اهدای خون و بار سنگین خاطرات
نقاط کلیدی
- شاهدان یهوه اکنون میتوانند تصمیم بگیرند که اجزای خون و تزریق مجدد را بپذیرند، در حالی که خون کامل همچنان ممنوع است.
- طرد شدن و از دست دادن روابط میتواند علیرغم تغییرات در قوانین دینی ادامه یابد.
- درمانگران میتوانند موضوعات ایمان، ترس، خودمختاری و از دست دادن را بدون هدایت باورهای مراجع بررسی کنند.
تا سپتامبر ۲۰۲۶، شاهدان یهوه دستور داشتند که تزریق خون کامل و چهار جزء اصلی آن را رد کنند: سلولهای قرمز، سلولهای سفید، پلاسما و پلاکتها. با این حال، در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، سازمان اعلام کرد که پذیرش این اجزا تصمیم شخصی خواهد بود و به اعضا اجازه داده میشود که انتخاب کنند آیا آنها را از فرد دیگری بپذیرند، از خون ذخیره شده خود استفاده کنند یا خون برای اجزا یا فراکسیونها اهدا کنند. تزریق خون کامل از دیگران همچنان ممنوع است زیرا سازمان همچنان خون را مقدس میداند.
این تغییر توسط بسیاری به عنوان گامی به سوی آیندهای امنتر برای شاهدان یهوه دیده شده است، اما تأثیر تصمیمات و از دست دادنهای گذشته همچنان بر اعضای فعلی و سابق تأثیر میگذارد.
وزن اخلاقی قانون قبلی
مخالفت شاهدان یهوه با تزریق خون در طول زمان تکامل یافته است و تغییرات قابل توجهی در آموزشها رخ داده است. در سال ۱۹۶۱، پذیرش تزریق خون کامل میتوانست به اخراج و طرد منجر شود. تا سال ۲۰۰۰، سازمان بهطور صریح چهار جزء اصلی خون را ممنوع کرد. در مارس ۲۰۲۶، دکترین اصلاح شد تا استفاده از خون خود به عنوان مسئلهای از وجدان مجاز شود، به این معنی که افراد میتوانند تصمیم بگیرند که آیا از محصولات خونی خود استفاده کنند یا نه. اعلامیه سپتامبر این اختیار را به اجزای اهداکننده و خون ذخیره شده گسترش داد.
در طول تاریخ، رد محصولات خونی منجر به مرگ بسیاری از شاهدان شده است. سازمان مرگها به دلیل از دست دادن خون را به رسمیت شناخته است، از جمله گزارشی در سال ۱۹۹۴ از یک نوجوان که پس از رد تزریقهایی که ممکن بود زندگی او را طولانی کند، درگذشت. در حالی که هیچ شمارش جهانی قابل اعتمادی از تعداد زندگیهایی که ممکن بود تحت سیاستهای مختلف نجات یابند وجود ندارد، این عدم قطعیت غم کسانی که عزیزان خود را از دست دادهاند را کاهش نمیدهد.
ناپایداری قطعیت
برای اعضایی که با جراحی روبرو هستند، سیاست جدید ممکن است تسکین دهنده باشد، اما همچنین ناهماهنگی شناختی دردناکی ایجاد کند—باورهای متضاد یا تجربیاتی به دلیل تغییرات دکترین. چگونه میتواند یک جزء که زمانی پیامدهای دینی جدی داشت، اکنون به مسئلهای از وجدان شخصی تبدیل شود؟ برخی ممکن است توضیح را با ایمان خود سازگار بدانند، در حالی که دیگران ممکن است تصمیم بگیرند که همه محصولات خونی را رد کنند. به ویژه، درمانگران باید گوش دهند بدون اینکه پاسخ خاصی به تغییرات اخیر تجویز کنند.
