علائم بیشفعالی در نوجوانان، تشخیص، درمان و مقابله
علائم بیشفعالی در نوجوانان
همه افراد مبتلا به بیشفعالی همه علائم را نشان نمیدهند و داشتن چند علامت لزوماً به معنای ابتلا به بیشفعالی نیست. در اینجا ۱۵ روش که بیشفعالی میتواند در نوجوانان ظاهر شود، آمده است:
کمبود تمرکز
نوجوانان مبتلا به بیشفعالی ممکن است در انجام وظایف دچار مشکل شوند، پروژهها را شروع کنند اما آنها را به پایان نرسانند. آنها ممکن است به راحتی حواسشان پرت شود و اشتباهات بیدقتی در مدرسه، کار یا خانه مرتکب شوند.
بینظمی
نوجوانان مبتلا به بیشفعالی ممکن است مرتباً وسایل خود را گم کنند و زمان زیادی را صرف جستجوی آنها کنند. مدیریت نادرست زمان میتواند منجر به از دست دادن قرارها و مهلتها شود.
رفتار خودمحور
ممکن است برای نوجوانان مبتلا به بیشفعالی دشوار باشد که نیازهای دیگران را تشخیص دهند، که منجر به مشکلاتی در انتظار نوبت یا به اشتراکگذاری شود.
بیقراری
بیقراری در بیشفعالی رایج است. نوجوانان ممکن است از طریق بیقراری، بیشفعالی نشان دهند و نشستن آرام برایشان دشوار باشد.
ترس از طرد شدن
برخی افراد مبتلا به بیشفعالی دچار حساسیت به طرد شدن میشوند، جایی که طرد شدن، تمسخر یا انتقاد میتواند احساسات شدید را تحریک کند.
خیالپردازی
نوجوانان مبتلا به بیشفعالی ممکن است اغلب خود را در خیالپردازیهای طولانی مدت غرق کنند.
تکانشگری
نوجوانان مبتلا به بیشفعالی ممکن است در مقاومت در برابر وسوسهها دچار مشکل شوند، که میتواند به تصمیمات پرخطر منجر شود.
مشکل در دنبال کردن مکالمه
بیشفعالی میتواند بر مهارتهای گفتاری تأثیر بگذارد و باعث شود نوجوانان مکالمه را قطع کنند، بیش از حد صحبت کنند یا به نظر برسد که گوش نمیدهند.
تعویق
کمبود تمرکز میتواند منجر به تعویق شود، به ویژه در وظایفی که نیاز به زمان زیادی دارند، و باعث از دست دادن مهلتها شود.
مشکل در کار آرام
فعالیتهای آرام ممکن است برای نوجوانان مبتلا به بیشفعالی دشوار باشد، که ممکن است در نشستن و خواندن یا کار بر روی پروژهها به تنهایی مشکل داشته باشند.
همیشه در حال حرکت
در حالی که بیشفعالی با افزایش سن کاهش مییابد، برخی نوجوانان همچنان بسیار فعال باقی میمانند و به سرعت بین فعالیتها جابجا میشوند.
مشکل در خواندن نشانههای اجتماعی
نوجوانان مبتلا به بیشفعالی ممکن است متوجه نشوند که دیگران را قطع میکنند یا اذیت میکنند، که حفظ دوستیها را دشوار میکند.
مشکل در سازش با دیگران
مشکلات تمرکز، مکالمه و نشانههای اجتماعی میتواند سازش را دشوار کند.
مشکلات بهداشت شخصی
برخی نوجوانان مبتلا به بیشفعالی ممکن است به دلیل بینظمی و تعویق در بهداشت شخصی مشکل داشته باشند.
مشکل در پیروی از دستورات
کمبود تمرکز و بیقراری میتواند پیروی از دستورات دقیق را سخت کند.
چه عواملی میتوانند علائم بیشفعالی در نوجوانان را بدتر کنند؟
عوامل سبک زندگی و محیطی مانند استرس، تغییرات روال و کمبود خواب میتوانند علائم بیشفعالی را در نوجوانان تشدید کنند. تغییرات هورمونی نیز ممکن است مؤثر باشند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ نشان داد که علائم بیشفعالی در نوجوانان در طول روز مدرسه بدتر میشود و در بعدازظهر به اوج میرسد.
آیا علائم بیشفعالی بین پسران و دختران نوجوان متفاوت است؟
پسران زیر ۱۸ سال بیشتر از دختران به بیشفعالی تشخیص داده میشوند. با این حال، در تشخیصهای بزرگسالان تفاوت جنسیتی قابل توجهی وجود ندارد، که نشان میدهد علائم ممکن است در دختران نادیده گرفته شود. دختران ممکن است علائم بیتوجهی کمتر قابل توجهی نسبت به علائم بیشفعالی آشکار نشان دهند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ نشان داد که علائم بیشفعالی ممکن است در دختران دیرتر به اوج برسد، در حالی که پسران علائم بالاتری را زودتر نشان میدهند.
