عشق بر اساس ارزشهای اصلی در برابر عشق بر اساس آسیبهای اصلی
درک عشق بر اساس ارزشهای اصلی و عشق بر اساس آسیبهای اصلی
عشق بر اساس ارزشهای اصلی شامل شناخت این است که دلسوزی، مهربانی و عشق خودمان به بهزیستی ما میافزاید. در مقابل، عشق بر اساس آسیبهای اصلی با تکیه بر عشق، دلسوزی و مهربانی دیگران برای بهبود ارزش خودمان مشخص میشود.
عشق بر اساس ارزشهای اصلی با امنیت، احترام، دلسوزی، همکاری و مسئولیتپذیری مشخص میشود. این عشق درباره احساس شایستگی برای عشق از طریق اعمال ماست، نه احساس محق بودن به آن. برعکس، عشق بر اساس آسیبهای اصلی ناامن، بیاحترام، رنجیده، کنترلگر و سرزنشکننده است. در حالی که دیگران میتوانند ما را دوست داشته باشند، نمیتوانند ما را شایسته عشق کنند.
ما زمانی احساس شایستگی برای عشق میکنیم که محافظت از دیگران را بر محافظت شدن، انجام درست را بر درست به نظر رسیدن، ارائه دلسوزی را بر دریافت آن، و دوست داشتن را بر دوست داشته شدن اولویت دهیم.
انتقال از عشق بر اساس ارزشهای اصلی به عشق بر اساس آسیبهای اصلی
هنگامی که از رفتار یک عزیز ناراضی هستید، توسل به سرزنش، انتقاد، شرم یا تهدید وضعیت را بدتر میکند. برای بهبود آن، تمرکز بر اهمیت دادن به احساسات شریک زندگیتان ضروری است. بسیاری از تعارضات در روابط نزدیک از کمبود دلسوزی ناشی میشود که به نظر میرسد بیتفاوتی نسبت به ناراحتی شریک زندگی را نشان میدهد. وقتی دلسوزی شکست میخورد، مبارزات قدرتی به وجود میآید که اغلب توسط نفس هدایت میشود. حل و فصل اختلافات در روابط عاشقانه مستلزم پایبندی به ارزشهاست.
خودآگاهی در روابط اغلب به دلیل روال و تمایل به قضاوت رفتارمان بر اساس نیتها به جای تأثیر آن بر عزیزان کاهش مییابد. نادیده گرفتن یا کماهمیت جلوه دادن اثرات اعمال ما میتواند آسیبهای آنها را تشدید و طولانی کند. هنگامی که درباره رفتارمان سؤال میشود، مهم است که اثرات آن بر عزیزان را تأیید کرده و با آنها همدلی کنیم قبل از اینکه نیتهایمان را توضیح دهیم.
ترغیب در برابر مواجهه
ترغیب مؤثر در روابط عاشقانه نیازمند نگرش مثبت است. متقاعد کردن یک شریک به دیدگاه خود نمیتواند با دفاعی کردن یا کمارزش کردن آنها به دست آید. چنین اقداماتی اغلب احساسات فعلی ما را منعکس میکند و نه ارتباط واقعی یا درخواست برای تغییر رفتار.
نقش احساس گناه در عشق
احساس گناه به عنوان تنظیمکننده فاصله در روابط عمل میکند. افزایش علاقه، دلسوزی، حفاظت و عشق احساس گناه را کاهش میدهد، در حالی که فاصله گرفتن باعث شدت گرفتن آن میشود. هنگامی که احساس گناه به عزیزان نسبت داده میشود، میتواند به رنجش یا خشم تبدیل شود.
دلسوزی انسانی و احساس گناه با هم تکامل یافتهاند تا پیوندهای عاطفی را که برای بقا ضروری هستند تقویت کنند. دلسوزی ارتباطات را میسازد، در حالی که احساس گناه نیاز به ترمیم را نشان میدهد.
پرداختن به مسائل رابطهای اغلب شامل بررسی احساسات گناه، ترس و شرم است، به ویژه هنگامی که با رنجش، خشم یا افسردگی مواجه میشویم.
تأثیر روال بر عشق
قابلیت تطبیقپذیری روح انسان به منفیها اجازه میدهد قابل تحمل شوند و مثبتها به حالت عادی تبدیل شوند، که منجر به بازگشت احساسی به میانگین میشود. بدون تلاشهای عمدی برای نشان دادن اهمیت شریک زندگی، رفتار روزمره میتواند باعث شود آنها احساس کمارزشی کنند.