۳ راهحل عملی برای رفع کسالت در ازدواج
روابط زمانی تغییر میکنند که کسالت را به عنوان فرصتی ببینیم.
بسیاری از زوجها از احساس «بیش از حد نزدیک بودن» در روابط خود ابراز نگرانی میکنند. ممکن است بگویند:
- «دیگر برای بازگشت به خانه از کار هیجانزده نیستم. ما یکدیگر را دوست داریم، اما هر روز شبیه به هم است.»
- «قبلاً خیلی خوش میگذشت، اما حالا خیلی خستهایم و فقط در خانه میمانیم.»
- «زندگی جنسی ما تغییر کرده؛ نمیتوانم آخرین باری که واقعاً از آن لذت بردیم را به خاطر بیاورم.»
این نگرانیها بازتابی از «پارادوکس صمیمیت» هستند، جایی که نزدیکی بیشتر منجر به کاهش صمیمیت میشود. وقتی زوجها از نظر احساسی به هم نزدیکتر میشوند، اغلب در روالهای روزمره گرفتار میشوند که میتواند باعث کسالت یا کاهش صمیمیت شود.
شناسایی این افتها بسیار مهم است. کسالت زناشویی با کاهش رضایت از رابطه مرتبط است و میتواند به ناامیدی، تبادلهای منفی، کاهش خلق و خو و قضاوت نادرست منجر شود. یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ نشان داد که این موضوع ممکن است بر بهزیستی فردی و رابطهای تأثیر بگذارد و خطر خیانت و طلاق را افزایش دهد.
۱. آیا بیش از حد محتاط هستید؟
یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ نشان داد که کسالت در رابطه اغلب از عدم تأمین نیاز روانی به تازگی و تنوع ناشی میشود. مطالعهای در سال ۲۰۲۰ نشان داد که سطوح پایینتر «گسترش خود» در یک رابطه با رضایت کمتر مرتبط است. گسترش خود شامل جستجوی تجربیات جدید و فرصتهای رشد شخصی است که حس خود را غنی میکند. روابط عاشقانه میتوانند گسترش خود را تسهیل کنند زیرا افراد از همدیگر یاد میگیرند و به یکدیگر تطبیق مییابند.
با این حال، گرفتار شدن در یک روال با شریک زندگی ممکن است رشد فردی و مشترک را مختل کند. در روابط جدید، شرکا فرصتهای بیشتری برای یادگیری از یکدیگر دارند، اما در روابط بلندمدت، جستجوی رشد فردی بسیار مهم میشود.
برخلاف باور عمومی، تحقیقات نشان میدهد که کسالت میتواند مثبت باشد و تغییر و ریسکپذیری مثبت را در روابط تحریک کند. شرکت در فعالیتهای جدید، چه به صورت فردی و چه با هم، میتواند با ایجاد فرصتهایی برای گسترش خود، جرقه را دوباره روشن کند. این رویکرد پویا به شرکا اجازه میدهد تا یکدیگر را در نوری جدید ببینند و تجربیاتی را به اشتراک بگذارند که کسالت را از بین میبرد.
یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ نشان میدهد که شرکا اغلب به کسالت رابطه با عدم اقدام یا انتخاب تجربیات امن و آشنا پاسخ میدهند. در حالی که امنیت رابطه مهم است، محققان پیشنهاد میکنند که وقتی رشد یا گسترش خود کمبود دارد، کسالت ایجاد میشود. انتظارات رشد میتوانند تکامل یابند، بنابراین بررسی منظم با شریک زندگی درباره اهداف، علایق و رویاها میتواند رابطه را هیجانانگیز نگه دارد.
۲. آیا از مشکل اجتناب میکنید؟
پارادوکس صمیمیت زمانی ادامه مییابد که شرکا از پرداختن به مسائل زیربنایی اجتناب کنند. تحقیقات نشان میدهد که تلاش برای حفظ صمیمیت در حالی که از تعارض اجتناب میشود، میتواند مشکلات بیشتری ایجاد کند و منجر به مدیریت ضعیف استرس به عنوان یک زوج شود. این موضوع بر بهزیستی فردی و رابطهای تأثیر میگذارد و اغلب از ترس از طرد یا ترک ناشی میشود. تحمل ناراحتی بحث درباره احساسات برای برآورده شدن نیازها و حرکت به سمت حل مسئله ضروری است.
افراد ممکن است از نارضایتی از سایر حوزههای زندگی نیز اجتناب کنند و احساس کسالت به رابطه سرایت کند. ممکن است جنبههایی از زندگی شریک وجود داشته باشد که در مکالمه نادیده گرفته شود و موانع ارتباطی ایجاد کند. پرورش کنجکاوی درباره شریک زندگی، صرفنظر از مدت زمانی که او را میشناسید، میتواند ارتباط عاشقانه را عمیقتر کند.
۳. آیا شریک زندگی خود را بدیهی میدانید؟
ارزش یک رابطه میتواند توسط یکنواختی تحتالشعاع قرار گیرد. اولویت دادن به شریک زندگی روزانه و تغییر دیدگاه از «باید روی رابطهام کار کنم» به «میتوانم با شریکم باشم» میتواند هیجان و قدردانی از رابطه را دوباره شعلهور کند.
پاسخگویی به نیازها، احساسات و خواستههای شریک زندگی یک ارتباط احساسی مقاوم را پرورش میدهد که در آن هر دو شریک احساس شنیده شدن و ارزشمند بودن میکنند و با احساسات کسالت و قطع ارتباط مبارزه میکنند.
درگیر شدن در سرمایهگذاری—به اشتراک گذاشتن رویدادها و دستاوردهای مثبت با شریک زندگی—میتواند تجربه رابطه را تقویت کند. جشن گرفتن موفقیتهای یکدیگر قدردانی متقابل را پرورش میدهد.
در نهایت، برنامهریزی رویدادهای مثبت مانند تعطیلات یا شبهای قرار نشاندهنده قدردانی است. در حالی که برنامهریزی ممکن است به نظر برسد که با خودجوشی در تضاد است، در واقع محیطی ایجاد میکند که زوجها میتوانند لحظات بدون عجله را با هم کاوش و لذت ببرند. برنامهریزی آگاهانه امکان تجربیات گسترشدهنده خود را فراهم میکند که شرکا را به هم نزدیکتر میکند.
پرداختن به کسالت در ازدواج نیازمند خوداندیشی، تمایل به پذیرش تازگی و تلاشهای متقابل برای تقویت ارتباط است. وقتی به عنوان فرصتی برای رشد دیده شود، کسالت میتواند به صمیمیت عمیقتر منجر شود و به رفع یکنواختی و ایجاد احساس جدیدی از شادی کمک کند.