خونسردی و استقلال: پارادوکس تلاش بیش از حد
استقلال بیزحمت و موقعیت
تلاش برای خونسرد به نظر رسیدن اغلب نیاز به تأیید را نشان میدهد و جوهره واقعی خونسردی را تضعیف میکند. تحقیقات نشان میدهند که جذابیت واقعی از غرق شدن در کار خود ناشی میشود، نه تلاش برای تحت تأثیر قرار دادن دیگران. هم تقلید و هم سرکشی از هنجارهای اجتماعی نشاندهنده وابستگی به نظرات دیگران است.
در صحنه فیلم The Thomas Crown Affair، کارگردان نورمن جویسن از استیو مککوئین به دلیل عدم نمایش کاریزما بیشتر ناراضی بود. با این حال، اجرای مککوئین به طرز شگفتآوری جذاب بود. عدم علاقه ظاهری او به تحت تأثیر قرار دادن دیگران، او را به جذابترین حضور در صحنه تبدیل کرد.
این دینامیک در موقعیتهای روزمره قابل تشخیص است. افرادی که بیش از حد تلاش میکنند تا بیتفاوت یا جدا به نظر برسند، اغلب نوعی نیازمندی را نشان میدهند. لوک بورگیس، نویسنده The One and the Ninety-Nine اشاره میکند که تلاش بیش از حد برای خونسرد بودن نتیجه معکوس دارد.
روانشناسی خونسردی
خونسردی، هرچند به نظر مبهم میآید، یک مفهوم روانشناسی به خوبی مطالعه شده است. کالب وارن از دانشگاه آریزونا استقلال ادراکی را به عنوان یک عامل کلیدی شناسایی میکند. خونسردی با انحراف از هنجارها به روشهای خودمختار و مناسب مرتبط است. این درباره نقض هر قاعدهای نیست، بلکه درباره انحراف طبیعی از قاعدههای غیرضروری است.
تحقیقات وارن نشان میدهند که مردم زمانی که خونسردیشان بیزحمت به نظر میرسد، بیشتر موقعیت کسب میکنند. تلاش برای خونسرد بودن نشاندهنده وابستگی به تأیید دیگران است که با جوهره خونسردی در تضاد است. به عبارت دیگر، نمیتوان خونسردی را تحمیل کرد.
خونسردی و میل تقلیدی
نظریه تقلیدی رنه ژیرار بینشهایی درباره اینکه چرا نمیتوان خونسردی را تحمیل کرد ارائه میدهد. ژیرار پیشنهاد میکند که میل انسانی اجتماعی است؛ ما اغلب به دیگران نگاه میکنیم تا تعیین کنیم چه میخواهیم. این میل قرضی به تسخیر مخاطب منجر میشود، جایی که هنرمندان و برندها به تقاضای عمومی تنظیم میشوند.
با این حال، تلاش آگاهانه برای ضد تقلیدی بودن همچنان واکنشی به جمعیت است. این نوعی جهتگیری به سمت ترجیحات دیگران است. استقلال واقعی از جمعیت نیاز به چیزی بیش از فقط مخالفت دارد.
تسخیر مخاطب و خونسردی واقعی
کسانی که از تسخیر مخاطب فرار میکنند، به شدت در کار خود غرق میشوند و جایی برای نگرانیهای مخاطب باقی نمیگذارند. بورگیس این را به عنوان "فراموشی مولد" توصیف میکند، جایی که بهترین کار خلاقانه زمانی اتفاق میافتد که مخاطب فراموش شود.
تجربه اورنت کولمن این را نشان میدهد. خلق جاز آزاد او تلاشی عمدی برای نوآوری نبود، بلکه نتیجه غرق شدن در کارش بود. به همین ترتیب، مایلز دیویس اشاره کرد که استعداد موسیقی او ذاتی و بدون سؤال بود.
تلاش نکردن برای خونسرد بودن
نادیده گرفتن مخاطب موفقیت را تضمین نمیکند. ممکن است کسی کاری تولید کند که نادیده گرفته شود، همانطور که کولمن در سالهای فقر خود انجام داد. جذابیت افرادی مانند مککوئین نه در بیتوجهی به دیگران، بلکه در درگیری عمیق با مواد خود نهفته است. آنها تلاش نمیکنند خونسرد یا ضد تقلیدی باشند؛ آنها به سادگی در چشمانداز خود غرق هستند.
جویسن در ابتدا رویکرد مککوئین را اشتباه درک کرد، اما فیلمبرداری جذابیت مککوئین را نشان داد. تمرکز او بر تفسیر خود از نقش، به جای انتظارات خارجی، او را جذاب کرد.