برای کسانی که به دلیل سیاستهای گذشته داغدیدهاند، تغییرات ممکن است آسیب اخلاقی ایجاد کند، ناراحتی شدید وقتی که اعمال با اخلاق شخصی در تضاد است. شاهدان ممکن است تصمیمات گذشته را زیر سوال ببرند و بپرسند که آیا انتخابهای متفاوت میتوانست جانها را نجات دهد. درمانگران باید با احتیاط با چنین سوالاتی برخورد کنند و از فرضیات درباره انگیزهها یا ادعاهایی که انتخابهای متفاوت قطعاً جانها را نجات میدادند، اجتناب کنند.
تهدید قبلی از دست دادن جماعت خود بر محیطی که در آن انتخابها انجام میشد، تأثیر گذاشت. سازمان اکنون بیان میکند که تصمیمات پزشکی خصوصی هستند و جماعتها اعضا را برای انتخابهای پزشکی شخصیشان قضاوت نخواهند کرد. در حالی که این تضمین مهم است، لزوماً نشان نمیدهد که بیمار واقعاً چه میخواهد، به ویژه اگر یک دستورالعمل پزشکی قدیمی همچنان منعکس کننده رد نوشته شده تحت قانون قبلی باشد.
تغییر روابط
طرد شدن در دکترین شاهدان شامل محدود کردن تماس اجتماعی پس از حذف کسی از جامعه است. اعضا با کسانی که حذف شدهاند معاشرت نمیکنند، اگرچه ممکن است در جلسات به آنها سلام کنند و روابط خانوادگی گاهی ادامه یابد.
این به این معنی است که کسی که تحت قانون قبلی یک جزء خون را پذیرفته بود ممکن است با پیامدهای جماعتی روبرو شود، در حالی که اکنون همان انتخاب مجاز است. این تغییر ممکن است احساسات بیعدالتی را برای کسانی که از هم جدا شدهاند عمیقتر کند و بلافاصله پیوندهای جامعه یا روابط را بازسازی نکند—اگر اصلاً بازسازی شود. مطالعات درباره شاهدان سابق طرد شدن را با مبارزات بر سر هویت و تعلق، در کنار مقابله و رشد متنوع مرتبط میکند.
این از دست دادن مبهم—غم داشتن کسی که زنده است اما از نظر اجتماعی در دسترس نیست—میتواند به ویژه برای توضیح به بیگانگان دشوار باشد. کسانی که طرد شدهاند ممکن است این از دست دادن را در کنار غم، خشم از یک قانون قدیمی، عشق به بستگان که همچنان شاهد هستند و امید به اصلاحات سازمانی ادامه دهند.
پاسخهای بالینی محتاطانه
درمانگران باید درباره تاریخچه دینی و ارتباطات فعلی یک مراجع بپرسند وقتی که به ناراحتی مراجع مربوط میشود. مراقبت آگاهانه از فرقه شامل شناخت چگونگی تأثیرگذاری قدرت، اطلاعات و احتمال از دست دادن روابط بر تصمیمات است، بدون فرض کمبود اختیار یا هدایت باورها. برای شاهدان فعلی، مهم است که بپرسیم که سیاست در گذشته برای آنها چه معنایی داشت، اکنون چه معنایی دارد و با چه کسی احساس امنیت میکنند که درباره آن صحبت کنند.
اگر درمان نزدیک میشود، درمانگران میتوانند بیماران را تشویق کنند که هر دستورالعمل قدیمی را با تیم پزشکی خود بررسی کنند. کالج جراحان آمریکا توصیه میکند که با بیماران شاهد خصوصی صحبت شود، خواستههای آنها تأیید شود و فضایی بدون فشار فراهم شود. درمانگران میتوانند به مراجعان کمک کنند تا ترسها و ارزشهای خود را بیان کنند تا در تصمیمگیریهای پزشکی یاری شوند. درمان میتواند فضایی برای غم فراهم کند بدون اینکه عدم قطعیت را به سرزنش تبدیل کند.
در حالی که باید از گروههای مذهبی که قوانین مضر را اصلاح میکنند استقبال کنیم، به همان اندازه مهم است که رنجهای قبلی را به رسمیت بشناسیم و تأثیرات آن بر اعضای گذشته را در نظر بگیریم.