چالشهای همدلی با لیندسی کلنسی
درک همدلی برای لیندسی کلنسی
محاکمه لیندسی کلنسی، که به طور تراژیکی سه فرزند خردسال خود را کشت، بحثی ملی را نه تنها درباره روانپریشی پس از زایمان بلکه درباره مسائل گستردهتر مربوط به سیستم سلامت روان و درمان مادران برانگیخته است. کلنسی برای بسیاری به نمادی تبدیل شده، با برخی او را قربانی شکستهای سیستماتیک میدانند.
در تجمعی در خارج از دادگاه ماساچوست، یک دستیار وکیل بیان کرد که "زنان نادیده گرفته میشوند، نادیده گرفته شده و بیتوجهی میشوند." در رسانههای اجتماعی، صداهایی مانند تحلیلگر جمهوریخواه تیفانی اسمایلی سیستم بهداشت و درمان را به دلیل شکست در حمایت از زنان مورد انتقاد قرار دادهاند. حامیان، از جمله یکی از همکاران کلنسی، احساسات شناسایی شخصی را تکرار کرده و میگویند، "من میتوانستم لیندسی باشم."
نادر بودن روانپریشی پس از زایمان
دفاع کلنسی ادعا میکند که او از اختلال دوقطبی با روانپریشی پس از زایمان رنج میبرد، تجربه «توهمات فرمان» و «توهم تأثیر»، که در آن او احساس میکرد توسط نیرویی خارجی کنترل میشود. در حالی که افسردگی پس از زایمان حدود ۱ در ۷ مادر را تحت تأثیر قرار میدهد، روانپریشی پس از زایمان نادر است و در حدود ۱ تا ۲ در ۱۰۰۰ زن رخ میدهد. حتی تعداد کمتری از زنان علائم شدید را که کلنسی گزارش کرده تجربه میکنند و فرزندکشی در چنین مواردی به طور استثنایی نادر است و در حدود ۴.۵٪ از موارد رخ میدهد.
پیچیدگی احساسات مادری
لیزا مارچانو، تحلیلگر یونگی، اشاره میکند که مادری میتواند جنبههای عمیق و ناشناختهای از انسانیت را آشکار کند، از جمله امیال مخرب. در حالی که اکثر مادران هرگز به فرزندان خود آسیب نمیرسانند، بسیاری میتوانند تصور کنند که به طور گذرا چنین احساساتی داشته باشند. داگ نووتنی به مفهوم «مادر به اندازه کافی خوب» دی. دبلیو. وینیکات اشاره میکند که نشان میدهد که نقصها، از جمله احساسات منفی، بخشی از مادری عادی هستند.
ناندو پلوسی، روانشناس شناختی-رفتاری، پیشنهاد میکند که شناسایی با کلنسی ممکن است نوعی از «اعلام همبستگی» باشد، بیان همبستگی در برابر سیستمی که تصور میشود به او خیانت کرده، به جای شناسایی واقعی با اقدامات او.
همدلی و درک قربانی بودن
برخی از حامیان ممکن است کلنسی را قربانی مسائل سیستماتیک مانند شکستهای بهداشتی یا فشارهای اجتماعی ببینند. این دیدگاه، که اغلب ریشه در همدلی دارد، ممکن است مرزها را محو کند و منجر به احساس شناسایی نادرست با اقدامات شدید کلنسی شود. با این حال، احتمال اینکه اکثر مادران جدید بتوانند واقعاً ذهنیتی که به چنین تراژدی منجر شد را درک کنند، بسیار کم است، اگرچه میتوانند با تجربه رنج همدلی کنند.
پیامدهای قانونی و احساسی
دادستانی استدلال میکند که اقدامات کلنسی بخشی از طرحی شامل «خودکشی همراه با فرزندکشی نوعدوستانه» بود، که با اعتقاد به اینکه فرزندانش نمیتوانند بدون او زندگی کنند، هدایت میشد. این نشاندهنده ناتوانی عمیق در دیدن فرزندانش به عنوان افراد جداگانه است.
در حالی که هیئت منصفه تصمیمگیری میکند، نتایج احتمالی از حبس ابد تا تعهد نامحدود به یک مرکز سلامت روان متغیر است. صرف نظر از حکم، همدلی برای رنج کلنسی نیاز به دیدن او به عنوان تنها قربانی ندارد. قربانیان واقعی فرزندانش بودند: کورا (۵ ساله)، داوسون (۳ ساله) و کالان (۸ ماهه).
در نتیجه، پرونده لیندسی کلنسی پیچیدگیهای همدلی، سلامت روان و مادری را برجسته میکند. در حالی که همدلی ضروری است، نباید عاملیت و مسئولیت ذاتی در چنین شرایط تراژیکی را تحتالشعاع قرار دهد.