استفاده از دید محیطی برای کشف دیدگاههای جدید
گسترش دیدگاهها برای روابط بهتر
گسترش ادراک ما میتواند به ما کمک کند تا از مدلهای سختگیرانه و استرسزا رهایی یابیم. با استفاده از لنز استریوسکوپی برای زوم کردن و زوم بیرون، میتوانیم به طور مؤثرتری به حل تعارضات بپردازیم. یک تمرین تجسم محیطی راهی بداهه برای ایجاد تغییرات معنادار در زندگیمان ارائه میدهد.
قدرت دید محیطی
در ۴۰ سال تجربهام به عنوان یک رواندرمانگر سیستمیک، دید محیطی را بهعنوان ابزاری قدرتمند برای ایجاد چارچوبی سازنده در درمان یافتهام. این دید به گسترش و بهبود دیدگاهها بهصورت زیباشناختی کمک میکند و نشان میدهد که هر تجربه ارتباطی چندین زمینه دارد که بخشی از سیستمهای گستردهتر هستند. این رویکرد با نحوه دیدن جهان توسط هنرمندان همخوانی دارد، همانطور که ویلیام بلیک بهطور معروف جهان را در یک دانه شن میدید. دید محیطی امکانات بداهه را تقویت میکند، که این همان روشی است که تلاشهای هنری و طبیعت تکامل مییابند. این تفکر سیستمی درهای راههای خلاقانه و جدید برای هماهنگی و یادگیری از یکدیگر و محیطمان را باز میکند.
علم پشت دید محیطی
بیشتر ادبیات جنبههای فیزیکی و ذهنی/احساسی دید محیطی را جدا میکند و فقط اشارهای به پتانسیل آن برای ایجاد لنزی گستردهتر برای فهم وابستگی جهانی ما دارد. سیستم عصبی خودکار، بهویژه محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال، میتواند در حالت جنگ یا گریز گیر کند. دید محیطی ممکن است با فراهم کردن فضایی برای دیدن جایگزینها و کاهش استرس، به آرامش ما کمک کند.
دانشمند عصبشناس اندرو هابرمن از استنفورد پیشنهاد میکند که "دید پانورامیک" میتواند آرامش را تحریک کند. با این حال، او هشدار میدهد که ممکن است منجر به تمرکز بیشتر بر بهرهوری بهجای کاهش استرس شود. این یک محدودیت فرهنگی است، بهویژه در جوامع غربی. به تجربه من، دید محیطی بازگشتی به بخش پاراسمپاتیک و آرام سیستم عصبی ما را تشویق میکند و تصمیمگیری را بهبود میبخشد.
مری کاترین بیتسون بر مزایای شناخت خود بهعنوان سیال و متغیر که با یادگیری شکل میگیرد، تأکید کرد. آلبرت اینشتین اشاره کرد که کشفیات مهم از کسانی که به تصویر بزرگتر نگاه میکنند، میآید. کایا پرینا، در یادداشت سردبیر روانشناسی امروز، به چالش شناخت رضایت در لحظه کنونی اشاره کرد.
کاربرد عملی در درمان
هنگام کار با مراجعانی که به دنبال روابط بهتر و حل تعارض هستند، آنها را تشویق میکنم تا از مدلهای سختگیرانه قطعیت اجتناب کنند. این مدلها بهطور مداوم سیستم عصبی را از هم نمیچسبانند. عصب واگ، بخش کلیدی از سیستم عصبی ما، از طریق همدلی متناسب با نیازهای فردی انرژی میگیرد، همانطور که داچر کلتنر در Born to Be Good اشاره کرده است. این فرآیند تعامل پیچیده ذهن و بدن را به رسمیت میشناسد و سلامت فردی را ترویج میکند و بر تغییرات گستردهتر تأثیر میگذارد.
تمرین دید محیطی
اینجا یک تمرین با استفاده از دید محیطی برای الهامبخشی به تغییر آورده شده است:
- یافتن مکانی راحت: در یک صندلی راحت با نمایی به بیرون بنشینید.
- تنفس هماهنگ: به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه تنفس هماهنگ (شش ثانیه دم و بازدم با یک فکر مثبت) را تمرین کنید تا عصب واگ را آرام کنید.
- آرامسازی پیشرونده: هر گروه عضلانی را از سر تا پا آرام کنید.
- تجسم با دید محیطی: مستقیم به جلو نگاه کنید و تصور کنید که یک لنز دوربین در چشمانتان است که دیوارها، سقف و کف اتاق را ثبت میکند. به تغییراتی که میخواهید در زندگیتان ببینید فکر کنید.
- گسترش دید: فراتر از اتاق به نمای بیرونی زوم کنید و با همه حواس تغییرات مورد نظر را تصور کنید.
- جامعه و فراتر از آن: با چشمان بسته دید ذهنیتان را به جامعه و دنیای گستردهتر گسترش دهید و به زمینههایی مانند آموزش، کار و رسانه فکر کنید. به تفاوتهایی که میخواهید ایجاد کنید فکر کنید.
- بازگشت و تأمل: به داخل اتاق خود زوم کنید و به خواسته اصلیتان بازگردید و هر گونه تغییری در دیدگاهتان را متوجه شوید.
این تمرین بهطور مداوم دیدگاههای جدید و مفیدی برای درک و تعامل با جهان و دیگران ارائه میدهد.