چالشهای والدین در دوران کودکی میانه
نکات کلیدی
- دلبستگی از نزدیکی فیزیکی به اطمینان از دسترسی والدین در مواقع نیاز تغییر میکند.
- کودکی میانه ارزیابیهای جدیدی از خود را معرفی میکند زیرا کودکان تواناییهای خود را در حوزههای اجتماعی و تحصیلی مقایسه میکنند.
- تحقیقات نشان میدهد که استقلال رو به رشد کودکان، نحوه درک والدین از نقش خود را تغییر میدهد.
هفته گذشته، دختر کوچکم را برای اولین بار به کلاس اولش رساندم. او با اشتیاق وارد کلاس شد، خوشحال از دیدن دوستان و آشنایی با معلمان جدید. پس از یک بغل سریع، راهش را پیش گرفت.
این روز اول بسیار متفاوت از سالهای قبل بود که او به من چسبیده و با تردید به سمت همکلاسیهایش میرفت. اکنون، در دوران کودکی میانه، او به عنوان یک دانشآموز و دوست، نه فقط به عنوان یک کودک، هویت یافته بود.
من نیز تغییراتی در هویت خودم احساس کردم؛ نیازهای فیزیکی والدگری کاهش یافته بود، در حالی که نیازهای عاطفی، هرچند همچنان حضور داشتند، تغییر کرده بودند. خود را با زمان بیشتری یافتم و نیاز بیشتری به احساس امنیت در هویت خود به عنوان والد و فردی داشتم که او را در یافتن هویتش حمایت میکند.
وقتی دلبستگی شکل عوض میکند
وسوسهانگیز است که بغل سریع او را به عنوان نشانهای از نیاز کمتر او به من ببینم، اما تحقیقات چیز دیگری میگوید. او به سادگی به شیوهای متفاوت به من نیاز دارد.
در دوران نوزادی و اوایل کودکی، سیستم دلبستگی حول نزدیکی فیزیکی میچرخد. با رسیدن به کودکی میانه، تمرکز به دسترسی تغییر میکند - اعتماد کودک به اینکه مراقب میتواند در صورت نیاز دسترسیپذیر باشد و پاسخ دهد (Bowlby, 1988; Kerns & Abtahi, 2017).
این نشاندهنده رشد خودتنظیمی است. کودکان در این سن به کمک لحظه به لحظه کمتری نیاز دارند، اما نیاز به یک شکل دلبستگی همچنان باقی است. این نیاز از حمایت فوری به یک مدل کاری از اینکه آیا من به طور قابل اعتمادی برای او وجود دارم، عاطفی و روانی، تغییر میکند.
والدین همچنان در کودکی میانه به عنوان چهرههای اصلی دلبستگی باقی میمانند. وقتی از کودکان پرسیده میشود که در موقعیتهایی که نیاز به دلبستگی را فعال میکند، مانند نگرانی از روز اول مدرسه، به چه کسی مراجعه میکنند، حتی کودکان ۱۱ و ۱۲ ساله اغلب والدین را به همسالان ترجیح میدهند (Seibert & Kerns, 2009). دنیای اجتماعی گستردهتر نقش ما را تکمیل میکند، نه جایگزین آن.
رابطه به طور فزایندهای به عنوان یک اتحاد همکارانه عمل میکند. کودک همچنان به یک فرد قویتر و عاقلتر تکیه میکند اما شروع به استفاده از والد به عنوان منبع میکند نه کسی که مشکلات را به طور کامل حل میکند (Kerns & Abtahi, 2017). والدین همچنان پناهگاه امن در زمان اضطراب و پایگاه امن برای اکتشاف باقی میمانند، حمایت از تمایل کودک به تلاش برای کارهای چالشبرانگیز و ریسک شکست.
آنچه او در حال کار بر روی آن است
کار هویتی این دوره از یک الگو پیروی میکند. در اوایل کودکی، توصیفهای خود جهانی و خوشبینانه هستند. در کودکی میانه، کودکان شروع به ارزیابی خود در حوزههای مختلف میکنند - شایستگی تحصیلی، توانایی ورزشی، پذیرش اجتماعی، ظاهر فیزیکی و رفتار - و شروع به شکلگیری حس ارزش کلی خود میکنند (Harter, 2012).
این توسط مقایسه اجتماعی ممکن میشود. کودکان اکنون میتوانند عملکرد خود را نسبت به همسالان ارزیابی کرده و نتیجهگیریهایی درباره خود بکشند. این دستاورد شناختی به آنها اجازه میدهد خود را رتبهبندی کنند، اغلب در حوزههایی که کمبود دارند. ارزیابیهای خود خاص به حوزه در سراسر کودکی میانه و بعدی کمتر خوشبینانه میشود (Harter, 2012). وقتی دخترم اعلام میکند که دونده سریعی است اما نقاش خوبی نیست، او به دنبال اطمینان نیست؛ او در حال کشف هویت خود است.
مرحله تفسیری گالینسکی
کتاب شش مرحله والدگری الن گالینسکی (1987) یکی از معدود چارچوبهایی است که والدین را به عنوان افرادی در حال توسعه در نظر میگیرد، نه فقط به عنوان محیطی برای رشد کودک. با استفاده از اریکسون (1963) و لوینسون (1978)، و مصاحبه با صدها والد، او استدلال کرد که والدگری با رشد کودکان سازماندهی مجدد میشود، هر سازماندهی مجدد چیزی جدید از ما میطلبد.
