چرا هیستری جمعی هنوز سندروم هاوانا را توضیح میدهد
نکات کلیدی
- هیچ مدرک قطعیای برای ارتباط علائم با حمله توسط یک سلاح مخفی وجود ندارد.
- در حالی که «سندروم هاوانا» همچنان بحثبرانگیز است، منشاء روانی هنوز محتملترین توضیح است.
- بررسی دقیق دکتر اریک هزلتین باید با شواهدی که علیه حمله انرژی هدایتشده وجود دارد، تعدیل شود.
دکتر اریک هزلتین، یک افسر سابق اطلاعاتی آمریکا و عصبشناس، در وبلاگ خود در Psychology Today ابراز تردید کرده و پیشنهاد میکند که «هیستری جمعی... بسیاری از دادههای مطالعات قربانیان را توضیح نمیدهد و همچنان یک فرضیه اثباتنشده باقی مانده است.» «سندروم هاوانا» به مجموعهای از مشکلات سلامتی اشاره دارد که اولین بار توسط دیپلماتها و افسران اطلاعاتی ایالات متحده در هاوانا، کوبا، در سال ۲۰۱۵ گزارش شد. اگرچه از نظر فنی تعریف یک سندروم را به دلیل تنوع علائم و دوره زمانی ندارد، اما برای وضوح از این اصطلاح استفاده میشود.
آنچه ما استدلال کردیم
ستون دکتر هزلتین نسبت به اکثر انتقادات از توضیح روانزاد، متعادلتر است که ما از آن قدردانی میکنیم، اما چندین اعتراض او بر نسخهای از استدلال ما استوار است که هرگز مطرح نکردیم. نورولوژیست رابرت بالوه و من هرگز ادعا نکردهایم که همه یا حتی بیشتر گزارشهای حوادث سلامت غیرعادی (AHIs) یک علت واحد دارند یا اینکه افراد تحت تأثیر تمارض میکنند. بیماری روانزاد میتواند هر کسی را تحت تأثیر قرار دهد و علائم واقعی هستند. نتیجهگیریهای دو «پنل متخصص معتبر» که دکتر هزلتین به آنها اشاره میکند و اشعه مایکروویو را به عنوان علت محتمل پیشنهاد میکنند، هر دو توسط یک نفر ریاست میشدند و یافتههای آنها در سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵ توسط دفتر مدیر اطلاعات ملی رد شد. اجماع جامعه اطلاعاتی این بود که «بسیار غیرمحتمل» است که یک دشمن خارجی مسئول باشد و علائم احتمالاً نتیجه شرایط پیشزمینه، بیماریهای معمولی و عوامل محیطی است.
دو پنلی که دکتر هزلتین به آنها اشاره میکند، دارای نقص بودند. پنل آکادمی ملی علوم اظهار داشت که هیچ مدرک اپیدمیولوژیکی در مورد الگوی اجتماعی موارد وجود ندارد، که ارزیابی کافی از بیماری روانزاد به عنوان یک توضیح را غیرممکن میسازد. با این حال، آنها به یک تحقیق که الگوی اجتماعی اولیه را از «بیمار صفر» شروع کرده بود، اعتراف نکردند. این اطلاعات برای اولین بار در فوریه ۲۰۱۸ توسط دو خبرنگار برنده جایزه پولیتزر که به کوبا سفر کرده و بیش از سه ده مصاحبه انجام داده بودند، منتشر شد. پنل دوم که دکتر هزلتین به آن اشاره میکند، توضیح روانزاد را به دلایل نادرست رد کرد که افسران اطلاعاتی و دیپلماتها به دلیل آموزش خود مستعد تجربه بیماری روانزاد نیستند.
توضیحی محتملتر
وقتی ادعاهای آسیب مغزی و از دست دادن شنوایی را حذف کنید، با لیست بلندی از علائم روبرو میشوید. این علائم شامل سردرد، سرگیجه، تهوع، فراموشی، گیجی، دشواری در تمرکز، خستگی، مشکلات تعادل، وزوز گوش، درد گوش، فشار سر، بیخوابی و افسردگی هستند. این علائم در هر جمعیتی رایج هستند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۴ از ۱۰۰۰ نفر نظرسنجی کرد که آیا در هفت روز گذشته هیچیک از ۴۶ علامت را تجربه کردهاند. میانگین پنج بود. بیش از ۳۰ درصد خستگی و سردرد و حدود ۳۰ درصد بیخوابی گزارش کردند. بیش از ۱۰ درصد از دشواری در تمرکز، خلق افسرده، مشکلات حافظه، مشکلات چشم یا بینایی و مشکلات گوش یا شنوایی گزارش کردند. تهوع و سرگیجه حدود ۸ درصد گزارش شدند. اینها علائم «سندروم هاوانا» هستند.
