تله «حوصلهام سر رفته» به مغز کودکان شما مربوط نیست
نکات کلیدی
- تمایل ما به رفع بیحوصلگی ممکن است ناشی از اضطراب خودمان باشد.
- بزرگسالان نیز با زمانهای بیکار دست و پنجه نرم میکنند.
- تنظیم واقعی از خودتنظیمی ما به عنوان والدین آغاز میشود.
همه ما آنجا بودهایم: ایستاده در آشپزخانه، در حالی که شام نیمهپخته روی اجاق است، و فرزندتان وارد میشود، دستانش آویزان و میگوید: «حوصلهام سر رفته.»
میدانیم که باید فرزندانمان را تشویق کنیم تا به جای رفتن به سمت صفحه نمایش، کاری برای انجام دادن پیدا کنند. با این حال، پیشنهاد اینکه خودشان ایدهای پیدا کنند، اغلب به تکرار جمله «حوصلهام سر رفته» منجر میشود.
وقتی کودکان بیحوصلگی خود را ابراز میکنند، ممکن است در ذهن والدین زنگ خطر کوچکی به صدا درآید. تمایل قوی برای رفع این بیحوصلگی با پیشنهاد فعالیتها یا ترتیب دادن بازیها وجود دارد. با این حال، این پیشنهادها اغلب با ناله مواجه میشوند. در حالی که هدف ما پرورش کودکان خلاق و خودکفا است، همچنین احساس میکنیم که باید بیحوصلگی آنها را «رفع» کنیم. اما اگر این موضوع به رشد آنها مربوط نباشد و بیشتر به ناراحتی خودمان از ناراحتی موقتی آنها مربوط باشد، چه؟
آیا این موضوع به ناراحتی خودمان مربوط است؟
حقیقت ناخوشایند این است که ما از فرزندانمان میخواهیم مهارتی را بیاموزند که ممکن است خودمان به عنوان بزرگسالان آن را به خوبی نیاموخته باشیم.
به مطالعهای در سال ۲۰۱۴ که در مجله Science منتشر شد، توجه کنید: شرکتکنندگان به مدت ۱۵ دقیقه در اتاقی تنها رها شدند و میتوانستند به آرامی بنشینند یا دکمهای را فشار دهند تا شوک الکتریکی ملایمی دریافت کنند. بسیاری شوک را به نشستن در سکوت ترجیح دادند.
به این فکر کنید که چقدر اغلب در صف یا در انتظار بدون مراجعه به تلفن همراه خود میایستید. بیشتر ما حتی با دورههای کوتاه زمان بدون ساختار دست و پنجه نرم میکنیم و تقریباً بلافاصله به دنبال سرگرمی یا اطلاعات میگردیم.
بنابراین تعجبی ندارد که وقتی کودکان در پشت ماشین بدون صفحه نمایش نشستن مشکل دارند. این یک شکست تخیل نیست؛ ما نیز برای دسترسی به سکوت خودمان دچار مشکل میشویم.
چرا وقتی میشنویم «حوصلهام سر رفته» دچار وحشت میشویم؟
شکایت کودکان از بیحوصلگی میتواند اضطراب والدین را درباره «والد خوب» نبودن و پر کردن هر لحظه با غنیسازی تحریک کند. همچنین ممکن است سعی کنیم با مشغول و خوشحال نگه داشتن کودکان از درگیری جلوگیری کنیم، زیرا کودکان بیحوصله میتوانند پر سر و صدا یا مختلکننده باشند. رفع بیحوصلگی آنها ممکن است به نظر برسد که از هرج و مرج جلوگیری میکند. علاوه بر این، ناراحتی آنها ممکن است بیقراری خودمان را برجسته کند. با عجله برای رفع بیحوصلگی آنها، ممکن است به همان اندازه که آنها را از ناراحتی نجات میدهیم، خودمان را نیز نجات دهیم.
ابتدا خودتان را تنظیم کنید
برای کمک به کودکان در توسعه انعطافپذیری هیجانی و پیمایش زمان بدون ساختار، این فرآیند با تحمل بیحوصلگی آنها و سر و صدایی که هنگام بیحوصلگی میکنند، آغاز میشود.
دفعه بعد که فرزندتان گفت «حوصلهام سر رفته»، به درون خود توجه کنید. هر گونه ناراحتی که احساس میکنید، مانند تمایل به دادن دستگاه یا پیشنهاد فعالیتی را متوجه شوید. تشخیص دهید که بیحوصلگی آنها یک وضعیت اضطراری یا نشانهای از شکست والدین نیست.
به جای رفع بیحوصلگی آنها، آن را تأیید کنید. چیزی مانند «فکر میکنم ببینم چه کاری میتوانی پیدا کنی. مشکلی نیست که بیحوصله باشی.» بگویید. مرزها را تعیین کنید و عقب بایستید. بگذارید خودشان فعالیتی پیدا کنند. اجازه دهید ناله کنند یا پرسه بزنند در حالی که شما ناراحتی خود را مدیریت میکنید.
بیحوصلگی یک نقص برای درمان نیست. این فرصتی است برای کودکان تا بدون دخالت بزرگسالان انتقال یافته و حل مسئله کنند. با آرام ماندن و عجله نکردن برای رفع آن، به فرزندتان فضای کشف خود را بدون راهنمایی مداوم میدهید. این همچنین به شما کمک میکند تا ناراحتی خود را مدیریت کنید در حالی که آنها را «فهمیدن» میبینید.