۵ راه برای کنار آمدن بدون حمایت خانواده
جداشدگی میتواند شما را بدون خانواده برای تکیه کردن رها کند. شبکه ایمنی خود را بسازید.
جداشدگی اغلب به معنای مواجهه با سختترین لحظات زندگی بدون حمایت خانواده است. این غیبت نشانه ضعف نیست؛ بلکه پیامدی واقعی از دست دادن افرادی است که زمانی به آنها تکیه میکردید. با این حال، میتوانید به طور عمدی شبکه حمایتی خود را از دوستان، جامعه و کسانی که برای شما حضور دارند، ایجاد کنید.
وقتی در مطب دکتر فرم پر میکنید و بر روی خط تماس اضطراری مکث میکنید، این خلاء ناشی از جداشدگی را برجسته میکند. این از دست دادن بیش از فقط نبود یک رابطه است؛ بلکه حمایت عملی و احساسی که خانواده به طور معمول فراهم میکند را از بین میبرد. سفر به خانه بعد از جراحی، کسی که بتوانید ساعت ۲ صبح به او زنگ بزنید، یا کسی که تاریخچه شما را میداند—اینها چیزهایی هستند که با جداشدگی ناپدید میشوند.
آنچه جداشدگی از شما میگیرد
جداشدگی یک غیبت ملموس ایجاد میکند که در هر دو شکل عملی و احساسی ظاهر میشود. حمایت عملی شامل کمکهای روزمرهای است که بسیاری از آنها را بدیهی میدانند، در حالی که حمایت احساسی حس پشتیبانی بیقید و شرط را فراهم میکند. برخلاف سوگ، جداشدگی شامل روابط حلنشده است، با اینکه فرد هنوز زنده است اما ارتباط قطع شده است. این اغلب توسط دیگران شناخته نمیشود، زیرا هیچ پایانی رسمی مانند یک مراسم خاکسپاری وجود ندارد.
جداشدگی به ندرت فقط یک نفر را تحت تأثیر قرار میدهد. وقتی یک رابطه شکسته میشود، دیگران اغلب طرفها را انتخاب میکنند که منجر به از دست دادن اعضای اضافی خانواده میشود. یک شکست میتواند منجر به از دست دادن کل یک طرف خانواده شود.
وقتی هیچ پدربزرگ و مادربزرگی برای تماس وجود ندارد
والدین بدون حمایت خانواده چالشبرانگیزتر از آن چیزی است که بسیاری تصور میکنند. در حالی که دیگران به پدربزرگ و مادربزرگ یا بستگان برای کمک تکیه میکنند، کسانی که بدون حمایت خانواده هستند همه مسئولیتها را به تنهایی به دوش میکشند. این میتواند به خستگی و حس حسادت نسبت به کسانی که سیستمهای حمایتی داخلی دارند منجر شود. اذعان به این مسئله خود ترحمی نیست؛ بلکه شناخت بار واقعی است که بر دوش میکشید، اغلب برای اطمینان از اینکه فرزندانتان تجربهای متفاوت از شما داشته باشند.
چگونه شبکه ایمنی خود را بسازید
در حالی که جداشدگی میتواند شما را بدون سیستم حمایتی رها کند، میتوانید یکی بسازید. اینجا چگونگی آن آمده است:
- ۱. توجه کنید که چه زمانی همه کارها را به تنهایی انجام میدهید. اگر بدون حمایت بزرگ شدهاید، ممکن است یاد گرفته باشید که به خودتان متکی باشید. جان بالبی از این به عنوان خوداتکایی اجباری یاد کرد. در حالی که زمانی شما را محافظت میکرد، اکنون میتواند شما را منزوی کند. تشخیص دهید که چه زمانی به طور پیشفرض به "من خودم درستش میکنم" میروید و گاهی اجازه دهید دیگران کمک کنند.
- ۲. به دیگران اجازه دهید، کمکم وارد شوند. اعتماد به دیگران میتواند برای افراد جداشده دشوار باشد. ممکن است روابط سطحی داشته باشید اما با نزدیک شدن به کسی مشکل داشته باشید. شفایافتن با مردم اتفاق میافتد، بنابراین اجازه دهید یک نفر امن نزدیکتر از آنچه راحت است شود و نتیجه را مشاهده کنید.
- ۳. دیگرانی را پیدا کنید که آن را درک میکنند. بودن در کنار دیگرانی که جدا شدهاند میتواند آرامشبخش باشد. در گروههای حمایتی یا جوامع آنلاین، نیازی به توضیح یا توجیه انتخابهای خود ندارید که میتواند یک تسکین باشد.
- ۴. سیستم حمایتی خود را ایجاد کنید. وقتی نمیتوانید به خانواده خود تکیه کنید، خودتان یکی بسازید. این میتواند شامل دوستان، یک شریک، همسایگان، گروههای جامعه یا ایمان، یا یک درمانگر باشد. از خود بپرسید که در بحران به چه کسی روی میآورید. اگر نمیتوانید پاسخ دهید، اینجاست که باید شروع کنید.
- ۵. شکافهای عملی را قبل از بحران حل کنید. برنامهریزی کنید که وقتی بیمار هستید چه کسی به شما سر میزند، تعطیلات را کجا میگذرانید، یا از چه کسی میتوانید کمک بخواهید. این سناریوها را زمانی که اوضاع آرام است مرور کنید، بنابراین وقتی اوضاع آرام نیست، آماده باشید. چند نفر را شناسایی کنید که میتوانید به آنها تکیه کنید.
نباید مجبور باشید، اما میتوانید
این عادلانه نیست که مجبور باشید یک سیستم حمایتی را از ابتدا بسازید وقتی دیگران یکی را به ارث میبرند. با این حال، بسیاری موفق به انجام آن شدهاند و شبکهای که ایجاد میکنید به همان اندازه واقعی است. اگر هنوز نامی برای خط تماس اضطراری ندارید، به این معنا نیست که برای همیشه تنها هستید. فقط به این معناست که کسی وجود دارد که هنوز ملاقات نکردهاید یا در نظر نگرفتهاید.