آیا در درمان بیش از حد صحبت میکنیم؟
دیدگاه شخصی: بررسی "درمان از پایین به بالا"
بیش از دو دهه است که در مسیر درمان برای بهبود از تروما و اعتیاد قدم برداشتهام. این سفر با طلاق آغاز شد و در طول سالها در درمان فردی و گروهی، برنامههای ۱۲ مرحلهای، گروههای کلیسایی و کارگاهها شرکت کردهام. با وجود درک تروما به صورت ذهنی، اغلب از احساساتم جدا بودهام. مسائل مانند ترک، طرد، اعتیادها و موانع فرهنگی با والدین مهاجرم را شناختم، اما خود را به عنوان "آسیبدیده" پذیرفتم.
دیدگاهم زمانی تغییر کرد که به "نیمکره راست مغزم" از طریق شعر، عکاسی، نقاشی و آهنگهای تلویزیونی دوران کودکی دسترسی پیدا کردم. این بیان خلاقانه به من اجازه داد احساساتی را که نمیتوانستم بیان کنم، تجربه کنم. همانطور که کوهن، بارنز و رانکین (۱۹۹۵) اشاره کردند، "کلمات به تنهایی کافی نیستند... بهبودی نیاز به بیان خلاقانه در نماد و استعاره دارد."
با ترکیب تصاویر با کلمات، نیازم به توضیح گذشته کاهش یافت و احساساتم از طریق هنر به سطح آمد. هامل (۲۰۲۱) توضیح میدهد که خاطرات تروماتیک که به صورت تصاویر در نیمکره راست مغز ذخیره شدهاند، میتوانند از طریق فعالیتهای خلاقانه مانند نقاشی و طراحی دسترسی پیدا کنند.
همچنین با درمان بازی شنی آشنا شدم که مرا تشویق کرد به جای بیان کلامی نگرانیهایم، صحنههایی با استفاده از فیگورهای کوچک بسازم. این کار به من کمک کرد تا مغز منطقیام را کند کرده و احساساتی را که قبلاً فقط توصیف میکردم، تجربه کنم.
تفاوت بین پردازش "از بالا به پایین" و "از پایین به بالا" اهمیت یافت. رویکردهای از پایین به بالا بر احساسات بدنی، تصاویر، احساسات و انگیزههایی که ممکن است خارج از آگاهی هوشیارانه باشند، تمرکز دارند.
در طول همهگیری کووید، خواندن کتاب No Bad Parts درک من از خودم را تغییر داد. سیستمهای خانواده داخلی (IFS) به من کمک کرد تا واکنشپذیری، خشم و اجبارهایم را به عنوان بخشهای محافظ خودم ببینم. این را به عادت ناخنجویدن خودم اعمال کردم و به جای شرمساری، نیت مثبت آن را کاوش کردم. این کنجکاوی خاطراتی از ترس دوران کودکی را نشان داد و به من نشان داد که ناخنجویدن مکانیزمی برای احساس امنیت بود.
مورگان (۲۰۱۵) تأکید میکند که سیگنالهای بدنی اغلب زمانی که توجه به بیرون معطوف است یا زمان کافی داده نمیشود، نادیده گرفته میشوند. این درک به من نشان داد که صحبت درباره گذشته همیشه کافی نیست. ما میتوانیم تاریخ خود را بدانیم بدون اینکه کاملاً آن را تجربه یا ادغام کنیم.
در درمان، اکنون زمانی که مراجعان داستانهایشان را به اشتراک میگذارند، کند میشوم و از آنها میخواهم که توجه کنند چه چیزی درونشان در حال رخ دادن است. این رویکرد میتواند احساسات بدنی، تصاویر، صداها، خاطرات، نمادها، احساسات یا کلماتی که قبلاً خارج از آگاهیشان بودند را آشکار کند.
هدف این نیست که به خاطرات دردناک بازگردیم بلکه ایجاد یک تجربه احساسی اصلاحی جدید در حال حاضر است، چیزی که نیاز بود اما دریافت نشد.
همانطور که ون در کولک (۲۰۱۴) مینویسد، "تروما عمدتاً به عنوان داستان به یاد نمیآید... بلکه به عنوان اثرات حسی جداگانه."
در ابتدا فکر میکردم که درمان اضطراب و اعتیادهایم را درمان میکند و مرا از طرد و رفتارهای اجباری آزاد میکند. اما یاد گرفتم که بهبودی واقعی شامل ادغام است. در حالی که هنوز در حال پیشرفت هستم، شروع به تجربه بهبودی از درون به بیرون کردهام.
این تمرکز درونی در هر دو ادبیات درمانی و هنرهای رزمی منعکس شده است: "بیشتر مردم در فاصلهای راحت از بدنهایشان زندگی میکنند... به عنوان انسان، ما زمان زیادی را در داخل سرمان میگذرانیم که اغلب راه خروج را فراموش میکنیم." —بوللی، ۲۰۰۸
بعد از سالها درمان، سر و قلبم بالاخره شروع به اتصال کردهاند. بهبودی درباره بیشتر صحبت کردن نیست بلکه درباره توجه به آنچه درونم در حال رخ دادن است زمانی که داستانهایم را به اشتراک میگذارم.