ایجاد اولین برداشتها در افرادی که سالهاست میشناسیم
نکات کلیدی
- اغلب احساس میکنیم که باید "بهترین خود" را به دوستان نزدیک نشان دهیم، حتی زمانی که ضروری نیست.
- مفهوم ترینیدادی "لایم" ارزش گردهماییهای خودجوش و اصیل را بیشتر از ارائههای صیقلی میداند.
- صمیمیت واقعی زمانی شکل میگیرد که از تمرین کردن دست برداریم و خود واقعی و بدون فیلترمان را به اشتراک بگذاریم.
من در ایجاد اولین برداشتها بر روی افرادی که سالهاست میشناسم عالی هستم. حتی با نزدیکترین دوستانم احساس میکنم که باید بهترین نسخه خودم را ارائه دهم که نیاز به آمادگی دارد.
قبل از تماس پیام بدهید. بیایید زمانی را هماهنگ کنیم. پنجشنبه عالی است. ساعت دو بینظیر است. بیست دقیقه به من بدهید و من به نسخهای از خودم تبدیل میشوم که دوست دارم با آن ملاقات کنید. پیراهن بهتری میپوشم. داستانهای خندهدارم را به یاد میآورم. هر گونه ناامیدی یا ناراحتی را که با خود حمل کردهام، کنار میگذارم. تا زمانی که شما برسید، کسی را میبینید که با دقت ساخته شده است.
اخیراً متوجه شدم که سالها وقت صرف کردهام تا قابل ارائه شوم. مشکل این است که ممکن است کمی هم غیر قابل یافتن شده باشم.
خود ویرایش شده
در حالی که مشغول ضبط یک قسمت از پادکست 50 کلمه برای برف بودیم، پادکستی که من و همکارم امیلی جان گارسس در آن به بررسی کلماتی میپردازیم که معادل مستقیم انگلیسی ندارند، با کاچیو استافورد، همکار پادکست اتاق درمان که در ترینیداد و توباگو بزرگ شده است، صحبت کردیم. او ما را با کلمه ترینیدادی لایم آشنا کرد.
لایم کردن فقط اجتماعی شدن نیست. این یک گردهمایی است. شما از خانه کسی صدای موسیقی میشنوید و به آنجا میروید. یک قابلمه در حال پختن است. دوستان بدون اطلاع قبلی میرسند. کسی نوشیدنی میآورد. دیگری شروع به رقصیدن میکند. گردهمایی به طور طبیعی رشد میکند چون هدف میزبانی یک رویداد نیست؛ بلکه فقط با هم بودن است. کاچیو آن را به عنوان راهی برای ساختن خانواده و جامعه توصیف کرد، جایی که مردم نیازی به دعوت ندارند تا احساس تعلق کنند.
آنچه مرا مجذوب کرد، فقط خود کلمه نبود بلکه فرضیه زیرین آن بود. هیچکس 20 دقیقه وقت ندارد تا تأثیرگذار شود. هیچکس تمرین نمیکند. شما در را به عنوان فردی که آن روز هستید باز میکنید.
زندگی اجتماعی من اغلب برعکس به نظر میرسد. من هفتهها پیش برنامهریزی میکنم. به این فکر میکنم که چه بپوشم، چه بیاورم، آیا به اندازه کافی جالب، خندهدار یا استراحت کرده خواهیم بود. حتی شام با دوستان نزدیک میتواند مانند یک نمایش کوچک احساس شود.
قابل یافتن شدن
دارم متوجه میشوم که نزدیکترین افراد به ما احتمالاً به بهترین داستانهای ما نیازی ندارند. آنها به ما در خندهدارترین، پرکارترین یا جذابترین حالت ما نیازی ندارند. آنها ممکن است فقط بخواهند به فردی دسترسی داشته باشند که یک سهشنبه عادی را میگذراند. کسی که خسته است. کسی که آشپزخانهاش تمیز نیست. کسی که قبل از اینکه فرصتی برای تبدیل شدن به کسی دیگر داشته باشد، در را باز میکند.
گوش دادن به کاچیو که لایم کردن را توصیف میکرد، باعث شد متوجه شوم که جامعه ممکن است با نشان دادن نکات برجسته یکدیگر ساخته نشود. ممکن است با قطع کردن زندگیهای عادی یکدیگر ساخته شود. چیزی عمیقاً اعتمادآمیز در این فرض وجود دارد که میتوانید دقیقاً همانطور که هستید برسید و هر کسی که در را باز میکند خوشحال خواهد شد که آمدهاید.
مطمئن نیستم که آماده بازدیدکنندگان غافلگیرکننده باشم. این فکر هنوز کمی مرا مضطرب میکند. اما واقعاً میخواهم بدانم که چه احساسی دارد که به نوعی فرد تبدیل شوم که صدای موسیقی را میشنود و به سمت آن میرود به جای اینکه اول تقویم را بررسی کند. یا نوعی فرد که در را باز میگذارد در حالی که قابلمه روی گاز است.
شاید صمیمیت از لحظهای آغاز میشود که برای افرادی که قبلاً ما را دوست دارند تمرین کردن را متوقف میکنیم.