مرحله مربوط به کودکی میانه، مرحله تفسیری است. این شامل تفسیر جهان برای کودکان ما، تصمیمگیری در مورد میزان درگیری و مدیریت تعادل بین جدا شدن و ارتباط است. اما مهمترین وظیفهای که گالینسکی شناسایی میکند، تفسیر خود به عنوان والد است. در این دوره، کودکان ما را وادار به بیان باورهایمان درباره موفقیت، دوستی، انصاف و تلاش میکنند، زیرا آنها جهان را تجربه میکنند و پاسخهای ما را آزمایش میکنند.
میانه خودمان
کودکی میانه برای کودکان اغلب با میانسالی برای والدین همزمان میشود. میانسالی شامل مدیریت نقشهای متعدد - کار، والدین سالخورده، کودکان، سلامت شخصی - در کنار تغییرات پیری است (Lachman, 2004). در حالی که به طور عمومی به عنوان یک بحران دیده میشود، تحقیقات نشان میدهد که میتواند زمانی از عملکرد اوج، کنترل و زایندگی باشد. اریکسون (1963) وظیفه مرکزی را زایندگی در برابر رکود توصیف میکند: سرمایهگذاری در آنچه که از ما باقی خواهد ماند. والدگری یک کودک مدرسهای به طور ذاتی زاینده است، اما ساعتهای جدیدی که یک کودک دیگر نیاز به مراقبت فیزیکی مداوم ندارد، مهم است و اینکه چگونه آنها را پر میکنیم، اهمیت دارد. اینجاست که دو داستان توسعهای با هم تلاقی میکنند.
چرا هویت ما برای آنها مهم است
یک شهود وجود دارد که والدین مستقر بهتر والدگری میکنند، که با شواهد پشتیبانی میشود. خودکارآمدی والدین - ارزیابی والدین از صلاحیت خود - به صلاحیت والدگری و تنظیم کودکان مرتبط است، هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق شیوههای والدگری (Jones & Prinz, 2005).
تحقیقات درباره نظریه خودتعیینی نشان میدهد که چگونه هویت ما به هویت کودکانمان متصل میشود. به عنوان مثال، مطالعهای بر روی ۱۵۴ مادر و کودکان مدرسهای آنها نشان داد که مادرانی که رضایت بیشتری از نیازهای روانشناختی خود برای استقلال، شایستگی و ارتباط گزارش دادند، به عنوان حمایتکنندهتر از استقلال توسط فرزندانشان درک شدند. این سبک والدگری با رضایت نیازهای خود کودکان و رابطه خواهر و برادر حمایتکنندهتر از استقلال مرتبط بود (van der Kaap-Deeder et al., 2015).
حمایت از استقلال نوظهور کودک نیاز به ثبات دارد: گرفتن دیدگاه او، اجازه دادن به او برای امتحان چیزها به طور ناقص و پذیرش ارزیابیهای خود او بدون مدیریت ناراحتی خودمان. این ثبات زمانی آسانتر است که ارزش خودمان به طور کامل به عملکرد او وابسته نباشد. گالینسکی دههها پیش اشاره کرد که ارزش والد نباید بر اساس دستاوردهای کودک باشد.
بغل در در
او در کمتر از ۱۰ ثانیه رفت، که من انتخاب میکنم آن را مثبت ببینم - شواهدی که نشان میدهد او اعتماد دارد که من ساعت ۳:۰۰ آنجا خواهم بود، نمونهای از دسترسی در سن شش سالگی. آنچه انتظار نداشتم این بود که رشد او وظیفهای برای خودم ارائه دهد. همانطور که او کشف میکند که کیست، من نیز همین کار را میکنم. دههها تحقیق درباره کودکی میانه به ما اطمینان میدهد که وظایف ما نیازی به رقابت ندارند. هویتهای ما میتوانند با هم رشد و تطبیق پیدا کنند.
منابع
- Bowlby, J. (1988). A secure base: Parent-child attachment and healthy human development. Basic Books.
- Erikson, E. H. (1963). Childhood and society (2nd ed.). Norton.
- Galinsky, E. (1987). The six stages of parenthood. Addison-Wesley.
- Harter, S. (2012). The construction of the self: Developmental and sociocultural foundations (2nd ed.). Guilford Press.
- Jones, T. L., & Prinz, R. J. (2005). Potential roles of parental self-efficacy in parent and child adjustment: A review. Clinical Psychology Review, 25(3), 341–363.
- Kerns, K. A., & Abtahi, M. M. (2017). Attachment in middle childhood. In B. Hopkins, E. Geangu, & S. Linkenauger (Eds.), The Cambridge Encyclopedia of Child Development (pp. 454–458). Cambridge: Cambridge University Press.
- Lachman, M. E. (2004). Development in Midlife. Annual Review of Psychology, 55(1), 305–331.
- Levinson, D. J. (1978). Seasons of a Man’s Life. New York: Random House.
- Seibert, A. C., & Kerns, K. A. (2009). Attachment figures in middle childhood. International Journal of Behavioral Development, 33(4), 347–355.
- Van Der Kaap-Deeder, J., Vansteenkiste, M., Soenens, B., Loeys, T., Mabbe, E., & Gargurevich, R. (2015). Autonomy-Supportive Parenting and Autonomy-Supportive Sibling Interactions: The Role of Mothers’ and Siblings’ Psychological Need Satisfaction. Personality and Social Psychology Bulletin, 41(11), 1590–1604.