هماهنگی با سیستم عصبی جمعی
بدنهای ما و تنظیم جمعی
توانایی سیستم عصبی انسانی در سازماندهی و تنظیم بدنهای ما فوقالعاده است. زمانی که در حالت تنظیمشده قرار داریم، سیستمهای بدنی ما به صورت هماهنگ عمل میکنند تا تعادل را حفظ کنند. با این حال، استرس میتواند باعث تحریک بیشازحد یا بینظمی شود و فرآیندهای فیزیولوژیکی مختلفی را فعال کند. در حالی که محققان همچنان به بررسی سیستم عصبی فردی میپردازند، ما به ایده «سیستم عصبی جمعی» علاقهمندیم. این مفهوم به هوش جمعی مربوط میشود که بررسی میکند چگونه شبکههای رفتاری تعاونی مشکلات را در سطوح مختلف سازماندهی زیستی حل میکنند. اگرچه ما ادعای شواهد قطعی برای یک سیستم عصبی جمعی نداریم، اما تشویق میکنیم که این ایده را به عنوان یک تمرین بررسی کنیم و کنجکاوی و گفتوگو را برای کشف پتانسیل آن برای بهبود فردی و جمعی پرورش دهیم.
بررسی دیدگاه جمعی
در نظر گرفتن یک سیستم عصبی جمعی ممکن است به طور طبیعی ما را به سمت بیرون هدایت کند، تصور کنیم گروهی از افراد از طریق سیستمهای عصبی مرکزی خود متصل هستند. اما اگر دیدگاه خود را تغییر دهیم و آن را از درون جمعی تجربه کنیم چه؟ با انجام این کار، ممکن است به آگاهی و درک عمیقتری از آنچه جمعی درک میکند دست یابیم. عمل کردن به عنوان یک بدن واحد به ما اجازه میدهد تا به طور مؤثرتری به رنج فردی پاسخ دهیم و بهبود متقابل را ترویج کنیم. با نزدیکتر شدن ما از طریق اتصال دیجیتال، سیستمهای عصبی ما نیز باید به هم نزدیکتر شوند تا به عنوان یک موجودیت هماهنگ عمل کنند که از بهزیستی جمعی حمایت میکند.
تأثیر نظریه پلیواگال
نظریه پلیواگال استیون پورجس بینشهایی در مورد چگونگی حفظ ثبات و حمایت از سلامت توسط تنظیم خودکار ارائه میدهد. او استرس را به عنوان حالتی که در آن هموستاز مختل میشود، بازتعریف میکند و نقش نوروسپشن در تفسیر نشانههای محیطی را برجسته میسازد. تروما سیستم عصبی را مختل میکند و نیاز به تنظیم از طریق تمرینات مبتنی بر تروما دارد که بر ریتم، پیشبینیپذیری و ایمنی رابطهای تأکید دارد. افزایش نوروپلاستیسیته و تمرکز بر تنظیم خودکار میتواند به ارتقاء سیستمهای عصبی ما کمک کند. تعاملات کوتاه با دیگران که «حضور رابطهای» ارائه میدهند میتواند یک سیستم عصبی بینظم را آرام کند و اهمیت ارتباط انسانی را نسبت به راهحلهای تکنولوژیکی برجسته کند.
ایده ارائه سیستمهای عصبی خود برای حمایت از دیگران، مانند ارز مالی، نوع جدیدی از اقتصاد حمایتی را پیشنهاد میکند. جوامع میتوانند به صورت جمعی بر تعادل عصب واگ کار کنند، به ویژه در زمانهای تروما جمعی. نابرابریهای ساختاری مانند نژادپرستی و فقر میتوانند نوروسپشن را در مقیاس بزرگ مختل کنند و گروهها را در حالتهای دفاعی قفل کنند. پرداختن به این مسائل در سطح جامعه میتواند به بهبود و تابآوری کمک کند.
انتقال از جوامع ترومازده به جوامع ترومایکپارچه
زمانی که افراد یا جوامع بینظم هستند، تروما گذشته اغلب نقش مهمی ایفا میکند. ما مسیر تغییر اجتماعی را از طریق چهار مرحله پیشنهاد میکنیم:
- ترومازده: جوامع علائمی مشابه افراد تجربه میکنند، با زخمهای درماننشده که در دینامیکهای منفی اجتماعی و چرخههای تروما مانند جرم و سوءمصرف مواد ظاهر میشوند. بار تروما از منابع سیستم بیشتر است و منجر به تکهتکه شدن میشود.
- تروماآگاه: جوامع شروع به پذیرش آگاهی از تروما از طریق سیاست و آموزش میکنند و مهارتهایی برای پیشگیری و مقابله با تروما توسعه میدهند. رهبران و شهروندان به پذیرندگان اولیه آگاهی از تروما تبدیل میشوند و جیبهای تابآوری برای یادگیری ایجاد میکنند.
- تروماحساس: جوامع اصول آگاهی از تروما را تثبیت میکنند و ایمنی عاطفی را در اولویت قرار میدهند. فرآیندهای مقابله با تبعیض و دیگر چالشها به هنجار تبدیل میشوند و افراد را توانمند میسازند تا رویدادهای ترومازا را گزارش کنند و جریان دادهها در سیستم اجتماعی افزایش یابد.
- ترومایکپارچه: جوامع به طور عمدی از طریق زخمهای تروما کار میکنند و اصول صلح و کرامت انسانی را در بر میگیرند. منابع از بار تروما بیشتر است و بلوغ فردی و جمعی را تقویت میکند. تنوع میدان اجتماعی را غنی میکند و تصمیمگیری به طور طبیعی جریان مییابد و هوش جمعی و سیستم عصبی جامعه را آشکار میسازد.
فعالسازی حضور جمعی ما
در دنیای امروز، اقدامات جمعی اغلب به نفع عمومی خدمت نمیکنند. با تمرکز بر حضور جمعی، میتوانیم مدلهای اجتماعی موفق را برجسته کنیم و به «مجسمه درونی» تروما که از تجربیات تاریخی شکل گرفته است، بپردازیم. بازگرداندن ظرفیت ما برای دیدن از درون جمعی به ما قدرت میدهد که عاملیت و قدرت خود را بازپس بگیریم و تشخیص دهیم که ما بخشی جداییناپذیر از جهان هستیم. سیستم عصبی جمعی یک منبع مشترک است که میتواند برای سود و بهبود متقابل استفاده شود.