آیندهای اقلیمی که میتوانید به آن قدم بگذارید
استفاده از سفر در زمان در واقعیت مجازی برای بررسی واکنشها به تغییرات محیطی
واقعیت مجازی (VR) میتواند مفاهیم انتزاعی سناریوهای آینده را به تجربیات شخصی تبدیل کند. با شبیهسازی سفر در زمان، VR به شرکتکنندگان اجازه میدهد تا تغییرات محیطی را در طول نسلها کاوش کنند و آسیبهای اقلیمی را به تجربهای زیسته تبدیل کنند. یک آزمایش نشان داد که شرکتکنندگان پس از یک جلسه VR، ردپای کربنی خود را کاهش دادند و برخی از اثرات آن تا شش هفته بعد باقی ماند.
تبدیل فاصله به تجربه
تغییرات اقلیمی چالشی منحصر به فرد برای روانشناسان به دلیل علل گسترده و پیامدهای طولانیمدت آن ایجاد میکند. روشهای سنتی مانند نمودارها نمیتوانند تأثیر شخصی تغییرات اقلیمی را در طول یک عمر منتقل کنند. VR با غوطهور کردن مردم در محیطهایی که هنوز وجود ندارند، راهحلی ارائه میدهد و به محققان امکان میدهد روایت و تجربه شرکتکننده را کنترل کنند.
در مطالعهای توسط یوک پی و همکاران، ۴۱ شرکتکننده سفری چهار قسمتی در زمان را تجربه کردند و گذشته، حال و آیندههای بالقوه را مشاهده کردند. نیمی از شرکتکنندگان از آواتاری به اندازه واقعی استفاده کردند که حرکات آنها را منعکس میکرد و حس تجسم را ایجاد میکرد. دیگران همان رویدادها را بدون بدن مجازی مشاهده کردند. این تنظیم به محققان اجازه داد تا بررسی کنند آیا تجسم یک شخصیت مجازی قدرت اقناع تجربه VR را افزایش میدهد یا خیر.
نگرشهای محیطی بیش از نگرانی است
در حالی که ارزیابی نگرانی درباره تغییرات اقلیمی آسان است، نگرانی به تنهایی منجر به اقدام نمیشود. مطالعه واکنشهای مختلفی از جمله باور شرکتکنندگان به توانایی آنها در تأثیرگذاری بر تغییرات اقلیمی و نیت آنها برای مشارکت در اقدامات جمعی مانند امضای دادخواستها یا تماس با مقامات را اندازهگیری کرد. شرکتکنندگان همچنین قبل از جلسه VR و در دو نقطه پیگیری از یک محاسبهگر ردپای کربنی استفاده کردند.
نتایج نشان داد که هر دو گروه پس از تجربه گزارش دادند که ردپای کربنی کمتری دارند و برخی کاهشها تا شش هفته ادامه داشت. کسانی که تجربه تجسم داشتند در ابتدا کاهش بیشتری نشان دادند. شرکتکنندگان همچنین احساس کردند که قدرت بیشتری برای اقدام و مشارکت سیاسی دارند. با این حال، به نظر میرسید که روایت داستان، نه فقط تجسم، این تغییرات را هدایت میکند.
مسیر جمعی به سوی امید
آزمایش با آیندهای امیدوارکننده به پایان رسید و بر اهمیت اقدام جمعی تأکید کرد. این رویکرد از ایجاد احساس ناتوانی جلوگیری میکند و نشان میدهد که تلاشهای هماهنگ میتواند منجر به تغییرات مثبت شود. سناریو تأثیر فردی را با اقدام سیاسی مرتبط کرد، نه اینکه پیشنهاد کند که انتخابهای مصرفکننده شخصی به تنهایی میتواند مسائل اقلیمی را حل کند.
طراحی مطالعه مشخص نمیکند که کدام عنصر مؤثرترین بوده است. شرکتکنندگان در یک توالی، فاجعه، پیری، والدین، فیلمهای خبری واقعی و یک پایان خوشبینانه را تجربه کردند. تحقیقات آینده میتواند این عناصر را جدا کند تا بهتر تأثیر آنها را درک کند.
آزمایشگاهی برای جهانهای ممکن
ارزش VR در تحقیقات محیطی در توانایی آن برای غوطهور کردن شرکتکنندگان در سناریوهای کنترلشده نهفته است. برخلاف فیلمها، VR میتواند نقش شرکتکننده را درون روایت تغییر دهد و آزمایش کند که کدام تجربیات منجر به تغییرات رفتاری در دنیای واقعی میشود. این امر VR را به ابزاری قدرتمند برای بررسی واکنشهای بالقوه به تغییرات اقلیمی تبدیل میکند و بینشهایی درباره چگونگی انگیزش افراد برای اقدام متفاوت ارائه میدهد.