اختلال طیف اوتیسم: بررسی مکانیسمهای عصبی و شناختی
چکیده
مقدمه:
اختلال طیف اوتیسم (ASD) با تغییرات پیچیده عصبی-شناختی مرتبط است که بر شناخت اجتماعی، عملکرد اجرایی و پردازش حسی تأثیر میگذارد. درک این مکانیسمها برای پیشرفت در راهبردهای تشخیص و درمان ضروری است.
روشها:
ما یک مرور یکپارچه از یافتههای اخیر در زمینه تصویربرداری عصبی ساختاری، اتصال عملکردی، زیستشناسی مولکولی، مطالعات شناختی، ژنتیک و اپیژنتیک انجام دادیم. رویکردهای بینرشتهای برای بررسی مکانیسمهای تنظیمی درگیر در توسعه و عملکرد عصبی و همچنین تأثیر آنها بر پاتوفیزیولوژی ASD خلاصه شدند.
نتایج:
شواهد حاصل از مطالعات تصویربرداری مغزی تغییرات ساختاری قابل توجه و اختلال در اتصال مدارهای عصبی را نشان میدهد که بر ارتباطات محلی و جهانی در مغز تأثیر میگذارد. اختلال در سیستم انتقالدهندههای عصبی، به ویژه در مسیرهای گلوتاماترژیک و گابائرژیک، به عدم تعادل تحریک-مهار که یکی از ویژگیهای ASD است، کمک میکند. تحقیقات ژنتیکی و اپیژنتیکی الگوهای وراثتی خانوادگی و تعاملات ژن-محیطی را که توسعه عصبی را تنظیم میکنند، برجسته میکند. پیشرفتها در نشانگرهای تصویربرداری عصبی تشخیص زودهنگام را بهبود بخشیده است، در حالی که رویکردهای درمانی سفارشی که عناصر خاص عصبی-زیستی را هدف قرار میدهند، با نتایج بالینی بهتر مرتبط هستند.
بحث:
این مرور بر اهمیت یک چارچوب چندبعدی که تصویربرداری، زیستشناسی مولکولی و ژنتیک را در درک ASD ادغام میکند، تأکید میکند. یافتهها بر ناهمگونی ASD تأکید میکنند و به ضرورت راهبردهای درمانی فردی اشاره دارند. تحقیقات آینده باید شناسایی زودهنگام نشانگرها و توسعه درمانهای شخصیسازی شده که به پیچیدگی سیستم عصبی و نتایج درمانی متنوع پاسخ میدهند، را در اولویت قرار دهند.
این یک مقاله تخصصی است. برای مطالعه کامل، وارد حساب دارای دسترسی تخصصی شوید.