری به آن تکیه میکنند. پنهانکاری شامل داشتن خودهای «حرفهای» و «خصوصی» نیست؛ برای بسیاری به معنای سرکوب کامل خود واقعی از سنین پایین است.
پنهانکاری میتواند به اشکال مختلفی ظاهر شود، مانند پنهان کردن احساسات ناراحتی. اولین خاطرات من از این موضوع به مدرسه ابتدایی برمیگردد، جایی که از همان ابتدا اضطراب زیادی داشتم. نگران اشتباه کردن، دیر رسیدن یا صحبت در کلاس بودم. تا سال دوم، از قلدری میترسیدم و بزرگترین اضطرابم که منجر به میگرن شدید شد، تربیت بدنی بود.
تنها تسکین از این اضطراب مداوم در زمان میگرن بود که میتوانستم در تاریکی بمانم. با این حال، به جز این نشانه آشکار، هیچکس از اضطراب مداوم من خبر نداشت زیرا آن را پنهان میکردم. رفتارهایی را که زمانی طبیعی بودند، مانند مکیدن انگشت شست، پنهان کردم. حتی در پنج سالگی، غریزه قوی داشتم که رفتارهایی را که نامناسب میدانستم پنهان کنم.
آیا میتوانید «خود واقعی» را پس از سالها پنهانکاری پیدا کنید؟
پس از یک عمر نظارت بر حالات چهره، تمرین مکالمات، سرکوب تحریکها، اجبار به برقراری تماس چشمی و تصمیمگیری بر اساس انتظارات دیگران، تشخیص اینکه کدام بخش از شما اصیل است و کدام بر اساس ضرورت شکل گرفته، میتواند چالشبرانگیز باشد. این میتواند احساس گیجکنندهای ایجاد کند.
وسوسه یافتن «خود واقعی» زیر نقاب قوی است، اما این رویکرد به هویت به ندرت مفید است. هویت پیچیده است و توسط تجربیات شکل میگیرد، از جمله پنهانکاری. در حالی که ممکن است نسخهای بنیادیتر از شما در اوایل کودکی وجود داشته باشد، آن نسخه دیگر وجود ندارد.
پائولا، با تأمل در زندگیاش، متوجه شد که چقدر اغلب با دیگران موافقت میکند تا به عنوان «بیش از حد رک» دیده نشود و چقدر خصوصی میشود تا به عنوان «عجیب» در نظر گرفته نشود. او احساس میکرد که هیچکس واقعاً او را نمیشناسد، که این موضوع برایش غمگین بود. کار ما با هم شامل شناخت این بود که هویت او توسط یک عمر پنهانکاری شکل گرفته است.
آیا او بدون این همه پنهانکاری متفاوت بود؟ پاسخ کوتاه بله است، اما نمیتوانیم خود را از تجربیاتمان جدا کنیم. پنهانکاری یکی از این تجربیات است. به عنوان زنانی اوتیستیک که یک عمر پنهانکاری کردهاند، میتوانیم تأثیر آن بر هویت خود را بپذیریم و برخی جنبههای مثبت آن را بشناسیم، مانند پاسخ دادن به مردم با ملایمت بیشتر یا پنهان کردن خستگی در حین مکالمات. هویتهای ما پیچیدهاند و پنهانکاری بخشی از آن پیچیدگی است.
چگونه میتوانید هویت خود را بپذیرید؟
به چه چیزی کنجکاو هستید؟ گاهی اوقات، شروع با یک تغییر کوچک فیزیکی میتواند قدرتمند باشد. برخی از مشتریان با لباس پوشیدن یا تزئین خانههایشان به گونهای که با دیگران سازگار باشد، شخصیت خود را سرکوب کردهاند. آیا چیزی وجود دارد که بتوانید به آرامی با آن آزمایش کنید؟
یا شاید پنهانکاری در موقعیتهای اجتماعی که شما را خسته میکند رخ میدهد. به جای اینکه یک شبه به همه چیز نه بگویید، در نظر بگیرید که کجا هویت شما بیشتر اجباری است. کجا سختترین است که خودتان باشید؟ با گفتن نه به یک چیز در هفته یا دو هفته آینده، چه پیامی به خود میفرستید؟ این عمل چگونه میتواند حس هویت شما را تقویت کند و باور به اهمیت نیازهایتان را تقویت کند؟
پس از بیش از پنج سال بررسی هویت شخصی، احساس میکنم بیشتر شبیه خودم در میان دیگران هستم. این شامل پذیرش ویژگیهایی است که دیگران ممکن است به عنوان «ریاستی» ببینند و باز بودن درباره حس شوخطبعی غیرمعمول من. در حالی که ممکن است هرگز راحت نباشم که انگشتم را در مقابل کسی جز خانواده نزدیک بمکم، در جلسات با مشتریها راحتتر هستم که تکان بخورم یا تاب بخورم. همانطور که درباره آنچه که مرا «من» میسازد بازتر شدهام، حس درونی هویتم قویتر شده است.
شاید کشف هویت شما پس از دههها پنهانکاری درباره تبدیل شدن به کسی جدید نیست، بلکه به تدریج اجازه دادن به خودتان است که همان کسی باشید که همیشه بودهاید.