۳ نشانهای که مشکلات فرزند بالغ شما زندگیتان را تخلیه میکند
نکات کلیدی
- نجاتدهی بیش از حد میتواند به احساس ناتوانی در والدین و فرزندان بالغ منجر شود.
- عدم تمایل فرزند بالغ به تغییر ممکن است نشاندهنده محدودیتهایی باشد که بهطور کامل درک نشدهاند.
- والدین میتوانند با تمام وجود مراقب باشند بدون اینکه همه مشکلات فرزند بالغ خود را بر عهده بگیرند.
در یک ارائه اخیر برای ائتلاف ملی برای بیماریهای روانی، به چالشهای احساسی غلبه بر ناتوانی در هنگام والدگری فرزندان بالغ مشکلدار پرداختم. موضوعی که در میان والدینی که با آنها کار میکنم تکرار میشود، واقعیت طاقتفرسای مشاهده مبارزات فرزندان بالغشان است که اغلب والدین را در فرآیند کمک به آنها از خود بیگانه میکند.
چالشهایی مانند بیماری روانی جدی، اجتناب مزمن، مصرف مواد و عوامل شخصیتی میتواند بهطور قابلتوجهی محدود کند که فرزندان بالغ روزانه چه چیزی را میتوانند مدیریت کنند. در حالی که این چالشها را از کار با والدین بسیاری درک میکنم، برای والدین حیاتی است که کیفیت زندگی خود را حفظ کنند که شامل آرامش، خودمراقبتی و فعالیتهایی باشد که شادی میآورند.
در کتابم، شما زندگی من را خراب کردید—حالا به من بدهکارید!، توضیح میدهم که چگونه احساس گناه والدین و نجاتدهی بیش از حد چرخهای ایجاد میکند که از نظر احساسی خستهکننده است. در اینجا سه نشانهای وجود دارد که ممکن است در این چرخه گرفتار شده باشید.
۱. حالات روحی فرزند بالغ شما حالات روحی شما را هدایت میکند
والدین فرزندان بالغ مشکلدار اغلب به من میگویند که فقط زمانی میتوانند آرامش داشته باشند که فرزندشان روز خوبی داشته باشد. بسیاری از والدین در حالت مداوم هوشیاری بیش از حد هستند و انتظار دارند که فرزند بالغشان بعدی چه زمانی انفجار یا تقاضا خواهد داشت.
یکی از والدین گفت: «وقتی دخترم عصبانی یا ناامید است، مثل یک گودال در معدهام است.» این اغلب منجر به این میشود که والدین مشغول باشند، زمانی که با دوستانشان بیرون هستند تلفنهایشان را چک کنند یا دائماً نگران بحران بعدی باشند. من بر تفاوت بین مراقبت و حمل تاکید میکنم—والدین میتوانند به مشکلات فرزندشان اهمیت دهند بدون اینکه بار احساسی را خود به دوش بکشند.
۲. شما بیشتر از آنها روی مشکلاتشان کار میکنید
اگر خود را در حال تحقیق درباره فرصتهای شغلی یا داوطلبی، جستجوی درمانگر، ارائه پول یا پیشنهادات بیپایان میبینید، تنها نیستید. بسیاری از والدین پس از افتادن در دام نجات احساس خستگی و دلخوری میکنند. در حالی که نجات ممکن است بهطور موقت ناراحتی را کاهش دهد، اما میتواند اعتماد به نفس فرزندتان را تضعیف کند.
به جای عجله برای حل مشکلات فرزندتان، سعی کنید بپرسید: «یک قدم کوچک که احساس میکنی قادر به برداشتن آن هستی چیست؟» این را با کنجکاوی و نه انتقاد مطرح کنید تا به فرزندتان در مدیریت واقعی کمک کنید.
۳. وقتی مرز تعیین میکنید احساس گناه میکنید
وقتی فرزند بالغ شما شما را به خودخواهی متهم میکند یا شما را به یاد اشتباهات گذشته در والدگری میاندازد، میتواند چالشبرانگیز باشد. بسیاری از والدین از دست دادن رابطه میترسند و بنابراین عقبنشینی میکنند. با این حال، مهم است که اشتباهات گذشته را بپذیرید بدون اینکه احساس کنید باید برای همیشه از نظر احساسی یا مالی پرداخت کنید. فرزند شما میتواند از گذشته والدگری ناامید باشد، اما این به این معنا نیست که شما همه چیز را اشتباه انجام دادهاید.
افکار نهایی
بازپسگیری زندگیتان به معنای رها کردن فرزند بالغتان نیست. شما بخش زیادی از زندگیتان را صرف حمایت از آنها کردهاید و شایستهاید که زندگی خود را بسازید و از آن لذت ببرید.