فراتر از ما در مقابل آنها
نکات کلیدی
- دستهبندی یک عملکرد بنیادین و خودکار مغز است.
- دستهبندی افراد میتواند به فرضیات نادرست منجر شود.
- یافتن اشتراکات ممکن است به غلبه بر ذهنیت «ما در مقابل آنها» کمک کند.
در انتخابات اخیر، دموکراتها کنترل هر دو مجلس نمایندگان و سنا را به دست آوردند و به اکثریت فوقالعاده جمهوریخواهان پایان دادند. پوشش خبری انتخابات نشاندهنده شکاف روزافزون بین دموکراتها و جمهوریخواهان بود، که توسط دولت ترامپ تشدید شده و باعث نفاق بین همسایگان، دوستان و خانوادهها در سراسر کشور شده است. پس از پیروزی، جیمز تالاریکو، سناتور منتخب دموکرات از تگزاس، از آمریکاییها خواست که تمرکز را از نبرد ایدئولوژیک «چپ در مقابل راست» به شکاف اقتصادی «بالا در مقابل پایین» بین نخبگان و طبقه کارگر تغییر دهند.
صرف نظر از نظر شما درباره تالاریکو، دیدگاه او ممکن است ارزشمند باشد. ذهنیت «ما در مقابل آنها» قدیمی است و احتمالاً از تمایل ما به دستهبندی ناشی میشود. دستهبندی یک عملکرد ذاتی و خودکار مغز است که به ما اجازه میدهد مقادیر زیادی اطلاعات را ذخیره کنیم و درباره چیزهای ناشناخته استنتاج کنیم. بدون این توانایی، هر برخورد جدید نیاز به یادگیری از ابتدا داشت. برای مثال، شناخت یک سیب به عنوان میوه به ما اجازه میدهد تا استنتاج کنیم که شیرین و مغذی است و شناخت یک سگ به ما کمک میکند رفتار و ایمنی آن را پیشبینی کنیم.
چگونه دستهبندی افراد میتواند به تعصب و تمایل به گروه خودی منجر شود
در حالی که دستهبندی مفید است، زمانی که به افراد اعمال میشود، معایبی دارد. دستهبندی افراد میتواند به فرضیات نادرست بر اساس عضویت گروهی منجر شود که این اساس تعصب است—قضاوت بر اساس وابستگی گروهی. علاوه بر این، شناسایی با یک «گروه خودی» به طور اجتنابناپذیر دیگران را به عنوان اعضای «گروه غیرخودی» مستثنی میکند. نوزادان از شش ماهگی شروع به انجام این کار میکنند و از ویژگیهای ادراکی مانند جنسیت و نژاد استفاده میکنند. کودکان بزرگتر انتظار دارند که اعضای گروه، که اغلب با ویژگیهای دلخواه مانند رنگ پیراهن شناسایی میشوند، ترجیحات و رفتارهای مشترکی داشته باشند (لیبرمن، وودوارد و کینزلر، ۲۰۱۷).
این مهم است زیرا ما تمایل داریم اعضای گروه خودی را بهتر از دیگران رفتار کنیم، حتی اگر گروه دلخواه باشد. مطالعات نشان میدهد که بزرگسالان با شباهتهای دلخواه (مثلاً ترجیحات رنگ) یا معنادار (مثلاً وابستگیهای سیاسی یا مذهبی) بیشتر با کسانی که عضویت گروهی مشترک دارند همکاری میکنند، بدون توجه به اهمیت گروه (اوگورلار و همکاران، ۲۰۲۴). این نشان میدهد که عضویت گروهی ثابت نیست.
در واقع، مرزهای بین «ما» و «آنها» میتواند بر اساس جنبههای هویتی تأکید شده تغییر کند. من این را در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به عنوان یک دانشجوی دانشگاه تجربه کردم. با وجود ترس، شاهد جمع شدن دانشجویان در اتحاد و خواندن «آمریکا زیبا» بودم. آن روز، ما با وابستگیهای سیاسی تقسیم نشده بودیم؛ ما به عنوان آمریکاییها متحد بودیم. ما دایره خودی را گسترش دادیم و دایره وسیعتری ایجاد کردیم.
تحقیقات این مشاهده را تأیید میکند. مطالعاتی که در آن شرکتکنندگان بر هویت آمریکایی خود تمرکز کردند (مثلاً نوشتن درباره غرور ملی) نشان داد که هر دو دموکرات و جمهوریخواه اعضای حزب مخالف را به طور مثبتتری میبینند (لوندوفسکی، ۲۰۱۸).
فراتر رفتن از «ما در مقابل آنها» با یافتن زمینه مشترک
برای فراتر رفتن از ذهنیت «ما در مقابل آنها» در سیاست یا زندگی، ممکن است از دیدن افراد به عنوان جمهوریخواه یا دموکرات دست برداریم و به جای آن ویژگیهای مشترک را بیابیم—شاید به عنوان والدین همکار، اعضای جامعه، علاقهمندان به موسیقی، یا به سادگی انسانها. همانطور که تالاریکو پیشنهاد کرد، تعریف مجدد عضویت گروهی به صورت گستردهتر میتواند تفاوتهای درک شده را به عضویت در یک جامعه مشترک تبدیل کند.
منابع
لیبرمن، ز., وودوارد، ا. ال., و کینزلر، ک. د. (۲۰۱۷). منشأ دستهبندی اجتماعی. روندها در علوم شناختی, ۲۱(۷), ۵۵۶–۵۶۸.
لوندوفسکی، م. س. (۲۰۱۸). آمریکاییها، نه حزبیها: آیا تأکید بر هویت ملی آمریکایی میتواند قطبیت عاطفی را کاهش دهد؟ مجله سیاست, ۸۰(۱), ۵۹–۷۰.
اوگورلار، پ., دورو، ا. ر., ایسیر، ا., ییلماز، ا., و همکاران. (۲۰۲۴). عضویتهای گروهی مشترک تعصب بینگروهی را در همکاری کاهش میدهد. علم روانشناسی اجتماعی و شخصیتی, ۱۶(۲).