پذیرش واقعیت در ساعت ۳ صبح: پایهای برای تغییر
پذیرش تسلیم نیست: پایهای برای تغییر
نکات کلیدی
- مقاومت در برابر واقعیت غیرقابل تغییر اغلب به عنوان اجتناب در لباس شجاعت عمل میکند.
- پذیرش و تسلیم شدن مخالف هم هستند؛ اولی با حال حاضر درگیر میشود، در حالی که دومی عقبنشینی میکند.
- پذیرش برای غیرقابل تغییرهاست؛ برای موقعیتهای قابل تغییر، وضوح تنها نقطه شروع است.
مبارزه در ساعت ۳ صبح
نوع خاصی از ساعت ۳ صبح وجود دارد که در آن نه خواب هستید و نه کاملاً بیدار، درگیر مناظرات ذهنی. شبهای بیشماری را در این دادگاههای خیالی گذراندهام، در برابر رویدادهای گذشته بحث میکردم یا برای نبردهایی آماده میشدم که واقعیت هرگز در آنها حضور ندارد. با وجود اینکه به عنوان یک روانشناس بهتر میدانستم، خود را در حال ثبت بیپایان درخواستها علیه نتایج از پیش تعیینشده یافتم.
ما اغلب این را به عنوان «مبارزه خوب» جلال میدهیم و یکدیگر را به پایداری تشویق میکنیم. با این حال، در ساعت ۳ صبح، این مبارزه نتایج را تغییر نمیدهد؛ بلکه از احساس آنها منحرف میکند. مقاومت در برابر واقعیت غیرقابل تغییر، نوعی اجتناب اجتماعی پذیرفته شده است که شجاعانه به نظر میرسد اما به عنوان یک واکنش پیچیده عمل میکند. در درمان پذیرش و تعهد (ACT)، این به عنوان اجتناب تجربی شناخته میشود: هرچه بیشتر در برابر یک تجربه درونی یا واقعیت غیرقابل تغییر مقاومت کنیم، بیشتر بر ما تسلط پیدا میکند. همانطور که استیو هیز، یکی از بنیانگذاران ACT، اشاره کرد، چیزی که مقاومت میکنیم، تمایل به ماندگاری دارد - نه به عنوان مجازات، بلکه به عنوان یک اصل فیزیکی.
سوءتفاهم پذیرش
وقتی به ما گفته میشود «فقط بپذیر»، واکنش غریزی ما قابل درک است. بسیاری پذیرش را به عنوان تسلیم شدن یا تأیید یک وضعیت ناخوشایند تعبیر میکنند، اما به معنای هیچیک نیست. پذیرش لحظه را ترک نمیکند؛ با آن درگیر میشود و میگوید، «این چیزی است که اینجاست» قبل از تصمیمگیری در مورد یک واکنش. این یک ورودی است، نه خروجی.
پذیرش پرچم سفید نیست بلکه اذعان شجاعانه به واقعیت است. شجاعت در متوقف کردن مبارزه با چیزی است که قبلاً وجود دارد. تارا براچ در «پذیرش رادیکال» آن را به عنوان تمایل به تجربه زندگی همانطور که هست توصیف میکند - نه تأیید، بلکه اذعان فعال به واقعیت به عنوان پایهای برای عمل معنادار. این در مورد احساس خوب نیست؛ بلکه در مورد تمایل به احساس است که بسیار شجاعانهتر است.
پذیرش در مقابل تغییر
پذیرش برای غیرقابل تغییرهاست. این به معنای تحمل غیرقابل تحمل نیست. اگر با موقعیتی قابل تغییر مانند یک شغل یا رابطه سمی روبرو هستید، پذیرش هدف نیست بلکه نقطه شروع است. این در مورد دیدن به اندازه کافی واضح است تا تغییر را آغاز کند. شما نمیتوانید بدون یک پایه محکم بپرید.
در مومنتولوژی، فرآیند مالکیت یک لحظه - فقط این لحظه، بدون تمرکز، توجه - با رها کردن ایدهای که واقعیت باید متفاوت باشد شروع میشود. توالی این است: گوش دادن، نگاه کردن، پریدن: به حواس خود گوش دهید، از جمله افکار و احساسات؛ بدون قضاوت یا سرزنش نگاه کنید؛ سپس بپرید - بر اساس واقعیت عمل کنید.
حرکت از دعوی به عمل
نقطه پرش لحظهای است که بحث را متوقف کرده و شروع به عمل میکنید. تحقیقات در «ژورنال روانشناسی مثبت» ارتباط «آمور فاتی»، یا پذیرش سرنوشت، با بهزیستی بعدی را نشان میدهد. این همبستگی نشاندهنده یک فایده بالقوه است اما اثبات قطعی نیست.
برای تمرین این، سعی کنید پروندههای ذهنی خود را پاک کنید:
- نام بردن از واقعیت: واقعیت را به طور ساده و بدون صفت بیان کنید. به عنوان مثال، «تشخیص واقعی است»، نه «تشخیص ویرانگر».
- توجه به تنش فیزیکی: تشخیص دهید که کجا تنش را نگه میدارید - فک، مشتها، نفس. بدن شما نیز بخشی از دادگاه است.
- ابراز تمایل: بگویید، «این چیزی است که اینجاست. من مایل به داشتن آن هستم»، به عنوان یک آغاز، نه شکست.
- پرسیدن یک سؤال: در نظر بگیرید، «با توجه به این حقیقت، یک گام به سوی آنچه در ساعت بعد مهم است چیست؟»
این تمرین چالشها را ناپدید نمیکند، اما شما را به حال حاضر بازمیگرداند، جایی که میتوانید عمل کنید.
تمرین پذیرش
پذیرش یک تغییر یکباره نیست؛ بلکه مهارتی است که باید در طول زندگی تقویت شود. این در مورد تسلیم شدن در برابر مبارزه برای تغییر نیست بلکه در مورد ممکن ساختن تغییر است. دفعه بعد که در ساعت ۳ صبح پرونده خود را آماده میکنید، به دستان خود توجه کنید. آیا آنها در مشت بسته شدهاند یا برای دریافت آنچه ممکن است نیاز داشته باشید باز هستند؟