اختلال عملکرد ریتم شبانهروزی در اختلال نقص توجه/بیشفعالی: شواهد و مداخلات
چکیده
شواهد انباشته نشان میدهد که اختلال ریتم شبانهروزی یک فنوتیپ بالینی مهم و بسیار شایع در زیرگروه قابل توجهی از افراد مبتلا به اختلال نقص توجه/بیشفعالی (ADHD) است. این دیدگاه خطوط همگرا از شواهد را ترکیب میکند که نشاندهنده ارتباطات قوی بین ADHD و کرونوتایپ شبانه با نشانگرهای زیستی با تأخیر فاز است. اختلالات خواب عمیق هستند: بیخوابی و اختلالات خواب تا ۸۰٪ از بزرگسالان مبتلا به ADHD و بهطور مشابه تا ۸۲٪ از کودکان مبتلا به ADHD را تحت تأثیر قرار میدهد، زمانبندی خواب-بیداری تأخیری در تا ۷۸٪ رخ میدهد، و شروع ملاتونین در نور کم (DLMO) در کودکان حدود ۴۵ دقیقه و در بزرگسالان ۹۰ دقیقه به تأخیر میافتد. این تغییرات با ریتمهای کورتیزول کاهشیافته و تأخیری، حجم کاستهشده غده پینهآل، و ریتمهای ژن ساعت محیطی کاهشیافته (BMAL1/PER2) همزمان است. مطالعات مداخلهای نشان میدهد که فاز شبانهروزی میتواند با موفقیت در جمعیتهای ADHD پیشرفت کند. ملاتونین و نوردرمانی روشن DLMO را در کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD پیشرفت داده است. دادههای نوظهور پیشرفت فاز را با بهبود علائم ADHD مرتبط میدانند و آزمایشهای زمستانی نشان میدهند که تغییرات ترجیح شبانهروزی بهترین پیشبینیکننده بهبود علائم است. برنامههای خواب علائم ADHD، کیفیت خواب و عملکرد در کودکان را بهبود میبخشند. ورزش و پروتکلهای چندوجهی برای کرونوتایپهای شبانه با موفقیت زمانبندی شبانهروزی را در جمعیتهای غیر-ADHD پیشرفت میدهند و نیاز به بررسی در ADHD دارند. بر اساس این شواهد، ما یک مسیر بالینی عملی و رفتاری-اول را پیشنهاد میکنیم: غربالگری روتین برای اختلالات خواب/شبانهروزی؛ توصیف فنوتیپی از طریق ارزیابی کرونوتایپ، ردیابی خواب، و DLMO در صورت امکان؛ اجرای زمانهای بیداری ثابت، قرار گرفتن در معرض نور روشن صبحگاهی، محدودیت نور شبانه با بهداشت صفحهنمایش، و تنظیمکنندههای منظم؛ و ملاتونین با دوز کم انتخابی برای تأخیرهای DLMO تأیید شده یا محتمل.
این یک مقاله تخصصی است. برای مطالعه کامل، وارد حساب دارای دسترسی تخصصی شوید.