آموختههای ناقوسهای کلیسا درباره رابطه ما با زمان
دیدگاه شخصی: اگر حس شما از زمان واقعاً متعلق به خودتان نباشد؟
نکات کلیدی
- فرهنگ بر نحوه درک ما از زمان تأثیر میگذارد.
- محیط اطراف ما رفتارهای مرتبط با زمان ما را تقویت میکند.
- سیگنالهای مکرر زمانی میتوانند نادیده گرفتن گذر زمان را دشوار کنند.
در طول سفرهای تابستانی من در اروپا، به ویژه در وین و سالزبورگ، از ناقوسهای کلیسا کنجکاو شدم. به عنوان یک روانشناس که به مطالعه زمان میپردازد، متوجه شدم که این ناقوسها به شکلی پایدار و اجتنابناپذیر گذر زمان را علامتگذاری میکنند.
هر ساعت، ناقوسها به صدا درمیآمدند. پانزده دقیقه بعد، یک زنگ، در نیمساعت، دو زنگ، و در ۴۵ دقیقه، سه زنگ. به زودی، این چرخه با ساعت بعدی تکرار میشد. این یادآوری مداوم از گذر زمان غیرقابل اجتناب بود.
خودم را فردی «ساعتمحور» میدانم و اغلب به این فکر میکنم که چگونه رابطه ما با ساعتها میتواند در خوشحالی ما دخالت کند. با این حال، یادآوریهای مداوم از ناقوسها شروع به نگران کردن من کرد. این باعث شد به این فکر کنم: چه تأثیری دارد که با چنین سیگنالهایی بزرگ شویم؟
زمان ساعتی در مقابل زمان رویدادی
روانشناسان و انسانشناسان تفاوتهای فرهنگی در درک زمان را یادآور شدهاند. برخی فرهنگها بیشتر ساعتمحور هستند و فعالیتها را بر اساس زمانها و برنامههای خاصی سازماندهی میکنند، همانطور که در آلمان، سوئیس و اتریش دیده میشود. دیگران بیشتر رویدادمحور هستند، با انعطافپذیری در زمان شروع و پایان، مانند ایتالیا، اسپانیا و فرانسه.
اینها تمایلات فرهنگی کلی هستند، نه قوانین سخت و سریع. ایتالیاییهای وقتشناس و اتریشیهای دیرکننده وجود دارند. با این حال، تفاوتهای فرهنگی در درک زمان قابل توجه است. در اتریش، برنامههای دقیق قطار، زمانبندیهای سالنهای کنسرت و رعایت قرارها همه پیامی واضح را منتقل میکردند: زمان مهم است و توجه به آن حیاتی است. ناقوسهای کلیسا این پیام را هر ۱۵ دقیقه تقویت میکردند.
آیا فرهنگ ساعت را شکل میدهد یا ساعت فرهنگ را؟
نگرشهای فرهنگی معمولاً از طریق والدین، مدارس، محیطهای کاری و هنجارهای اجتماعی از نسلی به نسل دیگر منتقل میشوند. کودکان وقتشناسی را یاد میگیرند زیرا بزرگسالان بر اهمیت آن تأکید میکنند و کارکنان مهلتها را به دلیل انتظارات سازمانی درک میکنند. با گذشت زمان، این رفتارها به هنجارهای درونی تبدیل میشوند.
با این حال، ممکن است نقش محیط فیزیکی در تقویت این هنجارها را دست کم بگیریم. تصور کنید در جایی زندگی کنید که محیط خود گذر زمان را اعلام میکند. نیازی به چک کردن ساعت یا تلفن خود ندارید؛ شهر شما را مطلع میکند. این مواجهه مداوم در طول سالها و نسلها میتواند آگاهی یک فرهنگ از زمان را تقویت کند.
در حالی که ادعا نمیکنم وقتشناسی اتریشی تنها ناشی از ناقوسهای کلیسا است، روانشناسی نشان میدهد که محیطهای ما بر ما تأثیر میگذارند. نشانههای مکرر میتوانند عادات و انتظارات را شکل دهند. در اتریش، ناقوسها تنها زمان را گزارش نمیکردند؛ آنها زمان را به طور مداوم مرتبط میکردند.
وقتی محیط نامرئی میشود
جالب اینجاست که کسانی که با این نشانههای محیطی بزرگ میشوند ممکن است به طور خودآگاه متوجه آنها نشوند. به عنوان یک بازدیدکننده، من از ناقوسها آگاه بودم، اما ساکنان قدیمی ممکن است آنها را بشنوند بدون اینکه آنها را ثبت کنند. با این حال، این نشانهها همچنان میتوانند رفتار را شکل دهند.
شهرها سرعت راه رفتن ما را دیکته میکنند، سیستمهای حمل و نقل بر برنامهریزی تأثیر میگذارند، ساعات فروشگاهها عادات خرید را تحت تأثیر قرار میدهند، سنتهای غذایی زمانهای خوردن را هدایت میکنند و مدارس به کودکان میآموزند که چه زمانی کار کنند یا استراحت کنند. این ساختارهای خارجی در نهایت به انتظارات داخلی تبدیل میشوند. محیط تنها فرهنگ را تطبیق نمیدهد؛ بلکه به بازتولید آن کمک میکند.
و سپس سوئیسیها
این پدیده حتی روشنتر است وقتی به سوئیس، معروف به ساعتها و دقت، نگاه میکنیم. آلمان به وقتشناسی ارزش میدهد و اتریش به رعایت برنامهها شهرت دارد. آیا تصادفی است که جوامعی با سیستمهای زمانسنجی قابل مشاهده و شنیدنی، هنجارهای فرهنگی قوی مرتبط با زمان را توسعه دادهاند؟
در حالی که همبستگی به معنای علیت نیست، این یک امکان روانشناختی جالب را مطرح میکند. فرهنگ ممکن است نه تنها آموخته شود بلکه در محیطهای ما نیز تعبیه شود.
محیط شما به شما چه میآموزد؟
هنگام ترک اتریش، به نشانههای نامرئی در محیط خودم فکر کردم. امروزه نیازی به برجهای کلیسا نداریم تا به ما بگویند زمان گذشته است؛ ما دستگاههای دیجیتال مداوم داریم. تلفنها زمان را نمایش میدهند، تقویمها به ما جلسات را یادآوری میکنند، ساعتها میلرزند و کامپیوترها به ما مهلتها را یادآوری میکنند. به نوعی، ما ناقوسهای کلیسای دیجیتال ایجاد کردهایم.
این شایسته توجه است زیرا تجربه ما از زمان ممکن است نه تنها شخصیت یا فرهنگ ما را منعکس کند بلکه محیطهایی که ایجاد کردهایم و نشانههایی که روزانه به ما ارسال میکنند را نیز تحت تأثیر قرار دهد. ناقوسهای کلیسا در وین و سالزبورگ به من یادآوری کردند که در حالی که ما ابزارهایی برای مدیریت زمان ایجاد میکنیم، این ابزارها میتوانند در نهایت تجربه ما از خود زمان را شکل دهند.