اختلال کمتوجهی و دوقطبی: تشخیص، درمان و بیشتر
نکات کلیدی
- اختلال کمتوجهی (ADHD) و اختلال دوقطبی علائم مشترکی مانند تکانشگری و بیتوجهی دارند که میتواند به تشخیص نادرست منجر شود. در حالی که علائم اختلال دوقطبی اپیزودیک هستند، علائم ADHD بیشتر ثابت هستند.
- مطالعات نشان میدهند این شرایط اغلب با هم رخ میدهند و نرخ بالاتری از اختلال دوقطبی در افراد با ADHD وجود دارد. تحقیقات تخمین میزنند حدود 1 از هر 6 بزرگسال با اختلال دوقطبی نیز ADHD دارند.
- افراد با هر دو اختلال ممکن است علائم شدیدتری تجربه کنند. پزشکان اغلب مدیریت علائم دوقطبی را قبل از پرداختن به ADHD اولویت میدهند.
درک اختلال کمتوجهی و دوقطبی
اختلال کمتوجهی و اختلال دوقطبی دارای علائم مشترکی هستند که منجر به تشخیص نادرست مکرر میشود. با این حال، آنها میتوانند با هم نیز رخ دهند. حدود 3 تا 6 درصد از بزرگسالان ADHD دارند و حدود 4.4 درصد از بزرگسالان آمریکایی در طول زندگی خود اختلال دوقطبی را تجربه خواهند کرد. عوامل ژنتیکی و بیولوژیکی ممکن است به همزمانی این شرایط کمک کنند.
رابطه بین اختلال کمتوجهی و دوقطبی
شیوع اختلال دوقطبی در افراد با ADHD
یک مطالعه در سال 2018 بر روی 2.4 میلیون نفر متولد شده در دانمارک بین سالهای 1955 و 1991 نشان داد که اختلال دوقطبی تقریباً 11 برابر بیشتر در افرادی با تشخیص قبلی ADHD نسبت به افرادی بدون ADHD یا اضطراب رخ میدهد. این نرخ در افرادی که هم ADHD و هم اضطراب داشتند 30 برابر بیشتر بود.
شیوع ADHD در افراد با اختلال دوقطبی
یک بررسی در سال 2021 از مطالعات شامل بیش از 646,000 شرکتکننده نشان داد که حدود 1 از هر 13 بزرگسال با ADHD نیز اختلال دوقطبی داشتند و 1 از هر 6 بزرگسال با اختلال دوقطبی ADHD داشتند.
چرا آنها اغلب با هم رخ میدهند؟
دلایل دقیق همزمانی ADHD و اختلال دوقطبی نامشخص است، اما عوامل ژنتیکی و بیولوژیکی مشترک ممکن است نقش داشته باشند. یک مطالعه در سال 2015 با شرکت 13,532 دوقلو پیشنهاد داد که یک پیوند ژنتیکی بین مانیا و علائم ADHD وجود دارد.
چشمانداز برای افراد با هر دو شرایط
افراد با هر دو اختلال ممکن است علائم شدیدتری تجربه کنند. یک مطالعه در سال 2015 نشان داد که تعداد بیشتری از تلاشهای خودکشی در میان افرادی با هر دو شرایط وجود دارد. ADHD با شروع زودتر اختلال دوقطبی، اپیزودهای خلقی مکررتر، و افزایش خشونت همراه است.
تشخیص اختلال کمتوجهی و دوقطبی
تشخیص این شرایط شامل پیروی از دستورالعملهای انجمن روانپزشکی آمریکا در کتابچه تشخیصی و آماری است. علائم مشترک مانند بیشفعالی و حواسپرتی تشخیص را پیچیده میکنند. اختلال دوقطبی اپیزودیک است، در حالی که علائم ADHD ثابت هستند که به پزشکان کمک میکند تا بین این دو تمایز قائل شوند.
درمان اختلال کمتوجهی و دوقطبی
تحقیقات در مورد درمان همزمان هر دو شرایط محدود است. پزشکان اغلب ابتدا علائم دوقطبی را درمان میکنند و سپس به ADHD میپردازند. درمان اختلال دوقطبی معمولاً شامل داروهایی مانند تثبیتکنندههای خلق، داروهای ضدروانپریشی و ضدافسردگیها است. درمان ADHD اغلب شامل محرکهای سیستم عصبی مرکزی است.
برخی تحقیقات نشان میدهند که محرکها ممکن است اپیزودهای مانیک را در افراد با هر دو شرایط تحریک کنند. با این حال، یک مطالعه در سال 2016 نشان داد که متیلفنیدیت (ریتالین) ممکن است برای افرادی که تثبیتکنندههای خلق مصرف میکنند، ایمن باشد.
نتیجهگیری
اختلال کمتوجهی و اختلال دوقطبی علائم مشترکی دارند و اغلب به اشتباه برای یکدیگر تشخیص داده میشوند. آنها بهطور مکرر با هم رخ میدهند و افراد با هر دو شرایط ممکن است علائم شدیدتری داشته باشند. استراتژیهای درمانی فعلی پیشنهاد میکنند ابتدا به اختلال دوقطبی پرداخته شود، اما تحقیقات بیشتری برای تعیین بهترین روش مورد نیاز است.