چه خطراتی نوجوانان مبتلا به بیشفعالی را تهدید میکند؟
گذر از بلوغ و استقلال میتواند برای نوجوانان مبتلا به بیشفعالی چالشبرانگیزتر باشد. تحقیقات نشان میدهد که نرخهای بالاتری از مصرف مواد، اختلالات خلقی، وابستگی به نیکوتین، چاقی، رفتارهای پرخطر، تصادفات رانندگی، زندان و افکار یا تلاشهای خودکشی در نوجوانان مبتلا به بیشفعالی وجود دارد. عزت نفس پایینتر و عملکرد اجتماعی میتواند بر روابط، پویاییهای خانوادگی و عملکرد تحصیلی تأثیر بگذارد. همبودیهایی مانند اضطراب و افسردگی رایج هستند.
چگونه علائم بیشفعالی در نوجوانان تشخیص داده میشود؟
بیشفعالی اغلب در کودکی تشخیص داده میشود. تشخیص در نوجوانان معمولاً نشان میدهد که این وضعیت قبلاً تشخیص داده نشده بود. علائم باید قبل از سن ۱۲ سالگی ظاهر شده باشند. تشخیص بیشفعالی در نوجوانان به دلیل علائم بیشفعالی کمتر آشکار چالشبرانگیز است. مهم است که بیشفعالی را از سایر اختلالات مانند اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب و ناتوانیهای یادگیری متمایز کنیم. تشخیص شامل معاینه فیزیکی، آزمایشهای شنوایی و بینایی، پرسشنامهها و ورودی از والدین و معلمان است. تنها یک متخصص بهداشت آموزشدیده میتواند بیشفعالی را تشخیص دهد.
درمان بیشفعالی در نوجوانان
تحقیقات اخیر نشان میدهد که حدود ۴۳٪ از کودکان مبتلا به بیشفعالی همچنان علائم را در نوجوانی و بزرگسالی تجربه میکنند. درمان به شدت علائم بستگی دارد و اغلب شامل ترکیبی از دارو و درمان رفتاری است. داروهای محرک مانند دکستروآمفتامین، آدرال، ویوانس و ریتالین به طور گسترده استفاده میشوند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۸ نشان داد که متیلفنیدات یک گزینه مناسب برای اولین انتخاب است. درمان رفتاری میتواند به نوجوانان و والدین کمک کند تا احساسات را مدیریت کنند و با بیشفعالی کنار بیایند، با تمرکز بر مهارتهای اجتماعی، حل مسئله و سازماندهی. مدیریت شرایط همزمان مانند اضطراب یا افسردگی نیز حیاتی است.
آیا داروهای بیشفعالی برای نوجوانان ایمن هستند؟
یک بررسی تحقیقاتی در سال ۲۰۲۰ نتیجهگیری کرد که داروهای بیشفعالی به طور مؤثری علائم را با کمترین خطر کوتاهمدت کاهش میدهند. با این حال، والدین باید از عوارض جانبی احتمالی و خطر سوءاستفاده یا انحراف آگاه باشند.
چگونه به یک نوجوان مبتلا به بیشفعالی کمک کنیم تا کنار بیاید
نوجوانان نیاز به حمایت و راهنمایی دارند، حتی اگر به دنبال استقلال باشند. در اینجا راههایی برای کمک به نوجوان شما برای کنار آمدن با بیشفعالی آمده است:
- با مشکلات آنها صبور باشید.
- یک روال خواب روزانه برقرار کنید.
- از یک تقویم برای سازماندهی برنامههایشان استفاده کنید.
- یک فضای اختصاصی برای وسایل مورد استفادهشان ایجاد کنید.
- به آنها در سازماندهی فضاهایشان کمک کنید.
- دستورالعملها و راهنماییهای خاص را یکی یکی بدهید.
- یادآوریهایی برای وظایف مهم تنظیم کنید.
- وظایف را به قطعات قابل مدیریت تقسیم کنید.
- حمایت تحصیلی از طریق معلمان خصوصی یا همکلاسیهای تکالیف ارائه دهید.
- یک جدول کارهای خانه تنظیم کنید.
- با دوستانشان آشنا شوید.
- گفتوگوهای باز درباره روابط، جنسیت و مصرف مواد مخدر تشویق کنید.
- به آنها اجازه دهید بدون عواقب احساسات خود را بیان کنند.
- درباره خطرات رانندگی حواسپرت و مصرف مواد مخدر صحبت کنید.
- آنها را تشویق کنید که در صورت نیاز کمک بگیرند.
- پیشرفتهای کوچک را تحسین کنید.
نتیجهگیری
بسیاری از افراد مبتلا به بیشفعالی همچنان علائم را در نوجوانی و بزرگسالی تجربه میکنند. پرداختن به بیشفعالی و کمک به نوجوان شما برای مدیریت علائم بسیار مهم است. شما تنها نیستید؛ بسیاری از خانوادهها با چالشهای مشابهی روبرو هستند. منابع بیشفعالی را بررسی کنید و با پزشک یا مشاور مدرسه نوجوان خود برای حمایت محلی مشورت کنید.