صدای بیمار به اتاق دعوت شد. آیا شنیده شد؟
دیدگاه شخصی: چه چیزی از دست میرود وقتی به بیماران گوش نمیدهیم.
پزشکی در نجات جانها پیشرفتهای چشمگیری داشته است، اما درک تجربه بقا همچنان چالشی باقی مانده است. یک کنفرانس اخیر در زمینه قلب و عروق مرا به این فکر واداشت که آیا واقعاً صدای کسانی که با بیماری قلبی زندگی میکنند شنیده میشود یا خیر. در حالی که برای فناوری زمان زیادی وجود دارد، به نظر میرسد زمان برای بیمار محدود است.
جستجو برای بیمار
در کنفرانس، از پیشرفتهای فناوری در مراقبتهای قلبی تحت تأثیر قرار گرفتم. با این حال، افکار من به طور فزایندهای به تجربیات خود بیماران معطوف شد. تعاملی با یک خیریه قلبی این نگرانی را برجسته کرد. کارکنان مشغول ایجاد محتوای تبلیغاتی بودند که به نظر میرسید نمادی از تمرکز بر ارتباطات درباره بیماران به جای گوش دادن به آنها باشد.
سالن نمایشگاه خاطراتی از تجربیات بیمارستانی دوران کودکیام را زنده کرد و به من یادآوری کرد که اینها فقط خاطرات گذشته نیستند بلکه بخشی از واقعیت جاری من به عنوان کسی که با بیماری قلبی مادرزادی زندگی میکند هستند. اگرچه به عنوان یک روانشناس و محقق حضور داشتم، اما به عنوان یک بیمار نیز آنجا بودم که در حال حاضر با مشکلاتی در سلامت قلبی خود دست و پنجه نرم میکنم.
کودکی بر روی تخت
ارائههای کنفرانس عمدتاً فنی بودند و بر پیشرفتهای مراقبتهای قلبی تمرکز داشتند. با این حال، ارائه من به تجربه روانی زندگی با بیماری قلبی مادرزادی پرداخت. داستان شخصیام را برای نشان دادن مراقبتهای بهداشتی از دیدگاه کودک به اشتراک گذاشتم. وقتی صحبت میکردم، برخی از حضار جلسه را ترک کردند، که این سوال را مطرح کرد که چه اتفاقی میافتد وقتی تمرکز از بیماری به تجربه زیسته تغییر میکند.
چکهای ضربانساز دوران کودکیام را بازگو کردم که خنده حضار را برانگیخت، شاید به دلیل فناوری قدیمی. اما قصد من این بود که دیدگاه کودک در طول این رویههای پزشکی را منتقل کنم. جلسه بدون زمانی برای سوالات به پایان رسید، که احساس کنار گذاشته شدن بحثهای تجربه زیسته را تقویت کرد.
بازگشت به نقش بیمار
با تأمل در کنفرانس، به کودکان در بخشهای قلبی فکر کردم که اغلب نادیده گرفته میشوند در حالی که بزرگسالان درباره شرایط آنها بحث میکنند. این انتقادی به پزشکان فردی نیست، بسیاری از آنها طرفدار مراقبتهای روانشناختی هستند، بلکه بازتابی از فرهنگ گستردهتر مراقبتهای بهداشتی است. حتی حرفهایهای دلسوز ممکن است تمرکز بر بیماری را آسانتر از تجربه بیمار بدانند.
همچنین به کمبود توجه به بهزیستی روانی حرفهایهای بهداشت و درمان اشاره کردم، با وجود خطرات فرسودگی، خستگی شفقت و آسیب اخلاقی. پزشکی مدرن در بقا عالی عمل میکند، اما درک تجربه بیمار از بقا همچنان چالشی باقی مانده است.
هزینه عاطفی سخن گفتن
کنفرانس همچنین هزینه شخصی به اشتراکگذاری تاریخچه پزشکیام به عنوان یک ابزار آموزشی را برجسته کرد. بیماری قلبی مادرزادی من فقط یک فصل گذشته نیست بلکه یک وضعیت مادامالعمر است که بر سلامت و هویت من تأثیر میگذارد. حفظ سلامت روانی من برای ادامه این کار ضروری است.
مراقبتهای بهداشتی روانشناختی آگاهانه: واقعاً چقدر پیشرفت کردهایم؟
با زندگی با بیماری قلبی مادرزادی در تمام زندگیام، پیشرفتهای صورت گرفته در درک جنبههای روانی زندگی با شرایط مزمن را میشناسم. با این حال، مراقبتهای روانشناختی آگاهانه اغلب به عنوان یک افزودنی اختیاری به جای بخشی جداییناپذیر از بحثهای مراقبتهای بهداشتی احساس میشود. تجربه بیمار باید درمان و نتایج را شکل دهد، نه فقط آنها را همراهی کند.