یک مکانیزم یک مواجهه نیست
شبیهسازی هزلتین پیشنهاد میکند که امواج فرکانس رادیویی پالسشده میتوانند، در اصل، به بافت آسیب برسانند و او صادقانه میگوید که این ثابت نمیکند که چنین شده است. اما یک مدل محتمل مدرکی نیست که کسی در معرض آن قرار گرفته باشد. توضیح حمله «سندروم هاوانا» نیازمند انرژیای است که از طریق دیوارها به اتاق خوابها و اتاقهای هتل، به افراد منتخب، بدون اینکه فرد در تخت مجاور متوجه شود، و بدون سوختگی، منتقل شود. ریک تل، که دههها بر روی استانداردهای مواجهه کار کرده است، اشاره کرده که آسیب رساندن به بافت مغز به معنای گرم کردن آن تا حد پختن است. بررسی شارون واینبرگر در Nature یافت که پنجاه سال تحقیق هیچ سلاح مایکروویوی قابل استفادهای تولید نکرده است. پس از یک دهه، هیچکس دستگاه، سیگنال یا اندازهگیری انرژی در هیچ مکانی تولید نکرده است. یک مشکل عمده با درک عمومی از «سندروم هاوانا» این است که سیاسی شده است. یک جلسه استماع کنگره در سال ۲۰۲۴ با عنوان پرمدعای «سلاحهای خاموش: بررسی حوادث سلامت غیرعادی خارجی که آمریکاییها را در وطن و خارج هدف قرار میدهند» برگزار شد.
الگوی زمانبندی و علائم
دکتر هزلتین میپرسد که چگونه سرایت میتواند افرادی را که شبانه تنها بیمار شدند قبل از اینکه از موارد دیگر آگاهی داشته باشند، توضیح دهد. پرسنل سفارت که با آنها صحبت کردیم، اصرار داشتند که اینطور نبود: همه میدانستند. یک افسر سابق سیا توصیف کرد که اولین بیمار به شدت لابی میکرد تا مردم شکایات سلامتی خود را به صداها مرتبط کنند. او حتی ضبط خود را در یک گردهمایی سفارت پخش کرد و از آنها خواست علائم خود را گزارش کنند. ضبط او بعداً به عنوان صدای جیرجیرک کوتاهدم ایندیها شناسایی شد. گزارشهایی که پس از ایجاد داستان منتشر شدند، همان چیزی است که انتظار میرفت اگر داستان شکلدهنده نحوه به خاطر آوردن حسهای عادی باشد. خود The Spy in Moscow Station هزلتین نشان میدهد که روایت مدتها قبل از ۲۰۱۵ بخشی از فرهنگ اطلاعاتی بوده است. این یک ماده برای پاسخ نوسبو است، نه اعتراضی به آن. اگر داستان یک صدا باشد که در خانه به شما ضربه میزند، انتظار گزارشهای صدا، فشار و جهتگیری را داشته باشید. و سپس جیرجیرکها هستند. یک حشره بلند در نزدیکی که به نظر میرسد با حرکت فرد شروع و متوقف میشود، همان الگوی مورد نظر او به عنوان مدرکی علیه توضیح روانزاد است.
یافتههای پزشکی
مطالعه پن از داوطلبان سالم به عنوان کنترل استفاده کرد. دوازده بیمار قبلاً دچار ضربه مغزی شده بودند و هیچیک از کنترلها اینگونه نبودند و تصویربرداری به پردازش کامپیوتری پیچیده با مثبتهای کاذب بالا متکی بود. تقریباً هر گروه علامتی با کنترلهای سالم متفاوت خواهد بود. دقیقترین کار پس از کتاب ما انجام شد. در سال ۲۰۲۴، محققان مؤسسه ملی سلامت هیچ مدرک قابل توجهی از آسیب مغزی قابل تشخیص با MRI و هیچ تفاوتی در بیشتر معیارهای بالینی بین افرادی که این حوادث را تجربه کردهاند و کنترلها پیدا نکردند. گفتن اینکه مطالعات بعدی «تفاوتی در همه معیارها پیدا نکردند» نتیجه را کمتر از حد واقعی نشان میدهد.
چه کسی قربانی میشود؟
دکتر هزلتین نگران است که نامیدن این بیماریها به عنوان روانزاد افراد را دوبار زخم میزند. اما عکس آن نیز صادق است زیرا ترس علائم را پایدار میکند. ادعاهای فوقالعاده نیاز به اثبات فوقالعاده دارند. اکنون یک دهه گذشته است بدون اینکه سلاح یا مدرک واضحی از مواجهه وجود داشته باشد. شاید روزی مدرکی ارائه شود که ثابت کند دیپلماتها و جاسوسان آمریکایی توسط سلاحهای انرژیای هدف قرار گرفتهاند، اما در حال حاضر هیچ مدرک معتبری وجود ندارد که نشان دهد این اتفاق افتاده است.