چالشهای بیشتر AuDHD نسبت به اوتیسم یا ADHD بهتنهایی
درک AuDHD
AuDHD اصطلاحی است که از جامعه نورودایورجنت برای توصیف همزمانی اوتیسم و ADHD به وجود آمده است. این اصطلاح به چالشهای منحصربهفردی که افراد با هر دو وضعیت مواجه هستند، اشاره دارد. با وجود شیوع این ترکیب، دادههای محدودی درباره AuDHD به دلیل محدودیتهای تاریخی در تشخیص وجود دارد. تا زمانی که DSM-5 در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، امکان تشخیص هر دو اوتیسم و ADHD در یک فرد وجود نداشت.
شیوع و تشخیص
مطالعات اخیر نشان میدهند که اوتیسم و ADHD بیشتر از آنچه قبلاً تصور میشد با هم رخ میدهند. تقریباً ۵ تا ۸ درصد از کودکان ADHD دارند و ۲ تا ۴ درصد اوتیسم دارند. اگر این شرایط مستقل بودند، تنها حدود ۰.۲ درصد از کودکان هر دو را داشتند. با این حال، یک بررسی از ۶۳ مطالعه نشان داد که حدود ۴۰ درصد از افراد اوتیستیک نیز ADHD دارند. در اسپانیا، ۴۶ درصد از کودکان با اوتیسم ADHD داشتند و حدود ۱۰ درصد از کودکان با ADHD اوتیسم تشخیص داده شدند.
چالشهای AuDHD
افراد با هر دو اوتیسم و ADHD به دلیل هنجارهای اجتماعی که نورودایورجنتی را نمیپذیرند، با چالشهای بیشتری مواجه میشوند. آنها ممکن است در تعاملات اجتماعی، مهارتهای زندگی روزمره، تنظیم هیجانی و بهزیستی کلی بیشتر دچار مشکل شوند. یک مطالعه نشان داد که نوجوانان با AuDHD در مقایسه با کسانی که فقط اوتیسم دارند، با مشکلات بیشتری در عملکردهای اجرایی، دیدگاهگیری و تنظیم هیجانی و رفتاری مواجه هستند. این چالشها میتوانند به مشکلات یادگیری اضافی منجر شوند.
اهمیت شناسایی زودهنگام
اما کرادوک در تفسیر خود بر ترکیب منحصربهفرد ویژگیها در AuDHD تأکید کرد و آن را به رنگ جدیدی که از ترکیب قرمز (اوتیسم) و آبی (ADHD) ایجاد شده، تشبیه کرد. این همافزایی نیاز به آگاهی و درک خاصی دارد. شناسایی زودهنگام و ارزیابی عملکردهای اجرایی در کودکان اوتیستیک میتواند به ارائه حمایتهای لازم برای بهبود نتایج توسعهای کمک کند.
نتیجهگیری
تقاطع اوتیسم و ADHD چالشهای منحصربهفردی را ارائه میدهد که بیش از یک ترکیب ساده از دو وضعیت است. افزایش آگاهی و درک از AuDHD برای حمایت از افراد و بهبود بهزیستی آنها بسیار مهم است. شناسایی زودهنگام ADHD در کودکان اوتیستیک و تمرکز بر ارزیابی عملکردهای اجرایی میتواند به تنظیم مداخلات مناسب کمک کند.