چگونه به یک خبره در اضطراب تبدیل شویم
یادگیری گوش دادن، چشیدن، لذت بردن و یادگیری از اضطراب
اضطراب بخشی اجتنابناپذیر و وجودی از انسان بودن است. به جای اجتناب از آن، باید یاد بگیریم که آن را تحمل کنیم، از آن لذت ببریم و از آن یاد بگیریم. این رویکرد میتواند با آزاد کردن انرژیای که اضطراب در خود دارد، به خلاقیت و بهرهوری منجر شود.
در روشی مشابه با چگونگی تبدیل شدن به یک کارشناس در شرابهای خوب، غذاها یا هنر، همه ما باید یاد بگیریم که به خبرههای اضطراب تبدیل شویم. اضطراب بخش جداییناپذیر از وجود انسانی است. فیلسوف سورن کییرکگور اضطراب را به عنوان "بهترین معلم ما" توصیف کرده و پیشنهاد میکند که یادگیری اضطراب "به روش درست" یک دستاورد عمیق است. یک قرن بعد، رواندرمانگر وجودی رولومی اشاره کرد که اجتناب از اضطراب به معنای از دست دادن فرصتهای خودشناسی است. هم کییرکگور و هم می، که در طول زندگی خود با اضطراب دست و پنجه نرم کردند، بینشهایی در مورد درک و پذیرش این احساس پیچیده ارائه میدهند.
توقف، گوش دادن، احساس، لذت بردن، یادگیری
اضطراب بر همه تأثیر میگذارد، اگرچه منابع و علائم آن بر اساس ژنتیک و تجربیات زندگی متفاوت است. ریشههای اضطراب اغلب وجودی هستند و از ناامنی ذاتی وجود، بیمعنایی ادراکشده و واقعیتهای از دست دادن، رنج و مرگ ناشی میشوند. بسیاری از مردم سعی میکنند اضطراب خود را پنهان کنند یا از آن اجتناب کنند تا زمانی که مجبور به مواجهه با آن شوند.
کلید مدیریت سازنده اضطراب این است که از اجتناب از آن دست برداریم و به جای آن گوش دهیم که ممکن است چه چیزی به ما بگوید. این شامل حضور ذهن و حضور با اضطرابمان است، مشابه با نزدیکترین خویشاوند آن، افسردگی. اضطراب میتواند به عنوان یک هشدار، زنگ خطر یا بیدارباش عمل کند. ممکن است نشاندهنده یک مسئله فیزیولوژیکی، واکنش به محرکها یا نشانهای باشد که ما در حال مقاومت در برابر آگاهتر شدن از چیزی ناخودآگاه هستیم. همچنین ممکن است فراخوانی برای ایجاد تغییراتی در زندگیمان، همسو شدن بیشتر با خود واقعیمان یا یافتن راههای جدید برای بازگرداندن روح و عقلانیتمان باشد. اضطراب حتی ممکن است به بیان هنری یا خلاقانه خود بپردازد. معانی و اهداف اضطراب متعدد هستند.
آزادسازی و بیان انرژی اولیه اضطراب
اگر مایل باشیم به جایی که اضطراب ما را هدایت میکند برویم، میتواند ما را از تاریکی ناخودآگاه به نور آگاهی هدایت کند و پیام خود را آشکار کند. رواندرمانی یکی از راههای دستیابی به این هدف است و خلاقیت راه دیگری است. اضطراب، مانند خشم و دیگر احساسات دایمونیک، نوعی انرژی است که نمیتوان آن را بدون عواقب نابود کرد یا به طور نامحدود سرکوب کرد. اضطراب سرکوبشده میتواند به علائم روانی یا جسمانی تبدیل شود. با این حال، با هدایت انرژی اضطراب به فعالیتهای مولد و خلاقانه، میتوانیم این نیروی زندگی اولیه را آزاد کنیم. این فرآیند نشان میدهد که آنچه زمانی از آن میترسیدیم و رد میکردیم میتواند به منبعی از حیات، خلاقیت و معنویت اصیل تبدیل شود.