نیاز نوجوانان آمریکایی به حمایت عاطفی و اجتماعی بیشتر
پرداختن به تنهایی و انزوا
حمایت اجتماعی برای بسیاری از نوجوانان آمریکایی به شدت کم است، به طوری که تنها ۵۸.۵٪ گزارش میدهند که همیشه یا معمولاً حمایت اجتماعی و عاطفی مورد نیاز خود را دریافت میکنند، بر اساس گزارشی از CDC که بر اساس دادههای جمعآوری شده از والدین و نوجوانان در سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ تهیه شده است. با وجود این، ۹۳.۱٪ از والدین معتقدند که فرزندانشان حمایت کافی دریافت میکنند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که نوجوانانی که حمایت اجتماعی ندارند، سلامت روانی و جسمی بدتری را گزارش میکنند، از جمله اضطراب، افسردگی و رضایت پایین از زندگی.
این موضوع با نگرانیهای گستردهتر همچون توصیه جراح کل ایالات متحده در مورد "اپیدمی" ملی تنهایی و انزوای اجتماعی همخوانی دارد. نوجوانان به دلیل نیاز شدید مغزهای در حال توسعهشان به تعلق و تأیید همسالان، به ویژه به حمایت اجتماعی حساس هستند. پرداختن به این بحران شامل تقویت حمایت اجتماعی و عاطفی، به ویژه برای گروههای در معرض خطر مانند جوانان LGBTQ+ و کسانی که در مناطق روستایی زندگی میکنند، میشود.
نوجوانان در معرض خطر
نوجوانان امروزی با چالشهای منحصر به فردی روبرو هستند، از جمله تیراندازیهای مدرسه، تهدیدات تغییرات آب و هوایی و پیامدهای قرنطینههای COVID-19. حمایت اجتماعی در طول پاندمی به شدت کاهش یافته و فرصتهای ارتباط حضوری به طور کامل بازنگشته است. حتی قبل از COVID-19، نوجوانان زمان کمتری را با دوستان میگذراندند، به طوری که یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ کاهش ۲۲ دقیقهای در تعاملات اجتماعی در مقایسه با سال ۲۰۰۳ را نشان داد.
در حالی که زمان استفاده از صفحه نمایش افزایش یافته، استفاده زیاد از رسانههای اجتماعی همراه با تعاملات حضوری کم با نرخهای بالاتر تنهایی همبستگی دارد. ارتباطات دیجیتال میتواند برخی مزایا را ارائه دهد، اما اغلب عمق تعاملات رو در رو را ندارد. نوجوانانی که حمایت کافی دریافت نمیکنند، مانند دختران، جوانان LGBTQ+ و کودکان رنگینپوست، مشکلات روانی بیشتری گزارش میکنند. کمتر از نیمی از نوجوانان اقلیت جنسی و جنسیتی گزارش میدهند که حمایت مستمر دریافت میکنند و نوجوانان سیاهپوست و اسپانیایی زبان نسبت به همسالان سفیدپوست و آسیایی خود حمایت کمتری را احساس میکنند.
بزرگسالان حامی نوجوانان
با رشد نوجوانان، آنها به طور طبیعی به دنبال استقلال از والدین میروند، اما حمایت والدین همچنان حیاتی است. والدین هم حمایت عملی و هم عاطفی ارائه میدهند، اگرچه نوجوانان ممکن است به طور علنی این نیاز را اذعان نکنند. روابط قوی با بزرگسالان دلسوز برای سلامت روانی نوجوانان حیاتی است و ثبات و حمایتی فراتر از آنچه همسالان میتوانند ارائه دهند، فراهم میکند.
والدین اغلب هنگام مواجهه با چالشها به حل مسئله روی میآورند، اما نوجوانان ممکن است به سادگی به دنبال تأیید باشند. کارشناسان پیشنهاد میکنند که رویکردی حمایتیتر اتخاذ شود و نوجوانان را تشویق کنند تا احساسات خود را بیان کنند و راهحلهای خود را پیدا کنند. مربیان غیرفامیلی، مانند معلمان و مربیان، نیز نقش اساسی در حمایت از جوانان دارند. نوجوانانی که از بزرگسالان غیر والدین حمایت میشوند، عملکرد تحصیلی، عزت نفس و سلامت روانی بهتری نشان میدهند.
برنامههایی مانند نقشهبرداری ارتباطات، که توسط ریچارد وایسبورد توسعه یافته، به تقویت ارتباطات بین دانشآموزان و کارکنان مدرسه میپردازند و دانشآموزانی که فاقد روابط مثبت با بزرگسالان هستند را شناسایی میکنند. چنین ابتکاراتی، همراه با سرمایهگذاری در مدارس و فعالیتهای فوق برنامه، برای ارائه حمایتهای مورد نیاز نوجوانان حیاتی است.
والدین و متخصصان میتوانند به نوجوانان کمک کنند تا مهارتهای اجتماعی-عاطفی را توسعه دهند و تمرین کنند که درخواست حمایت کنند، که در هر سنی کار چالشبرانگیزی است. تشویق نوجوانان به بیان نیازهای خود و جستجوی کمک مناسب ضروری است، زیرا حمایت اجتماعی راهحل یکسانی برای همه نیست.