۹ راهکار مقابله با فرسودگی شغلی از زبان درمانگران و چگونگی استفاده شما
تحقیقات راهبردهای موثری برای تعادل کار و زندگی شناسایی کرده است
فرسودگی شغلی یک مسئله مهم بهداشت عمومی است که ۷۶ درصد از کارگران را در سطح جهانی تحت تأثیر قرار میدهد. این حالت زمانی رخ میدهد که استرس طولانیمدت در محیط کار منجر به کاهش انرژی و اشتیاق فرد میشود. در حالی که افراد میتوانند در محیطهایی که در آنها احساس ارزشمندی و هدفمندی میکنند شکوفا شوند، فرسودگی شغلی معمولاً زمانی توسعه مییابد که سطح استرس افزایش یابد و حمایت و پاداشها کاهش یابد. این وضعیت میتواند فرد را از نظر جسمی، ذهنی و احساسی تخلیه کند.
برای درمانگران، فرسودگی شغلی یک خطر شغلی شایع است به دلیل ماهیت کارشان که شامل مواجهه با رنج، تعارضات، فقدان و تروماهای دیگران است. این حرفه نیازمند منابع احساسی، شناختی و جسمی قابل توجهی است که منجر به نرخ تخمینی ۴۰ درصد فرسودگی شغلی در میان درمانگران میشود.
چگونه درمانگران با فرسودگی شغلی مقابله میکنند
پژوهشگران سانسیا دانکن و راشل پاند از دانشگاه مسی در نیوزیلند بررسی کردند که چگونه متخصصان سلامت روان با فرسودگی شغلی مقابله میکنند. آنها یک مرور جامع از مطالعات کیفی در مورد پیشگیری از فرسودگی شغلی برای درمانگران انجام دادند و نه مطالعه شامل ۵۴۲ شرکتکننده درمانگر را شناسایی کردند. تحلیل آنها نه تم اصلی را آشکار کرد که در زیر خلاصه شده است:
- تم ۱: مرخصی و تعطیلات. درمانگران دریافتند که گرفتن مرخصی به جلوگیری از فرسودگی شغلی کمک میکند زیرا به آنها اجازه میدهد کاملاً از کار جدا شوند و تعادل کار و زندگی را حفظ کنند. استراحتهای منظم در طول روز نیز مفید بود، به طوری که یک درمانگر به اهمیت بستن درب دفترش برای استراحت اشاره کرد.
- تم ۲: فعالیتهای تفریحی. شرکت در فعالیتهای لذتبخش غیرمرتبط با کار، چه اجتماعی و چه فردی، برای درمانگران حیاتی بود. تمرینهای خودمراقبتی مانند گوش دادن به موسیقی، ماساژ گرفتن، مانیکور و تمرین یوگا به عنوان مهم تلقی شدند.
- تم ۳: ورزش. فعالیتهای جسمی مانند یوگا، پیادهروی، شنا، کایاکسواری و باغبانی به عنوان راههای مؤثر برای کاهش استرس و آرامش ذکر شدند. یک درمانگر بر نیاز به فعالیت جسمی برای کاهش استرس، چه از طریق دوچرخهسواری یا پیادهروی سریع، تأکید کرد.
- تم ۴: دیدگاه. درمانگرانی که در ارزشهای خود پایدار بودند و به فرآیند درمانی اعتماد داشتند، راحتتر میتوانستند با عدم قطعیتهای کار خود کنار بیایند. تابآوری با حفظ دیدگاه امیدوارانه، مثبت و خوشبینانه و یافتن طنز در کارشان مرتبط بود. یک درمانگر به توانایی دیدن فراتر از رنج برای شناخت زیبایی و کامل بودن انسانها اشاره کرد.
- تم ۵: حمایت و ارتباطات رسمی و غیررسمی. ایجاد ارتباط با خانواده، دوستان، همکاران و ناظران برای جلوگیری از فرسودگی شغلی و افزایش بهزیستی ضروری بود. بسیاری از درمانگران از حمایت جامعه بالینی خود ارزش قائل بودند و بر اهمیت حفظ روابط نزدیک تأکید کردند.
- تم ۶: مرزها و تعادل. دستیابی و حفاظت از تعادل کار و زندگی برای بهزیستی درمانگران حیاتی بود. ایجاد مرزها، مدیریت بار کاری معقول، ترک کار در دفتر و اولویتبندی خودمراقبتی از اقدامات کلیدی برای حفظ تابآوری و تعادل بود.
- تم ۷: آگاهی و ذهنآگاهی. آگاهی از تأثیرات استرس و تمرین ذهنآگاهی به درمانگران کمک کرد تا از فرسودگی شغلی جلوگیری کنند. این آگاهی به پرداختن به مسائل داخلی و خارجی و اجرای تمرینهای خودمراقبتی کمک کرد. ذهنآگاهی همچنین ارتباط عمیقتری با خود ایجاد کرد، به طوری که یک درمانگر به نقش آن در کند کردن افکار و زمینگیر کردن آنها اشاره کرد.
- تم ۸: مدیتیشن و معنویت. درمانگران در زمان احساس فرسودگی به آرامش و مدیتیشن روی آوردند. پذیرش معنویت، چه از طریق دیدگاه جهانبینی یا دیدن خود به عنوان درمانگر، امید و زمینگیری فراهم کرد. یک درمانگر معنویت را به عنوان ارتباط با زیبایی و کامل بودن توصیف کرد.
- تم ۹: رشد حرفهای و استفاده از مهارتهای بالینی. شرکت در فعالیتهای حرفهای، به کارگیری دانش درمانی و پرورش عشق به یادگیری به درمانگران کمک کرد تا از فرسودگی شغلی جلوگیری کنند. یک درمانگر به اهمیت تمرین آنچه به مراجعان توصیه میکنند اشاره کرد.
خودمراقبتی اغلب به عنوان یک الزام اخلاقی برای درمانگران در نظر گرفته میشود، اما این مطالعه نشان میدهد که پرورش یک زندگی حرفهای ریشهدار در مرزها، روابط معنادار، خودآگاهی و تمرینهای ترمیمی به همه سود میرساند.