توجه همه انسانها: هوش مصنوعی مانند یک جاسوس است
تسلط شبکههای اجتماعی بر توجه ما
فناوری هوش مصنوعی به طور مداوم فعالیتهای آنلاین ما را زیر نظر دارد. تبلیغکنندگان از این امر برای جلب توجه ما استفاده میکنند، اغلب با تحریک احساسات قوی. اینترنت از فضایی که در آن اطلاعات مصرف میکردیم به جایی تبدیل شده که توجه ما کالای اصلی است.
در روزهای اولیه اینترنت، وبسایتها زمان زیادی برای بارگذاری میبردند و تبلیغات به بنرهای ساده و پاپآپها محدود میشد. با پیشرفت فناوری، الگوریتمها شروع به تحلیل رفتار ما کردند، مانند اینکه چقدر طول کشید تا یک ویدیو را تماشا کنیم یا برای خواندن چیزی توقف کنیم. این دادهها برای تبلیغکنندگان برای سنجش اثربخشیشان حیاتی شد. اکنون هوش مصنوعی مانند یک ناظر نامرئی عمل میکند و هر حرکت ما را به صورت آنلاین پیگیری میکند بدون اینکه حتی متوجه شویم.
بازپسگیری توجه
جو مارچیز و جاناتان بینگ این پدیده را در کتاب خود به نام Human Dot AI بررسی میکنند. آنها تکامل تبلیغات را از روزهای خیابان مدیسون تا به امروز دنبال میکنند. مارچیز، یک مدیر رسانهای، و بینگ، یک کارشناس بازاریابی و ارتباطات، هدفشان کمک به مردم برای بازپسگیری کنترل بر توجهشان است که الگوریتمها برای جلب آن طراحی شدهاند.
در گذشته، تبلیغاتی مانند «یک کوکاکولا و لبخند داشته باشید» از طریق شعارهای جذاب حس جامعه را ایجاد میکردند. تماشای تلویزیون یک تجربه مشترک بود، بدون گزینهای برای گذر از تبلیغات. امروزه تقریباً نیمی از بینندگان تلویزیون به خدمات استریمینگ روی آوردهاند و تجربه تماشا را بیشتر انفرادی کردهاند. مارچیز مصرف شبکههای اجتماعی را به تماشای تلویزیون تشبیه میکند، اما اشاره میکند که این تجربه بیشتر منزویکننده است.
با ۵.۸ میلیارد کاربر تلفن همراه در سراسر جهان، ۷۰٪ از جمعیت جهان سبک زندگی دیجیتالی متصل دارند. مارچیز و بینگ پیشنهاد میکنند که با وجود زندگیهای مبتنی بر هوش مصنوعی، هنوز میتوانیم راههایی برای تقویت ارتباط انسانی پیدا کنیم. شبکههای اجتماعی که زمانی تسهیلکننده ارتباط بودند، به پلتفرمی برای تبلیغات ظریف تبدیل شدهاند که هدف اصلی آنها جلب مشارکت مصرفکننده است. این تغییر منجر به کمبود نظارت ویراستاری و قطع ارتباط بین ماشینها و درک انسانی شده است. اکنون محتوا بر نگه داشتن کاربران درگیر و احساسی متمرکز است تا گرد هم آوردن آنها.
محدودیتهای الگوریتمها
مارچیز و بینگ استدلال میکنند که هیچ الگوریتمی نمیتواند جایگزین تعامل واقعی انسانی شود که شامل تجربیات و داستانهای مشترک است. یک زندگی مبتنی بر الگوریتم میتواند صمیمیت را کاهش دهد، نیاز ما به ارتباط را تجاری کند و میل ما به عشق را بهرهبرداری کند. زمان و توجه ما منابع محدودی هستند، اما الگوریتمها به طور بیرویه محتوای مشابه بیشتری را به ما ارائه میدهند.
حفظ بهداشت دیجیتال برای تعادل در زندگیهای متمرکز بر فناوری ما ضروری است. در حالی که تاکتیکهای جلب توجه به قدمت تبلیغات هستند، در نهایت این ما هستیم که تصمیم میگیریم کجا تمرکز خود را معطوف کنیم.