پذیرش کودکان همانطور که هستند
تأثیر قضاوت ویژگیهای کودکان
وقتی کودکان بهخاطر اینکه «بیش از حد» یا «کافی نیستند» مورد انتقاد قرار میگیرند، عزتنفس آنها بهطور قابلتوجهی تحت تأثیر قرار میگیرد. آنها ممکن است احساس کنند که محبت دریافتیشان مشروط است و بر اساس استانداردهایی تقریباً غیرممکن است. این امر میتواند به زخمهای عمیق عاطفی منجر شود.
«تو بیش از حد هستی»
به این فکر کنید که آیا تا به حال به شما گفته شده که بیش از حد پر سر و صدا، احساسی، نیازمند یا حساس هستید. شاید بهخاطر داشتن انرژی یا تخیل زیاد مورد انتقاد قرار گرفتهاید. چنین پیامهایی از والدین یا مراقبان میتواند دردناک باشد و کودکان را احساس بار اضافی کند.
«تو کافی نیستی»
از طرفی ممکن است شنیده باشید که به پتانسیل خود نمیرسید یا به اندازه کافی مسئولیتپذیر نیستید. فشار برای برونگراتر یا همکارتر بودن نیز میتواند آسیبزا باشد. این پیامها به کودکان القا میکنند که در برخی جنبهها کمبود دارند.
پیامدهای محبت مشروط
کودکان این قضاوتها را عمیقاً درونی میکنند. برخی تلاش میکنند تا این انتظارات را برآورده کنند، در حالی که دیگران ممکن است سرکشی کنند یا تسلیم شوند. گوردون نیوفلد، روانشناس کانادایی، تأکید میکند که برچسبگذاری بهعنوان بیش از حد یا کم به این معناست که محبت مشروط است. این ناعادلانه است زیرا رفتارهای کودکان اغلب از احساساتی ناشی میشود که خارج از کنترل آنهاست. رشد و تکامل واقعی از محبت بیقید و شرط ناشی میشود، جایی که کودکان احساس نمیکنند باید محبت را به دست آورند.
نیوفلد بهطور مشهور گفته است: «کودکان هرگز نباید برای محبت کار کنند؛ آنها باید در آن استراحت کنند.» وقتی محبت مشروط است، انتظارات اغلب متناقض و غیرممکن است. بهعنوان مثال، به کودکان گفته میشود که آرام باشند اما نه خیلی آرام، احساسات خود را بیان کنند اما بهخوبی، و باهوش باشند اما مغرور نباشند. این پیامهای متناقض باعث سردرگمی و استرس میشود.
شکستن چرخه
برای جلوگیری از انتقال این الگوهای مضر به نسل بعدی، مهم است که تکرار این پیامها به خودمان را متوقف کنیم. بسیاری از بزرگسالان همچنان این ایده را درونی میکنند که آنها بیش از حد یا کافی نیستند. نوشتن نامهای به کسانی که این باورها را در شما ایجاد کردهاند میتواند تمرینی درمانی باشد. این نامه قرار نیست ارسال شود، بلکه بهعنوان راهی برای بیان تأثیر این پیامها بر شما و تأیید اینکه شما شایسته محبت بیقید و شرط هستید، عمل میکند.
اگر ترجیح میدهید، نامه را به منتقد درونی خود بنویسید و به آن بگویید که عقبنشینی کند. برای جلوگیری از انتقال این پیامها به کودکان خود، قبل از صحبت کردن مکث کنید و به این فکر کنید که چگونه ممکن است کلمات شما دریافت شود. اگر اشتباه کردید، عذرخواهی کنید و دوباره تلاش کنید و از جملات «من» برای بیان احساسات یا نیازهای خود بدون سرزنش استفاده کنید.
بهجای تنبیه، به «زمانی درون» فکر کنید که با همدلی یا آغوش با کودک خود ارتباط برقرار کنید. این رویکرد ایده محبت بیقید و شرط را تقویت میکند. به یاد داشته باشید، کودکان نه بیش از حد هستند و نه کم؛ آنها درست هستند، و شما نیز همینطور.