تغییر روشهای تربیت سگ به دلیل همدلی و آموزش
انگیزههای پشت روشهای تربیت سگ
نکات کلیدی
- روشهای تربیتی مبتنی بر پاداش برای سگها و رابطه آنها با انسانها مفیدتر هستند، با این حال برخی مربیان همچنان از تکنیکهای تنبیهی استفاده میکنند.
- مطالعهای نشان میدهد که مربیانی که از روشهای مبتنی بر پاداش استفاده میکنند، بر آموزش تأکید دارند، در حالی که کسانی که از روشهای تنبیهی استفاده میکنند، تجربه را اولویت قرار میدهند.
- مربیانی که به روشهای مدرن روی آوردهاند، همدلی با سگها و آموزش بهبود یافته را بهعنوان دلایل تغییر ذکر میکنند.
تحقیقات علمی درباره روشهای تربیت سگ نشان میدهد که استفاده از روشهای تنبیهی مانند قلادههای شوک و فشار، خطراتی برای رفاه سگ و رابطه انسان و سگ دارد. با وجود این، صنعت تربیت سگ بدون نظارت باقیمانده است و به برخی مربیان اجازه میدهد از این روشهای قدیمی استفاده کنند.
تحقیقات اخیر منتشر شده در Frontiers in Veterinary Science به بررسی دیدگاههای متفاوت مربیان آمریکایی که از روشهای مبتنی بر پاداش استفاده میکنند در مقابل کسانی که از روشهای تنبیهی استفاده میکنند، میپردازد. هر دو گروه ادعا میکنند که رفاه سگ را اولویت قرار میدهند، اما مربیان مبتنی بر پاداش اهمیت بیشتری به آموزش رسمی میدهند. در مقابل، مربیان تنبیهی بر تجربه خود تأکید میکنند و گاهی اوقات بر ضرورت روشهای تنبیهی اصرار میورزند، با وجود شواهد و توصیههای سازمانهای دامپزشکی و رفاه حیوانات.
جیمی دیلیو، دکتری، نویسنده اصلی مطالعه، بر اهمیت درک ارتباط سگ و حمایت از پیوند انسان و حیوان تأکید میکند. دیلیو اشاره میکند که حتی در یک حوزه قطبی، مربیان معتبر بر اهمیت رفاه سگ، آموزش مالک و تقویت مثبت توافق دارند. با این حال، صاحبان سگ اغلب با چالشهایی در یک حوزه بدون نظارت و با ادعاهای متفاوت درباره روشهای تربیتی انسانی و مؤثر مواجه هستند.
دیلیو به نگهبانان سگ توصیه میکند که از راهحلهای سریع بپرهیزند و به دنبال مربیانی باشند که بتوانند رویکرد خود را توضیح دهند، رفاه سگ را اولویت قرار دهند و به صاحبان کمک کنند تا احساساتی که رفتار سگ را هدایت میکند، درک کنند. رفتارهایی که به عنوان "نافرمانی" درک میشوند، اغلب ناشی از ترس، ناامیدی، اضطراب یا ناسازگاری محیطی هستند. یک مربی ماهر باید یادگیری را برای هم سگ و هم مالک تسهیل کند، نه اینکه فقط رفتار را سرکوب کند.
روششناسی مطالعه
مطالعه، مصاحبههای عمیقی با ۳۵ مربی سگ در ایالات متحده انجام داد که از فهرستهای انجمن بینالمللی مشاوران رفتار حیوانات (IAABC)، شورای صدور گواهینامه برای مربیان حرفهای سگ (CCPDT) و انجمن بینالمللی متخصصان سگ (IACP) انتخاب شده بودند. در آن زمان، IAABC و CCPDT به رویکرد LIMA (کمترین تهاجم، کمترین تنبیه) پایبند بودند که تقویت مثبت را اولویت قرار میدهد اما تنبیهات را مجاز میداند. قابل توجه است که IAABC از آن زمان موضع خود را به استفاده از روشهای مبتنی بر پاداش تغییر داده است.
