گرما دارید؟ سرما؟ آتشسوزیهای جنگلی؟ خشکسالی؟ طوفانها؟
نکات کلیدی
- بسیاری از مردم به تأثیرات زیستمحیطی و بهداشتی تغییرات اقلیمی اهمیت میدهند اما اقدام کردن برایشان چالشبرانگیز است.
- موانع ساختاری، فرهنگی و روانی تمرکز ما بر بحران اقلیمی را مختل میکنند.
- تغییرات کوچک در سبک زندگی، مانند ایجاد زمانهای آرامش بیشتر و صداقت احساسی، بسیار مهم هستند.
- مشارکت فردی میتواند به اقدام جمعی منجر شود.
این تابستان، انگلستان گرمترین ژوئن تاریخ خود را تجربه کرد و دما به ۹۹.۹ درجه فارنهایت رسید. این موج گرما همزمان با هشتمین هفته اقلیمی لندن بود که طنز موقعیت را برجسته کرد. گرمای شدید باعث اختلال در حمل و نقل، تعطیلی مدارس و فشار بر بیمارستانها شد و این سوال را مطرح کرد که آیا مردم پس از پایان بحران فوری همچنان به مسائل اقلیمی اهمیت خواهند داد؟
به عنوان یک رواندرمانگر متمرکز بر اقلیم و سلامت روان، پاسخهای احساسی و رفتاری جهانی به تغییرات اقلیمی را مشاهده میکنم. نظرسنجی برنامه ارتباطات تغییرات اقلیمی ییل نشان میدهد که ۶۵٪ از آمریکاییها گرمایش جهانی را شخصاً مهم میدانند. با این حال، بسیاری دچار ناهماهنگی شناختی میشوند و در تطبیق ترسها و امیدهای خود با زندگی روزمره مشکل دارند.
در انگلستان و جاهای دیگر، یک «شکاف نگرش-رفتار» قابل توجه وجود دارد که در آن نگرانی برای مسائل اقلیمی به اقدام تبدیل نمیشود. تحقیقات نشان میدهد که در حالی که ۵۱٪ آماده اقدام هستند، تنها ۶-۱۶٪ در اقدامات سیاسی مانند تماس با مقامات یا شرکت در اعتراضات شرکت میکنند. این شکاف نگرانکننده است زیرا مسائل اقلیمی شتاب میگیرند.
اگر بتوانیم انرژی ۸۹٪ اکثریت جهانی که خواهان اقدام دولتی هستند را مهار کنیم، میتوانیم فشار بر دولتها و کسبوکارها در سراسر جهان را افزایش دهیم. در ایالات متحده، حفاظتهای زیستمحیطی و سرمایهگذاریهای انرژی پاک در خطر هستند، بنابراین ابراز نگرانی عمومی برای درخواست پاسخ دولتی حیاتی است.
نویز
نویز شامل انحرافات زندگی پرمشغله است که اغلب بهطور طراحیشده، از طریق تقاضای سرمایهداری برای کارایی و مصرفگرایی، ایجاد میشود. این محیط باعث بیتفاوتی میشود، همانطور که استراتژیست استیو بنن شناسایی کرده است. مردم ممکن است احساس کنند که به مسائل اقلیمی بیتوجهی میکنند، به اشتباه فرض میکنند که دیگران اهمیت نمیدهند. نظرسنجیها نشان میدهند که اکثریت خواهان اقدام اقلیمی هستند و آماده فداکاری هستند.
بسیاری از کسانی که به محیطزیست اهمیت میدهند، به دلیل مشغلههای روزمره قادر به مشارکت نیستند. بحران هزینه زندگی، اقدام را سرکوب میکند، بهویژه در ایالات متحده که سیاستهای دوستدار خانواده کم است. کسانی که میتوانند از نویز عبور کنند، مسئولیت دارند که اقدام کنند.
تخلیه
تخلیه به خستگی ناشی از تحریک مداوم و کمبود استراحت اشاره دارد. روزهای کاری طولانی، شغلهای متعدد و تقاضاهای تلفنهای هوشمند به فرسودگی کمک میکنند. این وضعیت ناسالم است و اقدام اقلیمی را مختل میکند. یک جامعه تخلیهشده نمیتواند به نسلهای آینده اهمیت بدهد.
عقلانیسازی
عقلانیسازی یک مانع ظریف است که در آن افراد واقعیتهای اقلیمی را میپذیرند اما از نظر احساسی از آن فاصله میگیرند. این اجتناب مانع از مشارکت احساسی میشود که برای انگیزه و اقدام ضروری است. با دور نگهداشتن احساسات، فرصتهای مشارکت معنادار را از دست میدهیم.
این موانع تلههای موقتی هستند. با قصد و نیت، میتوانیم بر آنها غلبه کنیم و مسیرهای معنادار و سازندهای را دنبال کنیم و تغییرات رفتاری اقلیمی را تقویت کنیم.
راهحلهای ساده
برای مقابله با نویز، به دنبال آرامش باشید. در مکانهای آرام مانند کتابخانهها، پارکها یا مناطق آرام خانه وقت بگذرانید. زمانهای آرام را بدون دستگاههای الکترونیکی بگذرانید تا با افکار و احساسات خود ارتباط برقرار کنید.
برای مقابله با تخلیه، بر تجدید قوا تمرکز کنید. دکتر ساندرا دالتون-اسمیت هفت نوع استراحت را شناسایی میکند، از جمله استراحت جسمی، ذهنی، حسی، احساسی، اجتماعی و معنوی. استراحت کافی برای مقابله با تغییرات اقلیمی ضروری است.
برای مقابله با عقلانیسازی، با دیگران در مورد احساسات خود مشارکت کنید. به اشتراکگذاری احساسات تنش را کاهش میدهد و اعتبار و انگیزه را تقویت میکند. هماهنگی احساسی اقدام را آسانتر میکند.
پرداختن به وضعیت اضطراری اقلیمی نیازمند فعالسازی توجه آرام، تجدید قوا و مشارکت صادقانه با احساسات است. درک موانعی مانند نویز، تخلیه و عقلانیسازی به ما کمک میکند تا از الگوهای اجتناب دوری کنیم و بهطور جمعی به بحران اقلیمی بپردازیم. سیاره ما و نسلهای آینده به ما نیاز دارند که اکنون بیشتر از همیشه در راستای نگرانیهای زیستمحیطی خود اقدام کنیم. ما قدرت تغییر رفتارهای خود را داریم، از همین امروز.