قناریها در بازار و معنای انسان بودن
نکات کلیدی
- بازارها خواستهها را برآورده میکنند اما آنها را نیز تغییر میدهند.
- آزادی انتخاب تعیین نمیکند که آیا خواستهها ارزش پرورش دارند یا خیر.
- هنجارهای فرهنگی میتوانند تغییر کنند تا آنچه که زمانی نگرانکننده بود، عادی شود.
- سندل هشدار میدهد که تسلط بر طبیعت ممکن است ادراک ما از کودکان و یکدیگر را تغییر دهد.
تغییر شخصیت ما توسط انگیزههای تجاری
نگاه کردن به بازار بهعنوان قلمرو آزادی فردی، استدلال علیه فستفود یا فرهنگ جنسی مدرن را دشوار میکند. هر دو نه از طریق تحمیل بلکه با پاسخگویی به خواستههای واقعی انسانی پدیدار شدند و رقابت آنها را دسترسپذیرتر و سودآورتر کرد. با این حال، هیچکس قصد نداشت بحران چاقی و بیماریهای متابولیک یا فرهنگ افزایش تنهایی و نارضایتی از روابط را ایجاد کند. این نتایج از میلیونها انتخاب داوطلبانهای که کمتر کسی آنها را موفق میداند، حاصل شدند.
بازارها در فراهم کردن آنچه مردم میخواهند عالی هستند اما در ارزیابی اینکه آیا برآورده کردن هر خواستهای به شکوفایی انسانی کمک میکند یا خیر، مشکل دارند. همانطور که اصول بازار به بخشهای بیشتری از زندگی نفوذ میکنند، مشروعیت اخلاقی اغلب به رضایت بستگی دارد، بدون توجه به اینکه آیا خواستههایی که به آنها رضایت داده میشود، ارزش پرورش دارند یا خیر.
بازار ژنومیک
فستفود و فرهنگ جنسی مدرن بهعنوان قناریهای بازار عمل میکنند و نشان میدهند که وقتی صنایع بهطور مؤثر اشتهاها را تحریک میکنند بدون اینکه اطمینان حاصل کنند که آنها بهخوبی خدمت میکنند، چه اتفاقی میافتد. اگر بازارها مصرف و صمیمیت را تغییر دادهاند، فناوریهای ژنتیکی ممکن است انتظارات از آنچه انسانها باید بشوند را تغییر دهند.
نقد مایکل سندل از بهبود، تأثیر برخورد با زندگی انسانی بهعنوان یک شیء طراحی و بهینهسازی را زیر سؤال میبرد. در حالی که والدین بهطور طبیعی خواهان فرزندان سالم هستند، پیگیری تسلط ممکن است فضیلتهایی مانند فروتنی و پذیرش را با تمرکز بر بهینهسازی جایگزین کند.
ژنتیک رفتاری نشان میدهد بسیاری از صفاتی که زندگی انسانی را تحت تأثیر قرار میدهند، تحت تأثیر تنوع ژنتیکی هستند. در حالی که غربالگری ژنتیکی برای بیماریهای جدی بهطور گستردهای پذیرفته شده است، نگرانی این است که آیا این منطق به انتخاب جنینها برای صفات گستردهتر گسترش خواهد یافت یا خیر. همانطور که امکانات علمی و انگیزههای بازار رشد میکنند، شیوههایی که زمانی فوقالعاده به نظر میرسیدند، ممکن است مورد انتظار شوند.
سندل هشدار میدهد نه از یک از دست دادن ناگهانی عشق به کودکان بلکه از یک تغییر تدریجی در نحوه دوست داشتن آنها. همانطور که بازارها روابط ما با غذا و جنسیت را تغییر دادهاند، ممکن است آرزوها برای نسلهای آینده را نیز تعریف کنند. خطر در پذیرش تدریجی تغییرات نهفته است، که مرزهای محافظتی را فرسایش میدهد تا زمانی که به ترجیحات شخصی تبدیل شوند. تراژدی در این است که تنها زمانی متوجه آنچه از دست رفتهایم میشویم که نسلهای آینده با پیامدهای انتخابهایی که زمانی بهعنوان آزادی دیده میشدند، مواجه شوند.