با وجود اینکه هر سه سازمان از LIMA حمایت میکنند، مربیان مطالعه به دو گروه تقسیم شدند: کسانی که گاهی از روشهای تنبیهی استفاده میکنند (که اغلب به عنوان مربیان "متعادل" شناخته میشوند) و کسانی که به طور انحصاری از روشهای مبتنی بر پاداش استفاده میکنند. جالب است که مربیان مبتنی بر پاداش به این دلیل انتخاب شدند که قبلاً از روشهای تنبیهی استفاده کرده بودند و به همین دلیل به عنوان مربیان "تغییر رویکرد" شناخته میشوند. شرکتکنندگان نظرسنجی و مصاحبههایی را برای به اشتراک گذاشتن دیدگاههای خود درباره تربیت سگ تکمیل کردند و متون برای استخراج تمهای کلیدی تحلیل شدند.
یافتههای مطالعه
صنعت تربیت سگ تقسیم شده است، با هر دو گروه مربیان تنبیهی و مبتنی بر پاداش که نگرانیهایی درباره عدم نظارت دارند. مربیان تنبیهی ادعا میکنند که عمدتاً از تقویت مثبت استفاده میکنند و تنها زمانی به تنبیهات روی میآورند که ضروری باشد. هر دو گروه نگران انتظارات غیرواقعی صاحبان سگ و کمبود کلی درک زبان بدن و نیازهای سگها هستند.
در حالی که هر دو گروه مربیان به رفاه عاطفی سگها اهمیت میدهند، در مورد اینکه آیا استرس در طول تربیت قابل قبول است و درباره اخلاق و اثربخشی روشهای تنبیهی تفاوت نظر دارند. مربیان مبتنی بر پاداش شرطیسازی کلاسیک (مفید برای سگهای ترسو) را مثبتتر ارزیابی میکنند و تنبیه مثبت (استفاده شده توسط مربیان تنبیهی) را کمتر از مربیان تنبیهی ارزیابی میکنند.
یافته قابل توجهی تفاوت دیدگاهها درباره آموزش است، با مربیان تنبیهی که تجربه را بیشتر از آموزش رسمی ارزش میدهند. با این حال، موفقیت مربیان تغییر رویکرد که روشهای مبتنی بر پاداش را اتخاذ کردهاند، اهمیت آموزش در تربیت سگ را نشان میدهد. اگرچه مربیان تنبیهی ادعا میکنند که از رویکردهای مبتنی بر تسلط دور شدهاند، اما اغلب به چالش کشیدن تحقیقات علمی درباره روشهای تربیتی میپردازند.
مربیان تغییر رویکرد گزارش میدهند که تغییر به روشهای مبتنی بر پاداش به دلیل افزایش همدلی با سگها و آشنایی با تکنیکهای تقویت مثبت بوده است. برای برخی، این تغییر تدریجی بود، در حالی که دیگران لحظهای تعیینکننده را تجربه کردند که آنها را به ترک روشهای تنبیهی واداشت.
بحثهایی درباره نقش آموزش در حرفهایسازی در حوزههای مختلف صورت گرفته است. میتوان مقایسههایی با مطالعهای کانادایی (کاوالی و فنویک، ۲۰۲۵) انجام داد که نشان داد اکثر مربیان کانادایی از روشهای مبتنی بر پاداش استفاده میکنند، اگرچه بسیاری خودآموز هستند و نگرانیهایی درباره نظارت دارند.
انتخاب مربی سگ
عدم نظارت در تربیت سگ میتواند برای صاحبان سگ گیجکننده باشد. هنگام انتخاب مربی، اطمینان حاصل کنید که از روشهای مبتنی بر پاداش استفاده میکنند. عضویت در سازمانهایی مانند انجمن حرفهای حیوانات خانگی، IAABC، انجمن مربیان حرفهای سگ یا انجمن مربیان حرفهای سگ کانادا میتواند نشانگر خوبی باشد. انجمن دامپزشکی حیوانات آمریکا نیز بیانیه موضعی مفیدی درباره انتخاب مربی سگ ارائه میدهد که نشانههای قرمز و سبز را برای در نظر گرفتن برجسته میکند.