چالشهای افراد باهوش و حساس در درمان روانشناختی
زمانی که افراد با IQ بالا و حساسیت عاطفی به دنبال درمان هستند
بزرگسالان با استعداد و عمیقاً احساسی اغلب پس از ترک جلسات درمانی احساس انزوا بیشتری نسبت به شروع میکنند. بسیاری از این افراد در طول جلسات احساسات درمانگر را مدیریت و محافظت میکنند. یک درمانگر کارآمد نیازی به همسرعت بودن با مراجع ندارد، اما باید صادقانه اعلام کند که چیزی را از دست داده است. یادگیری پذیرش یک درمانگر 'به اندازه کافی خوب' به جای جستجوی یک درمانگر کامل، بخشی از مسیر درمانی است.
وقتی بالاخره به دنبال کمک میروید چه اتفاقی میافتد
در ورود به درمان، این افراد اغلب درک کاملی از تاریخچه و روانشناسی خود دارند. آنها با وضوح و بینش تاریخچه خود را ارائه میدهند. اکثر درمانگران این را به چالش نمیکشند و جلسات به نظر میرسد که پیشرفت میکنند. اما پس از ترک جلسه، چیزی به نظر درست نمیآید. یک ناهماهنگی بین آنچه بیان میکنند و آنچه درمانگر دریافت میکند وجود دارد. این منجر به این پرسش میشود که آیا باید صبورتر باشند یا این که به سادگی یک تطابق بد است.
چرا حتی وقتی کار نمیکند میمانید
افراد بسیار حساس یا با استعداد اغلب یک اشتیاق عمیق و نانوشته برای کسی دارند که به اندازه کافی قوی باشد تا از آنها حمایت کند و نقشهایی را که همیشه بازی کردهاند معکوس کند. این اشتیاق میتواند به عنوان یک آرزو برای درمانگر به عنوان یک چهره والدین آرام و خردمند ظاهر شود، نیازهای برآورده نشده کودکی را برآورده کند. این وابستگی میتواند آنها را در درمان ناکارآمد نگه دارد، به امید اینکه پایداری آن را کارساز کند. با این حال، اگر درمانگر مناسب نباشد، ماندن ممکن است زخمهایی را که درمان قصد بهبود آنها را دارد، عمیقتر کند.
درمانگری که میخواهید
درمانگر ایدهآل میتواند با شدت مستقیماً روبرو شود، بدون اینکه از آن کوچک شود یا آن را آسیبشناسی کند. آنها نباید در برابر تصحیح شدن دفاعی شوند و باید صادقانه درباره از دست دادن چیزی بگویند به جای اینکه تظاهر کنند که دنبال میکنند. یک رابطه درمانی موفق تعادل بین گرما و چالش را حفظ میکند. گرمای بیش از حد بدون چالش منجر به رکود میشود، در حالی که چالش بدون گرما مانند ارزیابی احساس میشود. بهترین تطابق درمانگری است که بتواند به طور واقعی همدلی کند و مراجع را فراتر از روایت صیقلخوردهاش پیش ببرد.
حرکت به جلو
اگر درمان اشتباه به نظر میرسد، ترک آن شکست نیست. مراجعان مسئول محافظت از احساسات درمانگر نیستند. اعتماد به غرایز خود به معنای جستجوی کمال نیست، زیرا هیچ درمانگری کاملاً تطابق نخواهد داشت. تمایل به یک درمانگر کامل اغلب ریشه در زخمهای قدیمی دارد. یادگیری پذیرش 'به اندازه کافی خوب' در درمان و خود، بخشی از رشد و بلوغ است، تحمل عشق ناقص و تغذیه شدن از آن.