اجتناب از ضرر برای مجموعهداران: کسر مالیاتی که از دست دادید
نکات کلیدی
- اهدای اقلام کلکسیونی به مؤسسات یک عمل خیریه است.
- این کار معمولاً برای اهداکننده و مؤسسه لذتبخش است.
- اهداکنندگان اغلب انتظار دارند برای سخاوت خود کسر مالیاتی دریافت کنند.
به عنوان یک مجموعهدار، گاهی اوقات خود را ناامید میبینم—نه از ساختن مجموعهام که از آن لذت میبرم، بلکه از اهدای اقلام به موزهها و سازمانهای مشابه. مشکل از نامههای تشکری است که توسط کارکنان مؤسسه ارسال میشود و اغلب زبان لازم برای اعتباربخشی به کسر خیریه توسط IRS را ندارند. این نامهها، اگرچه مودبانه هستند، اما اغلب به نظر میرسد که از یک قالب کلی پیروی میکنند و اصطلاحات ضروری را حذف میکنند.
این نادیدهگیری برای اهداکنندگان مشکلساز است زیرا آنها را از ادعای کسر مالیاتی مورد انتظار باز میدارد که منجر به از دست دادن مالی میشود. کارمند مؤسسه که نامه را نوشته است تحت تأثیر قرار نمیگیرد مگر اینکه یک سرپرست دقیق به اشتباه توجه کند. اما اهداکننده، هم با یک شکست مالی و هم با ناراحتی روانی اجتناب از ضرر مواجه میشود وقتی که کسر مالیاتی رد میشود.
این وضعیت ممکن است بیشتر شود. IRS تحت قانون کاهش تورم ۲۰۲۲ حدود ۸۰ میلیارد دلار بودجه جدید برای اجرای قانون، عملیات، فناوری و خدمات مالیاتی دریافت کرد. اگرچه کنگره بخشی از این بودجه را مجدداً تخصیص داده است، اما قوانین برای تأیید کمکهای خیریه همچنان سختگیرانه باقی مانده است. دادگاه مالیاتی این قوانین را به شدت اجرا میکند، که باید هم اهداکنندگان و هم افسران هدیههای غیرانتفاعی را به هوشیاری وادارد.
اجتناب از ضرر
اجتناب از ضرر تمایل به ترجیح اجتناب از ضررها نسبت به کسب سودهای معادل است. روانشناسان دانیل کانمن و آموس تورسکی این رفتار را شناسایی کردند و اشاره کردند که درد از دست دادن یک مقدار معین تقریباً دو برابر لذت کسب همان مقدار است. به عنوان مثال، یک سرمایهگذار ممکن است به خاطر اجتناب از درد تحقق یک ضرر، به یک سهام زیانده بچسبد، حتی اگر به معنای از دست دادن سودهای بالقوه باشد.
ناامیدی از دست دادن پول به دلیل کسر مالیاتی غیرمحقق شده مشابه است. این میتواند اهداکنندگان را از انجام کمکهای آینده منصرف کند تا از ناراحتی اجتناب کنند. از دیدگاه من به عنوان یک مجموعهدار و کسی که پاسخ مغز به ضرر را مطالعه میکند، این یک هزینه پنهان است که مؤسسات اغلب نادیده میگیرند. یک نامه ضعیف نوشته شده میتواند اهداهای آینده را دلسرد کند.
داستان من
اخیراً، ارزیاب من، جی. اسکات کلر، متوجه شد که نامه تشکری که از یک مؤسسه بزرگ برای یک هدیه اخیر دریافت کردم، زبان لازم برای کسر مالیاتی را نداشت. بر اساس بخش ۱۷۰(f)(8) از کد درآمد داخلی، یک اهداکننده که ادعای کسر ۲۵۰ دلار یا بیشتر را دارد باید یک تأییدیه کتبی دریافت کند که شامل نام سازمان، مقدار نقدی یا توصیف اموال اهدا شده و اینکه آیا کالاها یا خدماتی در ازای کمک ارائه شدهاند یا خیر، باشد. معمولاً این به صورت «هیچ کالا یا خدماتی در ازای این کمک ارائه نشده است» بیان میشود.
اگر نامه این بیانیه را حذف کند، اهداکننده باید یک تأییدیه اصلاح شده از مؤسسه درخواست کند. تأییدیه باید همزمان باشد، به این معنی که اهداکننده آن را تا زودترین تاریخ ارسال اظهارنامه مالیاتی برای سال کمک یا تاریخ سررسید، از جمله تمدیدها، دریافت کند. نامه اصلاح شدهای که بعد از ارسال اظهارنامه یا مهلت دریافت شود، معمولاً کسر را حفظ نمیکند.
برخی دیگر که اینقدر خوششانس نبودند
در حالی که هدیه خود من ناچیز بود، یک بیوه که در وال استریت ژورنال به نمایش گذاشته شد، هدیهای به ارزش بیش از ۴۵۰,۰۰۰ دلار اهدا کرد. مؤسسهای که او به آن اهدا کرد نتوانست مدارک صحیح را ارائه کند و منجر به از دست دادن کسر شد. او عواقب دردناک یک کسر هدیه ناموفق را تجربه کرد.
او تنها نیست. در پرونده آلبرشت علیه کمیسیونر، زنی کل کسر خود را برای اهدای بخشی از مجموعه جواهرات بومی آمریکایی خود به یک موزه از دست داد زیرا سند هدیه مشخص نکرده بود که آیا او چیزی در ازای آن دریافت کرده است یا خیر. با وجود ارزش توافق شده و انتقال مجموعه، دادگاه مالیاتی نیاز به تأییدیه را به شدت اجرا کرد و همدلی کمی نشان داد.
به عنوان کسی که به طور مرتب اقلام کلکسیونی به موزهها اهدا میکند، این وضعیت را به راحتی قابل اجتناب میدانم. مؤسسه هیچ عواقبی را در صورت نادرست بودن نامه متحمل نمیشود. اهداکننده تمام ضرر مالی و احساسی را تحمل میکند و این عدم تعادل این مسئله را بهخصوص ناخوشایند میسازد.
در کار قبلی خود در خرید و فروش سهام، توصیه کردم: «خریدار مراقب باشد.» در اینجا، همان احتیاط اعمال میشود: اهداکننده مراقب باشد. هر نامه تأییدیه را با دقت بخوانید. جزئیات کوچک میتواند ارزش مالی هدیه اهداکننده را تعیین کند.
مراجع
کانمن، د. و تورسکی، ا. (۱۹۷۹). نظریه چشمانداز: تحلیلی از تصمیمگیری تحت ریسک. اکونومتریکا، ۴۷(۲)، ۲۶۳–۲۹۱.