درمان اضطراب: ۷ نوع و چگونگی انتخاب
درمان شناختی رفتاری (CBT)
درمان شناختی رفتاری (CBT) یک مداخله مبتنی بر شواهد برای اضطراب است که بر تغییر باورهای غیرواقعی درباره احتمال و هزینه خطرات پیشبینیشده با استفاده از تکنیکهای شناختی و رفتاری تمرکز دارد. بررسی سال ۲۰۱۸ نشان داد که CBT برای اختلالات مرتبط با اضطراب، بهویژه اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال استرس حاد مؤثر است. CBT معمولاً کوتاهمدت است و جلسات آن یک بار در هفته به مدت ۳ تا ۵ ماه برگزار میشود، اگرچه این مدت میتواند بر اساس نظر درمانگر متفاوت باشد.
درمان پذیرش و تعهد (ACT)
درمان پذیرش و تعهد (ACT) بر اساس پذیرش افکار و احساسات دردناک به عنوان بخشی از شرایط انسانی، بهجای اجتناب یا کنترل آنها است. ACT به توسعه انعطافپذیری روانی با آموزش پذیرش غیرقضاوتی افکار و احساسات دشوار و اقدام بر اساس ارزشها میپردازد. این روش از تکنیکهای ذهنآگاهی و استراتژیهای تغییر رفتار استفاده میکند و میتواند به صورت انفرادی یا گروهی ارائه شود.
درمان مواجههای
درمان مواجههای، نوعی از CBT، افراد را به تدریج در محیطی کنترلشده با محرکهای اضطراب یا ترس مواجه میکند تا اضطراب را مدیریت کرده و از اجتناب بکاهد. این روش برای فوبیاهای خاص، اختلال هراس، اختلال اضطراب اجتماعی، OCD و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مؤثر است. اگرچه OCD و PTSD در DSM-5-TR به عنوان اختلالات اضطرابی دستهبندی نمیشوند، اما اغلب شامل سطوح بالای اضطراب هستند.
درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی (MBCT)
درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی (MBCT) مدیتیشن ذهنآگاهی را با تکنیکهای CBT ترکیب میکند تا افکار و احساسات منفی مانند اضطراب را مدیریت کند. MBCT معمولاً به صورت گروهی انجام میشود و به آموزش توجه به لحظه حال، به چالش کشیدن الگوهای فکری منفی و مدیریت علائم اضطراب میپردازد. این روش میتواند برای اختلالات مختلف اضطرابی مؤثر باشد و اغلب با دارو یا سایر درمانها استفاده میشود.
درمان روانپویشی
درمان روانپویشی به بررسی نیروهای ناخودآگاه، تجربیات گذشته و احساسات سرکوبشدهای که افکار، احساسات و رفتارها را هدایت میکنند میپردازد. این درمان به حل این تعارضات ناخودآگاه برای اتخاذ تصمیمات سالمتر میپردازد و معمولاً شامل بررسی افکار، احساسات، رفتارها و رویاها است.
درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT)
درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT) ترکیبی از درمان فردی و آموزش مهارتهای گروهی برای توسعه تنظیم هیجانی، مهارتهای ارتباط بینفردی و تواناییهای حل مسئله است. DBT از تکنیکهای ذهنآگاهی برای کاهش اضطراب استفاده میکند و ممکن است برای اختلال شخصیت مرزی، افسردگی، اختلالات اضطرابی، اختلالات مصرف مواد و PTSD مؤثر باشد.
درمان بینفردی (IPT)
درمان بینفردی (IPT) بر بهبود روابط و عملکرد اجتماعی تمرکز دارد. اگرچه بهطور خاص برای اضطراب طراحی نشده است، IPT میتواند در صورتی که اضطراب به روابط یا تعاملات اجتماعی مرتبط باشد مؤثر باشد. این روش به شناسایی و حل مسائل ارتباطی و عملکرد اجتماعی میپردازد و اضطراب و مشکلات روانی را کاهش میدهد.
چگونگی انتخاب بهترین نوع درمان
انتخاب رواندرمانی مناسب برای اضطراب میتواند چالشبرانگیز باشد، زیرا عوامل متعددی اغلب به اضطراب کمک میکنند. متخصصان سلامت روان ممکن است از ترکیبی از رویکردها استفاده کنند که بدون تخصص بالینی انتخاب را دشوار میکند. برای اضطرابی که ناشی از استرس روابط و تجربیات گذشته است، ترکیبی از IPT، درمان روانپویشی و CBT ممکن است مفید باشد. مشورت با یک متخصص سلامت روان میتواند به تعیین بهترین رویکرد کمک کند، اگرچه پیدا کردن درمانگر مناسب ممکن است نیاز به آزمون و خطا داشته باشد.
نتیجهگیری
درمان میتواند به مدیریت اضطراب با پرداختن به الگوهای فکری منفی و توسعه مهارتهای مقابلهای جدید کمک کند. انواع مختلفی از رواندرمانی وجود دارد و یافتن نوع مناسب بستگی به ریشه اضطراب شما و ترجیحات شخصی دارد.