آیا بحران سلامت روان میتواند هدیهای باشد؟
نکات کلیدی
- بحران میتواند به تغییرات مثبت منجر شود، اما اهمیت آن اغلب پس از وقوع درک میشود.
- معنا از بیماری روانی از طریق خانواده حمایتی و متخصصان دقیق ساخته میشود.
- داستانهای رستگاری اغلب سوگیری بقا را منعکس میکنند، زیرا بسیاری با بیماری روانی شدید هرگز چنین نتایجی را تجربه نمیکنند.
دو سال پیش، به دلیل تهدیداتی که در طول روانپریشی شیدایی ایجاد کردم، به مدت چهار ماه زندانی شدم. پس از تقریباً ده سال اجتناب از درمان اختلال دوقطبی نوع یک خود، با عواقب آن مواجه شدم. در زندان، در میان دیوارهای بتنی، در مفهوم نیچه از عشق به سرنوشت یا عشق به سرنوشت خود آرامشی یافتم. با این حال، به سناریوهای جایگزین فکر کردم: اگر زودتر تشخیص خود را پذیرفته بودم چه میشد؟ اگر زودتر به دنبال کمک میرفتم چه میشد؟
اکنون، در یک روال پایدار، هوشیاری، نوشتن و حمایت از سلامت روان آرامش یافتهام. برنامه درمانیای دارم که کار میکند، با مادرم پس از یک دهه جدایی آشتی کردهام و در مسیر شغلی در حمایت از سلامت روان قرار گرفتهام. این مسیر از پسلرزههای یک فاجعه شخصی پدید آمد.
وسوسه تبدیل این به داستانی رستگاری قوی است. ادعای اینکه بیماری من بهای خوبی بود که به دنبال داشت، آسان خواهد بود. این سؤالات را مطرح میکند: آیا بحران سلامت روان میتواند هدیهای باشد؟ چه کسی تصمیم میگیرد؟
روانپزشک اویس افتاب، در مقالهای اخیر، داستانهایی از افرادی مانند تایلر آلترمن که از افسردگیای که جانش را نجات داد قدردانی میکند، و جزمین راسل که اپیزود روانپریشی خود را به عنوان درسی میبیند، به اشتراک میگذارد. این روایتها با تبدیل آشفتگی فروپاشی روانی به یک روایت آینده منسجم، ارزش درمانی ارائه میدهند.
من جذابیت آنها را درک میکنم. پشیمانیای که احساس میکنم، خاطراتی که مینویسم و سخنرانیهای حمایتی که ارائه میدهم، همه از فاجعهای که تجربه کردم نشأت میگیرند. روانشناسان به این رشد پس از سانحه میگویند و تحقیقات نشان میدهد که این امر رایج است.
چرا بیماری روانی تطبیق نیست
وسوسهانگیز است که اختلالات روانی را به عنوان تطبیقهای تکاملی که مزایایی ارائه میدهند، ببینیم. با این حال، روانپزشک تکاملی راندولف نس استدلال میکند که این یک سوءتفاهم است. در حالی که خلق پایین و اضطراب میتوانند دفاعی باشند، "بیماریها تطبیقهایی نیستند که توسط انتخاب طبیعی شکل گرفتهاند." علائمی مانند بیخوابی میتوانند به تغییرات مثبت منجر شوند، مانند بهبود بهداشت خواب، بدون اینکه برای آن طراحی شده باشند. مرگ یک عزیز ممکن است قدردانی جدیدی از روابط را الهام بخشد، اما هیچکس آن مرگ را هدیه نمینامد.
در مورد من، شیدایی مانند وضوح بود، مانند بهترین نسخه از خودم، اما مرا بیرحم و خودخواه کرد، خانواده و دوستانم را از خود دور کرد. در طول زمانم در زندان و بیمارستان روانپزشکی، به دنبال معنا در آشفتگیام بودم. افکارم را از "من یک شکستخوردهام" به "من شکست خورده بودم" تغییر دادم و از شکست به عنوان مادهای برای خلق چیزی جدید استفاده کردم. ایده ویکتور فرانکل از انتخاب نگرش خود و مفهوم ادیت اگر که "مقابل افسردگی، بیان است" مرا الهام بخشید.
معناسازی یک تلاش انفرادی نبود. مادرم به دیدنم میآمد، درباره اختلال دوقطبی و علوم اعصاب مطالعه میکرد و من هر هفته با روانشناسی ملاقات میکردم که به من کمک میکرد شرم خود را پردازش کنم. اینکه بیماریام را هدیه بنامم، به آن اعتبار میداد که به پشتکار مادرم، کنجکاوی روانشناسم و تلاشهای سخت خودم تعلق داشت.
چه کسانی از داستانهای رستگاری جا میمانند
در طول اقامتم در بیمارستان ایالتی، متوجه شدم که همه به آزادیهای فرانکل دسترسی ندارند. یک بیمار هماتاقی، جانی، هر روز با صداها مبارزه میکرد و اغلب با اظهارات عجیبوغریب مداخله میکرد. تروما شدید میتواند چارچوبهای معنا را مختل کند و برخی را برای دههها به مبارزه وا دارد. روایتهای رستگاری جذاب هستند زیرا توسط بازماندگان نوشته میشوند، اما دارای سوگیری بقا هستند. در حالی که یک بحران میتواند به تغییر منجر شود، به ندرت بهترین مسیر است. پیشنهاد به کسی در بحران که درد او ممکن است هدیهای باشد، خطر رمانتیزه کردن آن اپیزود را دارد.
افتاب به پزشکان توصیه میکند که معناسازی بیماران را محترم بشمارند و در عین حال به خطاپذیری آن اذعان کنند. برای هر کسی که بحران را به نجات جانش نسبت میدهد، بسیاری، مانند جانی، گرفتار بیماریهایی میمانند که هیچ چیزی ارائه نمیدهند.
در ابتدا به عشق به سرنوشت جذب شدم، زیرا به من قدردانی آموخت. من اراده و تحصیلاتی برای درک بیماریام داشتم، اما همچنین مادری داشتم که به من ایمان داشت. ایده اینکه فروپاشی روانی میتواند یک پیشرفت باشد جذاب است، اما صداقت بهتر است: من میتوانم گذشته را بپذیرم و زندگیای که به آن منجر شد را دوست داشته باشم بدون اینکه ادعا کنم بیماری به من درس ضروری آموخت.